ตอนที่ 99
บทที่ 99: ตัดเส้นทางถอยทั้งหมด
minibunny · 5,414 ตัวอักษร
สิ่งที่หวงเฟิงเหวินทำในวันนี้ จริง ๆ แล้วก็ง่ายมาก:
ก็แค่เชิญพ่อลูกที่แค้นฝังหุ่นคู่นี้มายังที่เดียวกัน จัดเวทีให้พวกเขาได้แทงข้างหลังกันอย่างเปิดเผย…
แล้วก็เติมฟืนแห้งเข้าไปในกองเพลิงโทสะที่ลุกโชนของพวกเขาอีกหน่อยเท่านั้นเอง
ส่วนเรื่องอื่น ๆ เขาไม่ได้ทำอะไรเลย
ที่เหลือ ก็แค่รอดูว่าใครจะหมดความอดทนก่อนกัน!
“แค่ไม่รู้ว่า ไอ้สองคนนี้ ใครมันจะทนไม่ไหวก่อน แล้วยอมซื้อไปนะ?”
ทางที่ดีที่สุดคือให้ทั้งคู่แย่งกันจ่ายเงิน! แบบนั้นถึงจะเรียกว่าเร้าใจ!
หวงเฟิงเหวินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี
หวังแค่ว่าข้อตกลงนี้จะจบลงเร็ว ๆ
มิฉะนั้น หัวใจแก่ ๆ ของเขา คงจะได้ป่วยเพราะเจ้าเด็กซูฮ่าวเข้าสักวัน!
หลังจากที่หวงเฟิงเหวินชิ่งหนีไปแล้ว ในห้องอาหารก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
อากาศราวกับแข็งตัว กดดันจนหายใจไม่ออก
ชั่วครู่ต่อมา เสิ่นเฉิงเจียก็ระเบิดเสียงหัวเราะเยาะที่แสบแก้วหูออกมา เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความดูถูกและเย้ยหยัน:
“หึ ๆ ๆ! ไอ้แซ่หวงนั่น สมองคงถูกไขมันอุดตันจนเสียสติไปแล้ว!”
“หนึ่งหมื่นล้าน? มันก็กล้าตั้งราคานะ!”
“แกได้ยินไหม? เกมกระดานนี้ โดยพื้นฐานแล้วมันจบแล้ว! แกยังจะดันทุรังไปถึงเมื่อไหร่?”
“จบ? หมายความว่ายังไงครับ?” เสิ่นเจ๋อข่ายถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“หมายความว่ายังไง? แกมีเงินหนึ่งหมื่นล้านไปซื้อหุ้นเน่า ๆ นั่นรึไง? ไม่มีใช่ไหม!”
“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ เพื่อที่จะสู้กับฉัน แกสูบเงินในบัญชีบริษัทไปจนเกลี้ยงแล้ว!”
“ถ้ากล้าแตะต้องอีกแม้แต่สลึงเดียว นั่นก็คือการยักยอกเงินทุน! ฉ้อโกง! รอไปกินข้าวแดงในคุกได้เลย!”
เสิ่นเฉิงเจียหัวเราะเยาะ แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
“ส่วนไอ้พวกกองทุนหุ้นที่รุมตอมเหมือนแมลงวันน่ะเหรอ?”
“หึ แกคิดว่าพวกเขาเป็นนักบุญรึไง? พวกเขาจะกล้าให้แกยืมเงินหนึ่งหมื่นล้านเหรอ?”
“ต่อให้พวกเขายอมให้ยืม แกจะเอาอะไรไปคืน?”
“ถึงตอนนั้น ต่อให้แกชิงตำแหน่งประธานมาได้จริง ๆ บริษัทก็คงจะโดนไอ้พวกหมาป่าหิวกระหายสูบจนกลวงไปแล้ว!”
“แกก็เป็นได้แค่หุ่นเชิดของพวกเขา ยังจะหวังมีชีวิตที่ดีอยู่อีกเหรอ?”
เสิ่นเฉิงเจียพูดแต่ละคำอย่างหนักแน่น ความหมายชัดเจน:
ใครก็ตามที่ยอมจ่ายเงินหนึ่งหมื่นล้านนี้ ก็เท่ากับราดน้ำมันเบนซินใส่ตัวเองจนชุ่ม รอแค่คนอื่นมาจุดไม้ขีดเท่านั้น!
