บทที่ 966 กำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว

เดิมทีหลี่กั๋วไท่ยังคิดจะเกลี้ยกล่อมให้ชิงเฟิงยอมถอยสักก้าวเพื่อความสงบสุข

แต่พอเห็นว่าหัวหน้าคณะกรรมการหมู่บ้านถึงกับกล้าหมายปองที่นาชั้นดีของหมู่บ้านพวกเขา ก็ไม่พูดอะไรอีก ตาเฒ่าสิบกว่าคนรีบหลบชิงเฟิงมายังลานว่างหน้าประตูสำนักงานเพื่อปรึกษาหารือแผนรับมือ

หลังจากปรึกษาหารือกันอยู่พักหนึ่ง ท้ายที่สุดทุกคนก็ตัดสินใจว่า หากพวกสารเลวนั่นกล้าทำอะไรชิงเฟิง พวกเขาก็จะยอมตายตกไปตามกันกับพวกข้าราชการตำแหน่งใหญ่โตจอมปลอมพวกนั้น ต่อให้ฆ่าพวกมันไม่ตาย ก็ต้องควักลูกตาพวกมันออกมาให้ได้ ถึงอย่างไรก็อายุสิบปูนนี้แล้ว แลกชีวิตกันไปแบบตัวต่อตัวก็คุ้มค่าแล้ว

ขอเพียงปกป้องชิงเฟิงเอาไว้ได้ นั่นก็เท่ากับปกป้องอนาคตของหมู่บ้านลวี่สุ่ยเอาไว้ได้ พวกเขาเชื่อมั่นว่าขอเพียงมีชิงเฟิงอยู่ จะต้องสามารถนำพาลูกหลานของพวกเขาให้เจริญรุ่งเรืองได้อย่างแน่นอน

หลังจากแบกรับความมุ่งมั่นที่จะยอมตายนี้แล้ว บรรดาตาเฒ่าก็กลับมากระปรี้กระเปร่าอีกครั้ง