บทที่ 100: สินเชื่อแบบมีหลักประกัน

หวงเฟิงเหวินคิดว่าเรื่องนี้อย่างน้อยคงยืดเยื้อไปอีกหลายวัน ไม่คาดคิดว่าเสิ่นเจ๋อข่ายจะกลับมาอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น

คนเรา พอถูกความโลภในอำนาจเข้าครอบงำแล้ว สติปัญญาก็ไม่เหลือ

ที่คนโบราณว่าไว้ “ความโลภบังตา” ช่างเป็นความจริงแท้!

“คุณหวงครับ” เสิ่นเจ๋อข่ายนั่งลง พยายามรักษาสีหน้าให้สงบนิ่ง แต่ความร้อนรนในแววตากลับปิดไม่มิด

“ผมคิดว่าคุณคงทราบดี ว่าเหตุใดวันนี้ผมจึงมาเยือนอีกครั้ง”

หวงเฟิงเหวินค่อย ๆ จิบชาอย่างเชื่องช้า:

“เหอะ นายน้อยเสิ่นไปแล้วกลับมาใหม่ หรือว่าจะเป็นเพราะเรื่องหุ้นหนึ่งหมื่นล้านนั่น เกิดมีความคิดอยากจะ…พูดคุยกันอย่างลึกซึ้งขึ้นมาอีกหน่อย?”

เสิ่นเจ๋อข่ายสูดหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับจะให้กำลังใจตัวเอง หรือไม่ก็เหมือนกับจะระบายความอัดอั้นในอกออกมาให้หมด:

“ฟู่—พูดตามตรงนะครับคุณหวง หนึ่งหมื่นล้าน…ไม่มีทางต่อรองได้เลยจริง ๆ เหรอครับ?”

“คราวก่อนเราก็พูดกันชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอครับ?”

รอยยิ้มของหวงเฟิงเหวินยังคงไม่จางหายไป แต่น้ำเสียงกลับเด็ดขาด

“นายน้อยเสิ่นครับ ที่นี่เราเป็นบริษัทเล็ก ๆ ไม่มีการต่อรองราคา หนึ่งหมื่นล้าน ลดให้ไม่ได้แม้แต่สลึงเดียว!”

เสิ่นเจ๋อข่ายแค้นจนแทบจะกัดฟันกรอด อยากจะกระชากหนังหน้าของไอ้เสือยิ้มตรงหน้านี่ออกมาดูให้รู้แล้วรู้รอดว่าข้างใต้มันซ่อนเขี้ยวเล็บอะไรไว้

เขารู้ดีแก่ใจว่า สุนัขจิ้งจอกเฒ่าตัวนี้อ่านเกมเขาขาดแล้ว รู้ว่าตอนนี้เขาถูกบีบจนจนตรอก ถอยอีกก้าวเดียวก็คือเหวลึก

“ได้! หนึ่งหมื่นล้าน ผม เสิ่นเจ๋อข่าย ยอม!”

เสิ่นเจ๋อข่ายราวกับเค้นคำพูดเหล่านี้ออกมาจากไรฟัน เสียงของเขาแหบแห้ง

“แต่ว่า…หนึ่งหมื่นล้าน ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ ผมรวบรวมมาไม่ทันจริง ๆ ครับ”

หวงเฟิงเหวินแสร้งทำเป็นประหลาดใจ เลิกคิ้วขึ้น น้ำเสียงเจือไปด้วยแววล้อเลียน:

“โอ้? ผมได้ยินมาว่า รอบตัวนายน้อยเสิ่นช่วงนี้มี ‘หมาป่าหิวโซ’ รุมล้อมอยู่ไม่น้อยไม่ใช่เหรอครับ?”

“พวกที่ทำกองทุนและกองทุนร่วมลงทุนนั่น ไม่ใช่ว่าแต่ละคนกระเป๋าหนักกันทั้งนั้นหรือครับ?”

“อย่าไปพูดถึงเลยครับ!” เสิ่นเจ๋อข่ายโบกมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอัปยศ

“ไอ้พวกเห็นแก่ได้อย่างเดียว พอได้ยินตัวเลขหนึ่งหมื่นล้าน ก็วิ่งหนีเร็วยิ่งกว่ากระต่าย กลัวว่าจะมาพัวพันไปด้วย!”

“แต่ละคนอยากจะขีดเส้นแบ่งกับผมให้ชัดเจน บอกว่าความเสี่ยงมันสูงเกินไป เล่นด้วยไม่ไหว!”

หวงเฟิงเหวินลูบจมูกตัวเอง ก็ไม่แปลกที่คนพวกนั้นจะหนี

ราคานี้ มันโหดเกินไปจริง ๆ

หนึ่งหมื่นล้านเพื่อซื้อหุ้นห้าเปอร์เซ็นต์ ส่วนเพิ่มจากราคาประเมินมันสูงจนน่าขัน

ถ้าโดนชี้หน้าด่าว่าเป็นพ่อค้าหน้าเลือดที่ฉวยโอกาส ก็ยังถือว่าสุภาพแล้ว

แต่ราคาหุ้นในสถานการณ์พิเศษ มันก็เป็นเรื่องที่คาดเดาได้ยากแบบนี้แหละ

ตราบใดที่ยังมีคนยอมทนกล้ำกลืนฝืนทนจ่าย ราคานั้นมันก็คือราคาที่ “สมเหตุสมผล”!

