บทที่ 903 ข้อความเอาชีวิต

สาวๆ ล้วนค่อนข้างสงวนท่าที ไม่ได้ถามถึงรายได้ของเขาตรงๆ แต่ละคนคุยกันไปคนละหลายสิบประโยคแล้ว ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรให้คุยต่อแล้ว อีกทั้งหลี่ชิงเฟิงยังยุ่งอยู่กับการเคี่ยวครีมชิงเสวียน แถมยังต้องดูแลเด็กๆ อีก ทำให้ปลีกตัวไปไหนไม่ได้จริงๆ

แน่นอนว่า นี่เป็นเพียงฉากหน้า สิ่งสำคัญกว่านั้นคือ เขาไม่คิดที่จะหาแม่เลี้ยงให้เด็กๆ ในตอนที่พวกเขาอายุยังน้อยขนาดนี้ ด้วยเหตุนี้ ตอนก่อนนอนในตอนกลางคืน เมื่อสาวๆ ทักมาคุยกับเขาอีกครั้ง เขาก็เลยรักษาระยะห่างมากขึ้น การแอดวีแชตในตอนกลางวันเป็นไปตามมารยาท การตอบวีแชตก็เป็นไปตามมารยาทเช่นกัน แต่ทว่า ถ้าแสดงท่าทีสนิทสนมมากเกินไป จนทำให้อีกฝ่ายเกิดความหวังลมๆ แล้งๆ ที่ไม่จำเป็น นั่นแหละถึงจะเรียกว่าเสียมารยาท

เหมาเสี่ยวหงเอ่ยว่า "พรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์พอดี ฉันไม่ต้องไปทำงาน มาเที่ยวที่ตัวอำเภอไหมคะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงหม้อไฟคุณเอง!"

หลี่ชิงเฟิงมองดูข้อความวีแชตนี้ ในขณะที่กำลังคิดว่าจะตอบกลับอย่างไรดี หยางหมิ่นก็ส่งข้อความมาเช่นกัน "พรุ่งนี้วันหยุดสุดสัปดาห์ มาเที่ยวที่ตัวอำเภอไหมคะ พอดีฉันไม่ได้ไปทำงาน มาเจอกันกินข้าวด้วยกันสักมื้อสิคะ"

สาวสองคนนัดเขากินข้าวพร้อมกันงั้นเหรอ หลี่ชิงเฟิงความง่วงปลิวหายไปในพริบตา ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียงเงียบๆ จ้องมองโทรศัพท์อย่างเหม่อลอยอยู่ครู่ใหญ่ ในขณะที่กำลังเกาหัวแกรกๆ ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธอย่างไรดีนั้น ข้อความเอาชีวิตข้อความที่สามก็ส่งเข้ามา