บทที่ 98: เกือบไปแล้ว...ดีที่ใจแข็งพอ!

“ฟู่—” เสิ่นเฉิงเจียหายใจหอบอย่างหนัก เขาพยายามกดเพลิงโทสะในใจลง แล้วจ้องเขม็งไปที่เสิ่นเจ๋อข่ายอย่างเกรี้ยวกราด จากนั้นจึงหันไปหาหวงเฟิงเหวินด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตร:

“คุณหวงใช่ไหม? ผมไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้วนะ ส่วนเพิ่มจากราคาประเมิน 50% หุ้นส่วนนี้ผมเอา!”

“พอใจรึยัง? ทำให้มันเร็ว ๆ เซ็นสัญญาซะ! ผมไม่มีเวลามาเสียกับคุณที่นี่หรอก!”

ส่วนเพิ่มจากราคาประเมิน 50%

หวงเฟิงเหวินลอบยิ้มในใจ ว่าแล้วเป็นตัวเลขที่คาดการณ์ไว้ไม่มีผิดเพี้ยน

สุนัขจิ้งจอกเฒ่าก็คือสุนัขจิ้งจอกเฒ่า ดีดลูกคิดได้ละเอียดจริง ๆ

“คุณหวงครับ” เสิ่นเจ๋อข่ายพลันเอ่ยขึ้นมาขัดจังหวะพ่อของเขา น้ำเสียงเย็นเยียบ เฉือดเฉือน

“ทางฝั่งเรา สามารถให้ส่วนเพิ่มจากราคาประเมินได้ถึง 60% ครับ!”

“แก! ไอ้ลูกเต่า! ไอ้ลูกผลาญ! ไอ้สารเลว!”

เสิ่นเฉิงเจียโกรธจนแทบจะหัวใจวายตายคาที่ ชี้หน้าด่าเสิ่นเจ๋อข่ายไม่ยั้ง

“พ่อครับ วันนี้ ผมไม่ได้มานั่งอยู่ที่นี่ในฐานะลูกชายของพ่อนะครับ”

“ตอนนี้ผมคือประธานของฉางชิงกรุ๊ป ผมมาสู้เพื่ออนาคตของตัวเอง!”

เสิ่นเจ๋อข่ายสบตากับพ่อของเขาอย่างไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว ในแววตาไม่มีความหวั่นไหวเลยสักนิด

“แก แก แก…ไอ้สัตว์เนรคุณ! ไอ้คนอกตัญญู…!”

เสิ่นเฉิงเจียโกรธจนตัวสั่น มือที่ชี้ไปที่ลูกชายสั่นเทิ้ม

“คุณหวงครับ กรุณาตัดสินใจโดยเร็วที่สุด ส่วนเพิ่มจากราคาประเมิน 60% คุณจะขายหรือไม่ขายครับ?”

เสิ่นเจ๋อข่ายเมินพ่อของตัวเองที่กำลังเกรี้ยวกราดราวกับพายุคลั่งโดยสิ้นเชิง สายตาของเขามุ่งตรงไปที่หวงเฟิงเหวิน

หวงเฟิงเหวินค่อย ๆ จิบชาอย่างเชื่องช้า สายตาของเขากวาดมองไปมาระหว่างสองพ่อลูกที่กำลังเผชิญหน้ากันอย่างตึงเครียด มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา

จิ๊ ๆ รอยร้าวของพ่อลูกคู่นี้ ลึกซึ้งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก!

นี่มันแค้นฝังหุ่นชัด ๆ!

ตอนแรกยังคิดอยู่เลยว่าจะโหมกระพือไฟยังไง จะยุแยงตะแคงรั่วยังไงให้พวกเขาแตกคอกัน ตอนนี้ดูแล้ว ไม่จำเป็นเลยสักนิด!

ปล่อยให้พวกเขาตีกันเองจนหัวร้างข้างแตกไปเลย!