อย่างที่เขาว่ากัน มันเป็นเรื่องที่สมยอมกันทั้งสองฝ่าย

ใบหน้าของเสิ่นเจ๋อข่ายเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว สุดท้ายก็กลายเป็นความรู้สึกที่ยอมพลีชีพ:

“แต่ถ้าผมไม่ได้หุ้นพวกนี้มา…”

“พ่อของผมก็ประกาศิตแล้ว ว่าจะให้ผมไปเน่าตายอยู่ในโรงงานเก่า ๆ นั่นตลอดชีวิต!”

“นั่นยังถือว่าดีนะ ถ้าเกิดว่า…”

“ถ้าเกิดว่าวันหนึ่งพ่อผมไม่อยู่แล้วจริง ๆ พี่ชายผมจะยอมปล่อยผมไปเหรอ?”

“เกรงว่าคงจะบดกระดูกผมเป็นผุยผงแน่!”

“ซี้ด—ใช่เลย! สถานการณ์แบบนั้น แค่คิดแทนก็เสียวสันหลังแล้วครับนายน้อยเสิ่น!”

หวงเฟิงเหวินทำท่าเห็นอกเห็นใจ แต่บนใบหน้ากลับไม่มีความสงสารเลยแม้แต่น้อย เป็นแค่การดูเรื่องสนุกเท่านั้น

เสิ่นเจ๋อข่ายไม่สนใจคำปลอบใจจอมปลอมนั่น เข้าเรื่องทันที:

“หนึ่งหมื่นล้าน ผมรวบรวมไม่ทันจริง ๆ แต่หุ้นส่วนนี้ ผมก็จำเป็นต้องซื้อให้ได้”

“ถ้าเป็นอย่างนี้ วิธีที่เหลือ…ก็มีอยู่เพียงทางเดียวเท่านั้นครับ”

หวงเฟิงเหวินกลอกตา “นายน้อยเสิ่น คุณคงไม่ได้คิดจะขอยืมเงินจากเราหรอกนะ?”

เสิ่นเจ๋อข่ายพูดทีละคำอย่างชัดเจน แววตาจ้องเขม็งไปที่หวงเฟิงเหวิน:

“ใช่แล้ว! ให้ผมยืม!”

หวงเฟิงเหวินฟังแล้วมุมปากกระตุก เจ้าเด็กนี่ก็เป็นคนจริงคนหนึ่งเหมือนกัน

ถึงแม้จะคาดการณ์ไว้แล้ว แต่ท่าทีที่ดูเป็นเรื่องปกติธรรมดาของเสิ่นเจ๋อข่าย ก็ทำให้เขาต้องทึ่ง

เสิ่นเจ๋อข่ายก็คงจะอ่านเกมขาดแล้วเหมือนกันว่า นอกจากจะขายให้เขาที่เป็นหมูในอวยแล้ว การจะหาคนที่ยอมจ่ายหนึ่งหมื่นล้านได้อีกนั้น ยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์เสียอีก

หวงเฟิงเหวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นิ้วของเขาเคาะเบา ๆ บนโต๊ะ แสร้งทำเป็นลำบากใจ:

“นายน้อยเสิ่นครับ รอสักครู่นะครับ ผมต้องขอโทรศัพท์ไปปรึกษาก่อน เรื่องใหญ่ขนาดนี้ผมคนเดียวตัดสินใจไม่ได้จริง ๆ”

เสิ่นเจ๋อข่ายชะงักไป: “คุณหวงไม่ใช่เจ้าของฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์หรอกเหรอครับ? ยังต้องไปปรึกษาใครอีก?”

“ผิวเผินก็ใช่ครับ” หวงเฟิงเหวินยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนพูดอย่างลึกลับ

“แต่ว่านะ ในวงการนี้มันลึกซึ้ง บางครั้งคนที่เป็นเจ้านาย ก็ไม่ได้หมายความว่าจะตัดสินใจทุกเรื่องเองได้เสมอไปหรอกนะ”

คำพูดนี้มันช่างมีความหมายแฝงยิ่งนัก!

ในใจของเสิ่นเจ๋อข่ายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ความคิดหนึ่งแวบผ่านเข้ามาในสมองราวกับสายฟ้าฟาด:

หรือว่า ตั้งแต่ต้นจนจบ มีมือที่มองไม่เห็นคอยบงการทุกอย่างอยู่เบื้องหลัง?

‘ให้ตายสิ! ว่าแล้ว! รู้สึกว่ามันแปลก ๆ อยู่! มีเรื่องไม่ชอบมาพากลจริง ๆ ด้วย!’

