บทที่ 908 ปรมาจารย์ด้านการบริหารเวลา

หลี่ชิงเฟิงเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง เห็นเพียงหญิงสาวอายุยี่สิบกว่าปีสวมรองเท้าส้นเข็ม สวมถุงน่องตาข่ายสีดำ กระโปรงทรงเอรัดรูป และเสื้อเชิ้ตผ้าชีฟองสีขาวราวกับหิมะยืนระหงอยู่ตรงหน้าประตู

ใบหน้าที่งดงามยังคงมีความไร้เดียงสาและอ่อนเยาว์อยู่บ้าง ต่อให้จะแต่งหน้าหนาเตอะแค่ไหนก็ไม่อาจปกปิดได้มิด

เขาพยักหน้า รีบลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า "ใช่ครับ ผมคือหลี่ชิงเฟิง คุณคือเหมาเสี่ยวหงใช่ไหมครับ"

เหมาเสี่ยวหงพยักหน้า หางม้ายาวด้านหลังศีรษะแกว่งไกวตามไปด้วย ยิ่งเพิ่มกลิ่นอายของความเยาว์วัยเข้าไปอีก "ใช่ค่ะ ฉันคือเหมาเสี่ยวหง ให้คุณรอนานเลยนะคะ"

"ไม่เลยครับ ผมก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน!" หลี่ชิงเฟิงรีบใช้มือข้างหนึ่งอุ้มจื่ออวี๋ไว้ ส่วนมืออีกข้างก็เลื่อนเก้าอี้ออกเพื่อเชิญเหมาเสี่ยวหงนั่งลง