“ในเมื่อทั้งสองท่านจริงใจขนาดนี้ ผมก็จะไม่ปิดบังอะไรแล้วล่ะครับ”

หวงเฟิงเหวินวางถ้วยชาลง กระแอมในลำคอ ใบหน้าแสดงออกว่า “ที่จริงผมก็ลำบากใจมาก” แล้วค่อย ๆ เอ่ยขึ้นมาอย่างช้า ๆ

“เกี่ยวกับหุ้น 5% นี้น่ะ ในใจของผม หวงคนนี้ ก็มีราคาเป้าหมายอยู่เหมือนกันครับ”

“ไม่ต้องมาเล่นตัวแล้ว! รีบ ๆ พูดมา คุณต้องการเงินเท่าไหร่กันแน่?!” เสิ่นเฉิงเจียพูดขัดขึ้นมาอย่างไม่อดทน

หวงเฟิงเหวินแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวทั้งแปดซี่ รอยยิ้มนั้นไม่ว่าจะมองมุมไหนก็เหมือนกับหมาป่าร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ

เขาค่อย ๆ ชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว ชี้ขึ้นฟ้า แล้วค่อย ๆ เผยตัวเลขที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นตัวแข็งเป็นหินออกมา:

“หนึ่งหมื่นล้าน…”

“…?”

อากาศพลันหยุดนิ่ง เงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตกพื้น

เสิ่นเฉิงเจียและเสิ่นเจ๋อข่าย สองพ่อลูกคู่นี้ ในที่สุดก็ได้แสดงความเข้าขากันที่สืบทอดทางสายเลือดออกมา:

—ทั้งคู่เบิกตากว้าง ปากอ้าค้างจนยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง

สมกับเป็นพ่อลูกกันจริง ๆ ขนาดท่าทางตอนช็อกยังเหมือนกันราวกับแกะออกมาจากพิมพ์เดียวกัน!

“หนึ่งหมื่นล้าน?!” เสิ่นเจ๋อข่ายเป็นคนแรกที่ได้สติกลับมา เสียงของเขาเพี้ยนไปหมด

“คุณหวง คุณเรียกพวกเรามาไกลขนาดนี้ เพื่อจะมาล้อเล่นกับพวกเราโดยเฉพาะเลยเหรอครับ?”

เสิ่นเฉิงเจียก็ได้สติกลับมาเช่นกัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อและความโกรธที่ถูกล้อเล่น

“ล้อเล่นเหรอครับ?” รอยยิ้มบนใบหน้าของหวงเฟิงเหวินพลันหายไปในทันที แทนที่ด้วยบรรยากาศที่เย็นเยียบและน่าเกรงขาม

“ท่านประธานเสิ่น นายน้อยเสิ่น ผม หวงคนนี้ ไม่เคยเล่นตลกไร้รสนิยมแบบนี้”

“ผมจะขอย้ำอีกครั้ง ราคาที่ฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์ตั้งไว้สำหรับหุ้น 5% นี้ ก็คือหนึ่งหมื่นล้าน!”

“แม้แต่สลึงเดียว ก็ลดให้ไม่ได้!”

“ท่านไหนสนใจ ก็มาคุยกับผม”

“ไม่สนใจ ก็เชิญตามสบายได้เลยครับ!”

ในที่สุดเสิ่นเฉิงเจียก็ทนไม่ไหว ตบโต๊ะอย่างแรง “พรึ่บ” ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ชี้หน้าหวงเฟิงเหวิน ตวาดลั่น:

“ไอ้แซ่หวง! แกบ้าไปแล้วรึไง?! หนึ่งหมื่นล้าน?! คิดว่าบ้านแกเป็นโรงพิมพ์ธนบัตรเหรอ? ไม่กลัวปากจะฉีกรึไง!”

“สมองผมยังปกติดีอยู่ และแจ่มใสกว่าทุกครั้งด้วย”

หวงเฟิงเหวินยังคงสงบนิ่ง ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนเสื้อผ้า น้ำเสียงยังคงราบเรียบ

“ผมว่า ผมขอตัวก่อนดีกว่า”

“ที่นี่บรรยากาศร้อนแรงเกินไป ผมกลัวว่าอยู่นาน ๆ แล้วจะพลอยหัวร้อนไปด้วย”

“สองท่านใจเย็น ๆ ลงก่อน แล้วค่อย ๆ คิดดูให้ดีนะครับ”

“คิดได้แล้วค่อยติดต่อผมมาใหม่ ผมไม่ขออยู่รบกวนแล้ว ลาก่อนครับ”

พูดจบ หวงเฟิงเหวินก็หันหลังเดินออกจากห้องไปท่ามกลางการอารักขาของเจ้าหน้าที่อารักขา โดยไม่หันกลับมามอง

