บทที่ 967 สังคมที่ปกครองด้วยกฎหมาย

หลี่ชิงเฟิงหัวเราะ เอ่ยปลอบใจบรรดาผู้เฒ่าที่ยืนล้อมรอบตัวเขาว่า "ทุกคนไม่ต้องกังวลครับ มีผมอยู่ ไม่ว่าเขาจะเป็นข้าราชการตำแหน่งอะไร ผมก็สามารถจัดการให้เชื่องได้หมดแหละครับ"

พูดพลางก็กระซิบกระซาบที่ข้างหูของคุณปู่หลี่อยู่ครู่หนึ่ง

หลี่กั๋วไท่พอฟังคำพูดของชิงเฟิงแล้ว สีหน้าก็ค่อนข้างเคร่งเครียด แต่ก็ยังคงพยักหน้า "ดี ฉันเข้าใจแล้ว ฉันรู้แล้วว่าต้องทำยังไง!"

ทางด้านจ้าวควน หลังจากฟังหัวหน้าคณะกรรมการหมู่บ้านร้องห่มร้องไห้ฟ้องร้องจบ ก็ค่อยๆ ผลักหัวหน้าออก แล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าชาวบ้านหมู่บ้านลวี่สุ่ย สองมือเท้าสะเอว ยังไม่พูดอะไร

เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว แล้วก็กางเกงสแล็กสีดำ หัวเข็มขัดขัดมันวาววับโผล่ออกมาด้านนอก กำลังสะท้อนแสงแดดระยิบระยับ บนเท้าสวมรองเท้าหนังสีดำที่ไร้ซึ่งฝุ่นโคลน ถุงเท้าสีขาวสะอาด เสื้อผ้าเรียบกริบไร้รอยยับย่น พอคนทั้งคนมายืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดแบบนี้ ก็ดูมีรัศมีความน่าเกรงขามอยู่บ้างจริงๆ