“เกมจบแล้ว ไอ้หนู!”
เสิ่นเฉิงเจียมองเสิ่นเจ๋อข่ายอย่างพอใจ แววตาเต็มไปด้วยท่าทีของผู้ชนะ
“ในเมื่อโดนไอ้หวงจอมละโมบนั่นงับเข้าให้แล้ว แกก็อย่าหวังว่าจะพลิกเกมได้อีก”
“ในมือของแก ไม่มีไพ่เหลือให้เล่นแล้ว!”
“แล้วพ่อล่ะครับ? พ่อซื้อได้งั้นเหรอ?” เสิ่นเจ๋อข่ายถามกลับอย่างไม่ยอมแพ้
“ฉัน? ถ้าฉันอยากจะซื้อ แน่นอนว่าซื้อได้ แต่ว่ามันจำเป็นขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เสิ่นเฉิงเจียกล่าวอย่างหยิ่งผยอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกเหนือกว่า
“ฉันให้คนคำนวณมาเป็นพิเศษแล้ว สถานการณ์ตอนนี้ หุ้นของฉันก็ได้เปรียบอยู่เล็กน้อย”
“ยิ่งไปกว่านั้น ทำไมฉันต้องจ่ายเงินหนึ่งหมื่นล้านเพื่อไปส่งเสริมไอ้คนพาลที่ชอบขูดรีดนั่นด้วย?”
“ฉันยังไม่ได้แก่จนเลอะเลือนขนาดนั้น!”
เสิ่นเฉิงเจียลุกขึ้นจากที่นั่งด้วยท่าทีสบาย ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความผ่อนคลายและความพึงพอใจราวกับว่าชัยชนะอยู่ในกำมือแล้ว
เขาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังให้ทาน:
“ส่งหุ้นในมือของแกมาซะ แล้วก็ไสหัวกลับไปอยู่กับแม่ของแก!”
“ยังไงซะ แกก็เป็นสายเลือดของตระกูลเสิ่น ฉันคงไม่ถึงกับฆ่าแกให้สิ้นซากหรอก”
“แต่ว่านะ ชีวิตครึ่งหลังของแก ก็ไปอยู่ในโรงงานเก่า ๆ นั่นอย่างสงบเสงี่ยมซะ!”
“สำนึกผิดในความผิดของแกให้ดี ๆ ชดใช้ให้กับสิ่งที่แกทำในวันนี้ไปตลอดชีวิต!”
เสิ่นเฉิงเจียทิ้งคำพูดขู่คำรามที่เหมือนเป็นคำขาดไว้ แล้วก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
แผ่นหลังที่หยิ่งผยองนั้น ราวกับได้ประกาศชัยชนะของตัวเองล่วงหน้าแล้ว
“…”
ในห้องอาหารที่ว่างเปล่า เหลือเพียงเสิ่นเจ๋อข่ายนั่งอยู่บนเก้าอี้เพียงลำพัง เขามองเพดานด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
อาหารเลิศรสที่พนักงานนำมาเสิร์ฟ เขากลับกินไม่ลงแม้แต่คำเดียว ดื่มไม่ลงแม้แต่แก้วเดียว
จบแล้วเหรอ…แบบนี้?
จริง ๆ เหรอ…จบลงแบบนี้จริง ๆ เหรอ?
ตัวเองวางแผนมาอย่างรอบคอบ อดทนมานานหลายปี ในที่สุดก็รอจนถึงโอกาสนี้ หรือว่าจะต้องจบลงอย่างน่าอัปยศแบบนี้?
“ไม่!”
ไม่ยอม!
เขาไม่ยอม!
เสิ่นเจ๋อข่ายลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว ในแววตาของเขาพลันเกิดประกายที่น่าทึ่งขึ้นมา!
นั่นคือความบ้าคลั่งของสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนจนมุม คือความเด็ดเดี่ยวของผู้ที่ยอมตายเพื่อหาทางรอด!
ยังไม่จบ!
จะให้มันจบลงแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!
