บทที่ 989 เอวเคล็ด

จงต้านึกถึงอดีต ขอบตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย แต่มุมปากกลับฉีกยิ้มกว้าง

เขาล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง กวักมือเรียกลูกชาย พลางเอ่ยด้วยความตื่นเต้นว่า "อาเจ๋อ ลูกมานี่สิ พ่อมีอะไรจะให้ดู!"

"อะไรเหรอครับ" พานเจ๋อเห็นผู้เป็นพ่อดีใจจริงๆ ก็อดไม่ได้ที่จะดีใจตามไปด้วย

หลายปีมานี้เพื่อดูแลเขา พ่อต้องทนลำบากทนทุกข์ทรมานมาไม่น้อย เพื่อให้เขาสามารถกลับไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนในสภาพปัจจุบันได้ ถึงขนาดต้องคุกเข่าให้ครูใหญ่ด้วยซ้ำ

เขาไม่ได้เห็นพ่อหัวเราะอย่างมีความสุขแบบนี้มานานมากแล้วจริงๆ บนใบหน้าซีดเซียวของพานเจ๋อมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพราย ลมหายใจก็หอบถี่เล็กน้อยจากการเดิน แต่เขาก็ฉีกยิ้มตาม ในเบ้าตาที่ลึกโบ๋ราวกับถูกประดับประดาไปด้วยแสงดาวอันเจิดจรัส ส่องประกายวิบวับ