บทที่ 902 ดูตัว

ส่วนหลี่ชิงเฟิงในตอนนี้กลับกำลังดำดิ่งอยู่กับความอร่อยที่หาที่เปรียบไม่ได้ของผักกูดจนถอนตัวไม่ขึ้น กินไปคำหนึ่ง ก็อดไม่ได้ที่จะคีบอีกคำ เดิมทีวางแผนไว้ว่าจะกินผักกูดคนละจานกับจื่อเหิง แต่กินไปกินมา ตะเกียบกลับอดไม่ได้ที่จะยื่นไปทางจานของจื่อเหิงเสียอย่างนั้น

จื่อเหิงเห็นตะเกียบของพ่อยื่นมา ก็ร้อนใจแล้ว รีบใช้มือน้อยๆ โอบกอดจานเอาไว้แนบอก ถลึงตาใส่พ่อพลางเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า "พ่อครับ พ่อห้ามแอบกินกับข้าวของผมนะ!"

หลี่ชิงเฟิงหัวเราะแหะๆ สองเสียง เลียเศษผักกูดเส้นเล็กๆ ที่ติดอยู่บนตะเกียบออก แล้วเอ่ยกับจื่อเหิงด้วยใบหน้าประจบประแจงว่า "จื่อเหิง ลูกต้องเป็นเด็กดี รู้ไหม" "เด็กดีก็ต้องรู้จักแบ่งปัน ต้องรู้จักเห็นใจความเหน็ดเหนื่อยของพ่อ" "มีของอร่อย ก็ต้องให้พ่อกินด้วย จะกินคนเดียวจนหมดไม่ได้ เข้าใจไหม"

ทั้งหลอกทั้งล่อ ตะเกียบนั้นก็ค่อยๆ ยื่นไปทางจานของจื่อเหิงอย่างเงียบเชียบอีกครั้ง จื่อเหิงตอนนี้ไม่ใช่เด็กห้าขวบแล้วนะ ตอนนี้เขาห้าขวบครึ่งแล้ว! เป็นผู้ใหญ่แล้ว! ไม่มีทางถูกคำพูดหวานหูของเขาหลอกเอาได้หรอก รีบปัดตะเกียบของพ่อออกทันที ชี้ไปที่จานเปล่าตรงหน้าพ่อแล้วเอ่ยว่า "เมื่อกี้พ่อมีตั้งจานใหญ่เลยนะ!" "ใครใช้ให้พ่อกินเร็วขนาดนั้นล่ะ" "พ่อกินของตัวเองหมดแล้ว ก็ห้ามมากินของผมอีก!" "ทุกคนห้ามแย่งของของคนอื่นนะ!"

หลี่ชิงเฟิงได้ยินดังนั้น ก็หันไปมองลูกสาวที่กำลังใช้มือเปล่าหยิบเนื้อกินอยู่ข้างๆ จึงทำได้เพียงวางตะเกียบลง ถ้าตัวเองใช้วิธีแบบนี้หลอกกินผักกูดของจื่อเหิงจริงๆ เกรงว่าต่อไปเจ้าเด็กนี่จะเอาอย่าง แล้วก็กลัวว่าจื่ออวี๋จะเอาอย่างด้วย แต่ว่า รสชาติของผักกูดนั่นมันอร่อยมากจริงๆ จะให้เขายอมแพ้เลิกกินไปดื้อๆ มันก็ตัดใจลำบากจริงๆ ดังนั้น เขาจึงถือชามและตะเกียบเดินมุ่งหน้าไปยังห้องโถงอีกครั้ง