บทที่ 899 หนวดปลาหมึก

หลี่ชิงเฟิงเดินมาถึงหน้าต้นอูเมาเจวี๋ย ใช้มือเปล่าแหวกใบขนาดใหญ่ที่ขวางทางอยู่ออก แค่กวาดตามองก็เห็นดวงตากลมโตที่งอกอยู่บนโคนต้นเตี้ยๆ ตรงกลางใบแล้ว ยอดอ่อนของอูเมาเจวี๋ยดูเหมือนดวงตากลมโตจริงๆ กลมดิ๊ก แถมยังอวบอ้วนมาก โดยเฉพาะยอดอ่อนที่เพิ่งจะแทงยอดออกมาจากโคนต้น ลูกตาพวกนั้นจะกลมและอวบที่สุด แต่ยอดเฟิร์นในช่วงเวลานี้ก็เป็นช่วงที่มีขนเยอะที่สุดเช่นกัน หลี่ชิงเฟิงลองนับดู แค่อูเมาเจวี๋ยกอตรงหน้านี้กอเดียวก็มียอดเฟิร์นอวบอ้วนงอกอยู่เป็นสิบกว่ายอดแล้ว เขาดีใจจนหุบยิ้มไม่ลง ยื่นมือออกไปลูบทันที ลูบเบาๆ ขนสีน้ำตาลเข้มก็ติดเต็มมือราวกับหนวดเคราที่เพิ่งจะโกนออกมา ทั้งสั้น ทั้งแข็ง แถมยังสลัดออกยากอีกต่างหาก แต่ทว่า ของเล่นพวกนี้น่ารักกว่าหนวดเคราตั้งเยอะ พวกมันมีประกายเงางามเล็กน้อยติดอยู่บนฝ่ามือ ไม่ได้ทำให้รู้สึกระคายเคืองเลยสักนิด เขาตบมือสองสามที แล้วก็รีบก้มหน้าก้มตาเด็ดยอดเฟิร์น ยอดเฟิร์นมีเยอะมาก แทบจะเด็ดไม่หวาดไม่ไหว เด็ดจากกอนี้ไปยังอีกกอหนึ่ง สายตาก็จับจ้องไปยังกอถัดไป อูเมาเจวี๋ยพวกนี้ชอบสถานที่ที่ชื้นแฉะและมีร่มเงา ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นตีนเขาหรือก้นหุบเขาหรือในป่าที่ค่อนข้างทึบก็สามารถพบเห็นร่องรอยของอูเมาเจวี๋ยได้ทุกที่ จากภูเขาลูกนี้ไปยังภูเขาอีกลูกหนึ่ง จากหุบเขาเส้นนี้ไปยังหุบเขาอีกเส้นหนึ่ง อูเมาเจวี๋ยมีให้เห็นอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย เหมือนกับน้ำพุในภูเขา มักจะผุดขึ้นมาให้เห็นในสถานที่ที่คุณคิดไม่ถึงเสมอ ใช้เวลาประมาณสิบกว่านาที หลี่ชิงเฟิงก็เด็ดยอดอูเมาเจวี๋ยมาได้ราวๆ สิบกว่าชั่ง แน่นอนว่า นี่เป็นความสามารถเฉพาะตัวของเขา คนธรรมดาทั่วไปไม่มีทางทำแบบนี้ได้หรอก แต่อูเมาเจวี๋ยนั้นอวบอ้วนเนื้อเยอะ คนธรรมดาทั่วไปเด็ดสักสิบนาทีก็ยังพอจะได้สักสองสามชั่งอยู่ มองดูอูเมาเจวี๋ยที่ถูกตัวเองมัดเป็นกำเล็กๆ หลี่ชิงเฟิงก็กวาดแขนรวบอุ้มของพวกนี้แล้วมุ่งหน้ากลับบ้านทันที ตอนที่กลับมาถึงลานบ้าน ความน้อยใจบนใบหน้าของจื่อเหิงยังไม่จางหายไปจนหมด พอเห็นพ่ออุ้มของประหลาดๆ กลับมา ใบหน้าเล็กๆ ก็ยิ่งสลดลงไปอีก "พ่อครับ แล้ววอซุ่นล่ะครับ”

“ผมอยากกินวอซุ่น!" ตอนที่จื่อเหิงว่านอนสอนง่ายก็ไม่มีใครเทียบได้ แต่ตอนที่ไร้เหตุผลก็ไร้เหตุผลจริงๆ พอเห็นบนตัวพ่อเต็มไปด้วยใบไม้ เส้นผมก็ยุ่งเหยิง กลับไม่คิดถึงความเหนื่อยยากของพ่อ เอาแต่ส่งเสียงร้องโวยวาย จุดนี้ทำให้หลี่ชิงเฟิงไม่พอใจเป็นอย่างมาก เขาวางอูเมาเจวี๋ยในอ้อมกอดลงบนพื้นทันที สองมือท้าวสะเอว จ้องมองจื่อเหิง "หลี่จื่อเหิง ลูกโวยวายพอหรือยัง”

“ลูกดูสิว่าตอนนี้พ่อมีสภาพเป็นยังไง" โคนต้นของอูเมาเจวี๋ยมีใบไม้ที่แก่และเน่าเปื่อยอยู่มากมาย ดังนั้นตอนที่เด็ดอูเมาเจวี๋ยก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงที่จะเลอะใบไม้เน่าเปื่อยเหล่านี้ได้ ใบไม้เหล่านี้เน่าเปื่อยแล้ว เมื่ออยู่ในอากาศที่ชื้นแฉะก็จะเปียกชุ่มและเหนียวเหนอะหนะ พอติดอยู่บนเส้นผม ก็ดูเหมือนก้อนอึอย่างไรอย่างนั้น ดูทุลักทุเลมาก ดูไม่ได้เลยจริงๆ หลี่ชิงเฟิงหยิบเศษใบไม้เน่าๆ บนตัวออกมาสองสามใบ แบให้ดูบนฝ่ามือ แล้วเอ่ยกับลูกชายด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "ลูกดูพ่อสิ!”

“พ่อเพื่อจะทำอาหารเที่ยงให้ลูก บนตัวถึงได้มีแต่ของสกปรกพวกนี้เต็มไปหมด!”

“ตอนนี้พ่ออุตส่าห์เอาของอร่อยกลับมาให้ลูกได้ พ่อน้ำยังไม่ได้กินเลยสักอึก แต่ลูกกลับเอาแต่ส่งเสียงโวยวายแบบนี้!”