บทที่ 996 ยอดฝีมือในการดูแลต้นชา

มองดูสองพ่อลูกกอดกันร้องไห้โฮ หลี่ชิงเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองลูกสาวที่อยู่บนหลัง เห็นเพียงจื่ออวี๋เจ้าตัวเล็กนี้กำลังจ้องมองสองพ่อลูกอย่างเหม่อลอย จากนั้นก็หันมาจ้องมองป่าป๊าของตัวเองอย่างเหม่อลอยเช่นกัน จากนั้นก็ฉีกยิ้มกว้าง ร่างเล็กๆ กระโดดดึ๋งๆ อย่างแรง สองมือเล็กๆ พุ่งปรู๊ดไปคว้าใบหูใหญ่ๆ ทั้งสองข้างของพ่อเอาไว้แน่น

หลี่ชิงเฟิงยิ้มเจื่อนๆ อย่างจนใจ ตบมือเล็กๆ ของเจ้าตัวเล็กเบาๆ จากนั้นก็ค่อยๆ ถอยออกจากห้องไปเงียบๆ

หลังจากนั่งเล่นอยู่ในห้องรับแขกได้สักพัก จงต้าก็จูงพานเจ๋อเดินออกมา สองพ่อลูกไม่พูดไม่จา คุกเข่าดังตุบลงกับพื้นโดยตรง โขกศีรษะสามครั้งพร้อมกันดังตึงๆ จากนั้นจงต้าถึงได้เอ่ยว่า "เถ้าแก่หลี่ บุญคุณที่มอบชีวิตใหม่ให้ในครั้งนี้ ผมกับลูกชายจะจดจำไปตลอดชีวิตเลยครับ”

“วันข้างหน้าถ้าคุณมีเรื่องอะไรจะเรียกใช้จงต้าอย่างผม คุณบอกมาได้เลยครับ”

“ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ ฆ่าคนชิงทรัพย์ ผมก็ไม่เสียดายชีวิตครับ”