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขายังคงรักษาท่าทีที่สงบนิ่งและสบาย ๆ เอาไว้ได้

ราวกับว่าเงินหนึ่งหมื่นล้านในสายตาของเขา มันก็เหมือนกับเงินร้อยเดียว ไม่ได้มีความสำคัญอะไร

จนกระทั่งได้เข้ามานั่งในรถส่วนตัว ประตูรถ “ปัง” ปิดลง ตัดขาดจากโลกภายนอกทั้งหมด

“ฟู่—”

หวงเฟิงเหวินถอนหายใจยาวเหยียด ร่างกายทั้งร่างพลันอ่อนยวบลงบนเบาะหลังเหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม

เส้นประสาทที่ตึงเครียดพลันคลายลงในทันที เขาถึงได้รู้สึกว่า แผ่นหลังของตัวเองเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นไปหมดแล้ว

“ให้ตายสิ เหนื่อยชะมัด! ไอ้แก่หนังเหนียวนั่น สายตาอย่างกับจะกินคน! แล้วก็ไอ้เสิ่นเจ๋อข่ายนั่นอีก ก็ไม่ใช่พวกธรรมดาเหมือนกัน!”

เขาปาดเหงื่อเย็นที่ซึมออกมาบนหน้าผาก หัวใจยังคงเต้น “ตุบ ๆ” ไม่หยุด เหมือนกับตีกลอง

พูดตามตรง ก่อนที่จะมา เขายังไม่ได้รู้สึกกังวลอะไรขนาดนี้

ก็แค่มาเจอคนรวยสองคน จะอะไรกันนักหนา ตัวเองก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยเจอคนรวย จะมีอะไรน่าตื่นเต้น?

แต่พอได้มานั่งเผชิญหน้ากับสุนัขจิ้งจอกเฒ่าอย่างเสิ่นเฉิงเจียจริง ๆ แรงกดดันจากผู้ที่อยู่ในตำแหน่งสูงมาอย่างยาวนานนั้น ก็ทำเอาเขาแทบจะคุมตัวเองไม่อยู่

โดยเฉพาะตอนที่ท่านผู้เฒ่าอาละวาด เขารู้สึกว่าหัวใจตัวเองแทบจะกระเด้งออกมาจากลำคอ!

ให้ตายเถอะ ไม่ใช่ว่ามีข่าวลือว่าไอ้แก่นั่นเป็นโรคหลอดเลือดสมอง จนแทบจะลุกจากเตียงไม่ไหวแล้วหรอกเหรอ?

แม่งเอ๊ย ข่าวลือทั้งเพ!

ไอ้แก่นั่น ที่ไหนจะมีท่าทีเหมือนคนป่วยใกล้ตาย?

ยังดูกระปรี้กระเปร่ายิ่งกว่าเขาที่เป็นคนหนุ่มเสียอีก!

สายตานั่น คมกริบเหมือนมีด ราวกับจะมองทะลุปรุโปร่งไปถึงข้างใน!

เสียงนั่น ดังสนั่นเหมือนฟ้าร้อง จนตอนนี้หูเขายังอื้ออยู่เลย!

นี่มันเสือร้ายในคราบมนุษย์ชัด ๆ!

ถึงอย่างนั้น โชคดีที่ฉันใจแข็งพอ จึงคุมสถานการณ์ไว้ได้และไม่แสดงพิรุธต่อหน้าพวกเขา!

ทั้งหมดนี้ ก็เพื่อไม่ให้เวทีที่เจ้าเด็กซูฮ่าวอุตส่าห์สร้างขึ้นมาอย่างดีต้องพังลง เพื่อที่จะร่วมแสดงในละครฉากใหญ่ที่เขาวางไว้ เขาถึงกับต้องใช้ทักษะการแสดงทั้งหมดในชีวิตออกมาเลยนะ!

‘มันง่ายซะที่ไหนล่ะ!’

“พ่อลูกคู่นั้น ดูท่าทางแล้วคงจะสู้กันจนกว่าจะตายไปข้างหนึ่งจริง ๆ ไฟแรงไม่ใช่เล่นเลยนะ”

หวงเฟิงเหวินนึกถึงฉากเดือดในห้องอาหารเมื่อสักครู่ มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะยกขึ้นอีกครั้ง เผยรอยยิ้มอย่างลำพองใจ