เสิ่นเจ๋อข่ายตระหนักขึ้นมาในทันที นี่มันคือการจัดฉากมาตั้งแต่ต้นจนจบ!

ที่แท้ก็มีคนคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วว่าฉางชิงกรุ๊ปจะเกิดสงครามแย่งชิงสิทธิ์สืบทอด…

ก็เลยแอบไปช้อนซื้อหุ้นมาในราคาสองพันล้านอย่างเงียบ ๆ แล้วก็นั่งรอให้ปลาใหญ่อย่างเขามาติดกับเอง จากนั้นก็ขายให้ในราคาห้าเท่า!

นี่มันจับแกะมาเชือดชัด ๆ!

สถาบันระดับฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์ จะมีปัญญาที่ไหนมาเล่นใหญ่ กล้าเข้ามาฉกฉวยโอกาสในเรื่องวุ่นวายของฉางชิงกรุ๊ปได้อย่างไม่เกรงกลัวแบบนี้?

แถมยังฉวยโอกาสครั้งใหญ่ได้อีก!

ต้นทุนสองพันล้าน แต่กลับกล้าตั้งราคาหนึ่งหมื่นล้าน ความหน้าเลือดและความเหี้ยมโหดระดับนี้ มันน่าโมโหจริง ๆ!

ถ้าเบื้องหลังเรื่องนี้ไม่มีผู้มีอิทธิพลระดับสูงคอยบงการอยู่ ต่อให้ฆ่าให้ตายเขาก็ไม่เชื่อ!

‘ให้ตายเถอะ ตกลงมันเป็นไอ้เวรที่ไหนที่อยู่เบื้องหลังกันแน่วะ?’

เสิ่นเจ๋อข่ายแค้นจนแทบจะกัดฟันกรอด อยากจะกระชากคอไอ้คนที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังออกมาดูให้รู้แล้วรู้รอด ว่าหน้ามันทำด้วยทองคำรึไง ถึงได้กล้ามาเล่นกับเขาแบบนี้!

ขณะเดียวกัน จมูกของซูฮ่าวก็เกิดคันขึ้นมา

“ฮัดชิ้ว! ใครแอบชมว่าเราหล่ออยู่ลับหลังนะ?”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาพอดี เป็นหวงเฟิงเหวิน

“ฮัลโหลพี่หวง ว่าอย่างไรครับ? คุณเสิ่นคิดจะยืมเงินหนึ่งหมื่นล้านจากเราหรือครับ?”

“ก็ใช่น่ะสิ! บอกว่าเขารวบรวมเงินหนึ่งหมื่นล้านไม่ทัน อยากจะให้เราให้เขายืม!”

น้ำเสียงของหวงเฟิงเหวินฟังดูสนุกสนานอย่างยิ่ง

“ทำเช่นนั้นได้หรือครับ?”

“ตามหลักแล้วทำได้ เราไม่ได้ควักเงินสดหนึ่งหมื่นล้านให้เขาจริง ๆ เสียหน่อย พูดง่าย ๆ ก็แค่ย้ายจากมือซ้ายไปมือขวา”

หวงเฟิงเหวินอธิบาย

“ก็แค่ให้เขายืมหุ้นไปใช้ก่อน ถึงเวลาค่อยเก็บคืนทั้งต้นทั้งดอก ข้อตกลงนี้มีแต่กำไร ไม่มีขาดทุนแน่นอน!”

“แล้วปกติเขาทำกันยังไงเหรอครับ?” ซูฮ่าวถามอย่างสงสัย

“จะมีลูกเล่นอะไรได้อีกล่ะ? ก็แค่เอาของมาค้ำประกัน แล้วก็เก็บดอกเบี้ยรายเดือนไง!” หวงเฟิงเหวินหยุดไปครู่หนึ่ง

“แต่พูดตามตรงนะ ทั้งวงการการเงิน สถาบันที่สามารถควักเงินสดหนึ่งหมื่นล้านออกมาได้ทันทีน่ะ มีไม่มากหรอก”

“แต่สถานการณ์ตอนนี้ใช้เป็นข้อต่อรองได้ ขอทรัพย์สินดี ๆ มาเป็นหลักประกัน เพิ่มดอกเบี้ยอีกหน่อย และกำหนดวันชำระคืน เราก็ให้เขายืมหุ้นได้แล้ว”

ซูฮ่าวคิดในใจ ตามหลักแล้ว ยักษ์ใหญ่อย่างฉางชิงกรุ๊ป หนึ่งหมื่นล้านถึงแม้จะเจ็บปวด แต่ถ้าพยายามหน่อยก็น่าจะยังหามาได้

ตอนที่เขาตั้งราคาห้าเท่า ก็อาศัยการประเมินนี้ คาดว่าอีกฝ่ายต่อให้ต้องกระอักเลือดก็ต้องยอม

แต่กลับไม่คิดว่า อีกฝ่ายจะเลือกที่จะเดินมาทาง “สินเชื่อแบบมีหลักประกัน”

หลักประกัน…หลักประกันอะไรล่ะ?