บทที่ 909 หนูให้ความร่วมมือกับพ่อพอหรือยัง

แต่หลี่ชิงเฟิงกลับทำไม่ได้

เพราะก่อนหน้านี้จื่ออวี๋เคยมีปัญหาเรื่องรักแร้เปื่อย ตอนนั้นยังเป็นเรื่องใหญ่โตพอสมควร ตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นขึ้น ขอแค่สภาพแวดล้อมอำนวย หลี่ชิงเฟิงจะไม่มีทางยอมให้ก้นของจื่ออวี๋ถูกอึหมักหมมไว้เด็ดขาด เปลี่ยนได้ก็จะต้องเปลี่ยนในทันที ล้างได้ก็จะต้องล้าง!

ล้างก้นแล้วก็ยังต้องเช็ดให้แห้ง ยังต้องทาน้ำมันเมล็ดชา ยังต้องใส่ผ้าอ้อมผืนใหม่กลับเข้าไป สุดท้ายถึงจะใส่กางเกง ถึงแม้ว่าครั้งนี้จื่ออวี๋จะอึออกมาแค่นิดเดียวอีกแล้ว ขนาดเท่าพุทราจีนลูกหนึ่งเท่านั้น แต่หลังจากจัดการเรื่องวุ่นวายเหล่านี้เสร็จ ก็ใช้เวลาไปสี่ห้านาทีแล้ว ดังนั้นตอนที่หลี่ชิงเฟิงกลับมาถึงชั้นสาม ก็เป็นเวลาหลังจากที่เขาออกจากห้องส่วนตัวชั้นสามไปอย่างน้อยสิบห้านาทีแล้ว

เวลาสิบห้านาทีในเวลาปกติอาจจะดูสั้นมาก แต่ในเวลานี้กลับดูยาวนานเป็นพิเศษ เหมาเสี่ยวหงนั่งอยู่ตรงนี้เพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยว ย่อมต้องรู้สึกอ้างว้างอยู่บ้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่พนักงานเสิร์ฟอาหารพวกนั้นยังใช้สายตาแปลกๆ มองมาที่เธอ เธอก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาหลายครั้งคิดอยากจะส่งข้อความไปเร่งหลี่ชิงเฟิง แต่พอคิดว่าเขากำลังเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ลูก ถ้าตัวเองไปเร่งเร้าจริงๆ จะทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่รู้จักความเหมาะสมหรือเปล่า

หลังจากขจัดความกังวลในใจด้วยตัวเองแล้ว เหมาเสี่ยวหงก็รอต่อไปอย่างว่าง่าย รอไปประมาณสิบห้านาที ในที่สุดหลี่ชิงเฟิงก็อุ้มลูกสาวกลับมา พอเดินเข้าประตูมา หลี่ชิงเฟิงก็เอ่ยด้วยใบหน้ารู้สึกผิดว่า