“คุณอาชุย!”
“ครับ นายน้อย”
คุณอาชุยที่ยืนอยู่อย่างเงียบ ๆ ข้าง ๆ ตลอดเวลา ในตอนนี้ก็ก้มหน้าอย่างสิ้นหวัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเฉยชาหลังความสิ้นหวัง
ในสายตาของเขา ทุกอย่างมันจบสิ้นแล้ว ไม่มีทางแก้ไขได้อีกต่อไป
“คุณอาชุย…”
เสิ่นเจ๋อข่ายสูดหายใจเข้าลึก ๆ แววตาของเขาเฉียบคมขึ้นมา ถึงขั้นมีความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะแตกหัก
“คุณอาชุยครับ เราลองราดน้ำมันใส่ตัวเองดูสักหน่อยดีไหม?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น คุณอาชุยก็ถึงกับตัวสั่นสะท้าน แทบจะทรุดลงไปคุกเข่าอยู่ตรงนั้น รีบโบกมือปฏิเสธ ร้องออกมาอย่างตกใจ:
“ว่า…ว่าไงนะครับ? นายน้อย! ท่านคงไม่ได้…คิดจะไปกู้เงินหนึ่งหมื่นล้านจริง ๆ ใช่ไหมครับ?!”
“นั่นมันไม่ใช่เงินนะครับ นั่นมันใบสั่งตายชัด ๆ! นั่นมันคือการตกนรกที่ไม่มีวันได้ผุดได้เกิดนะครับ! ต้องเป็นคนบ้าเท่านั้นถึงจะทำแบบนั้น!”
“ผมรู้ ผมรู้แน่นอนว่ามันบ้า!”
“ให้ตายสิ ผมรู้แน่นอนว่ามันคือการดื่มยาพิษเพื่อดับกระหาย และเป็นการเล่นกับไฟ!”
เสิ่นเจ๋อข่ายหัวเราะอย่างขมขื่น สองมือกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด แต่น้ำเสียงกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด
“แต่ว่า ผม เสิ่นเจ๋อข่าย ไม่อยากจะจบชีวิตของตัวเองไปอย่างน่าสมเพชแบบนี้!”
“คุณอาชุยครับ ถ้าเรายอมแพ้แค่นี้ จุดจบของคุณกับผมจะเป็นอย่างไร คุณรู้ดีกว่าผมเสียอีก”
“หรือว่า คุณยอมที่จะจบลงแบบนี้จริง ๆ เหรอ?!”
“…” คุณอาชุยเงียบไป
ยอมแพ้?
ยอมรับความพ่ายแพ้?
ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไป?
นั่นแหละคือความขี้ขลาดที่แท้จริง นั่นแหละคือจุดจบที่น่าอัปยศที่สุด!
นับตั้งแต่ที่เขาตัดสินใจเจริญรอยตามองค์จักรพรรดิไท่จง ก่อเหตุการณ์นองเลือดเพื่อชิงบัลลังก์ในใจของตนเอง เผยเขี้ยวเล็บที่ชื่อว่า “ความทะเยอทะยาน” ออกมา และตัดสินใจที่จะโค่นล้มพ่อของตัวเอง!
เขาก็ได้ตัดเส้นทางถอยทั้งหมดของตัวเองไปแล้ว เบื้องหลังคือเหวลึกหมื่นลี้!
ในตอนนั้นเขาสาบานไว้ในใจแล้ว เดิมพันด้วยชีวิตและทรัพย์สิน เดิมพันด้วยเกียรติยศทั้งชีวิต เดิมพันด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่สามารถเดิมพันได้!
ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะมีอุปสรรคขวากหนามมากเพียงใด ไม่ว่าต้องแลกมาด้วยการแหลกสลายเป็นผุยผง บริษัทนี้ เขา เสิ่นเจ๋อข่าย จะต้องกุมมันไว้ในมือให้ได้!
ถึงแม้ทุกคนจะทอดทิ้ง
ถึงแม้ทุกคนจะชี้หน้าด่า
ถึงแม้จะต้องตกนรกหมกไหม้
บริษัทนี้—
ตู…จะเอามันมาให้ได้โว้ย!
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น