บทที่ 929 ชานมที่อร่อยที่สุด

หลี่ชิงเฟิงหาจื่อเหิงจนพบก็เป็นเวลาครึ่งชั่วโมงหลังจากที่จื่อเหิงต่อสู้และเอาชนะหมูป่าได้แล้ว

เขาเคลื่อนย้ายพริบตามาที่ข้างหลุมดินก้มหน้าลงมอง ก็เห็นจื่อเหิงนอนขดตัวอยู่ในหลุมดิน ไม่ไกลนักมีหมูป่าตัวใหญ่ที่ดูแล้วน่าจะหนักประมาณสี่ถึงห้าร้อยชั่งล้มอยู่ หมูป่าตัวนั้นไม่มีสัญญาณชีพแล้วเลือดสดๆ ที่ไหลออกมาก็แข็งตัวเป็นก้อน

หลี่ชิงเฟิงมองเพียงแวบเดียวก็รีบกระโดดลงไปทันที คว้าร่างที่มอมแมมไปทั้งตัวของจื่อเหิงขึ้นมาอุ้มไว้กอดไว้ในอ้อมอกแน่น สัมผัสถึงความอบอุ่นจากร่างกายของเขาเงี่ยหูฟังเสียงลมหายใจและเสียงหัวใจเต้นของเขาอย่างเงียบๆ กวาดสายตามองไปทั่วร่างของเขาพอเห็นว่าทั่วทั้งร่างของเขาไม่มีบาดแผลเลยแม้แต่แห่งเดียวก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา แต่ขอบตากลับแดงก่ำ สายน้ำอุ่นๆ สองสายเอ่อล้นออกจากหางตาอย่างไม่อาจควบคุมได้ไหลรินลงมาตามพวงแก้มอย่างช้าๆ

เจ้าเด็กคนนี้! เจ้าเด็กแสบคนนี้! อยากจะด่าเขาอยากจะตีเขาอยากจะฟาดเขาแรงๆ สักที แต่ก็อยากจะรวบตัวเขาเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันและไม่แยกจากกันอีก

จื่อเหิงค่อยๆ ลืมตาขึ้นพอเห็นตัวเองนอนอยู่ในอ้อมอกของพ่อดวงตาที่หม่นหมองก็เปล่งประกายขึ้นมาในพริบตา ริมฝีปากที่เปื้อนฝุ่นเผยอออกส่งเสียงใสแจ๋ว "พ่อครับ!"