บทที่ 97: เผชิญหน้า

ณ ห้องทำงานของประธานบริษัทฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์

“ท่านประธานหวงครับ งะ…งั้นให้ผู้อำนวยการซูไปพบกับคนของฉางชิงดีไหมครับ? อย่างไรซะเขาก็…” มีผู้บริหารคนหนึ่งเสนอขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

“ไม่ได้! สถานการณ์แบบนี้ เจ้าเด็กนั่นยังอ่อนหัดเกินไป ต้องให้เฒ่าผู้คร่ำหวอดอย่างฉันนี่แหละไปคุมเกม!”

หวงเฟิงเหวินพูดขัดขึ้นมาอย่างเด็ดขาด

“ผู้นำมีไว้ทำอะไร? ก็มีไว้เพื่อเป็นเกราะกำบังให้คนข้างล่างไม่ใช่เหรอ?”

“ไอ้งานสกปรกที่ต้องไปสร้างศัตรูแบบนี้ แน่นอนว่าต้องให้เจ้านายอย่างฉันลงมือเอง!”

จะให้ผลักซูฮ่าวออกไปรับหน้าสร้างศัตรูกับคนใหญ่คนโตน่ะเหรอ?

เขา หวงเฟิงเหวิน ทำเรื่องแบบนั้นไม่ลงหรอก

นี่ก็เหมือนการเล่นเกมลงดันเจียน

ถึงแม้ว่าทุกครั้งคนที่บัญชาการเปิดตี้จะเป็นเจ้าเด็กซูฮ่าว

แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เกิดปัญหาขึ้นมา และต้องมีคนออกมารับผิดชอบ…

เขาในฐานะ “หัวหน้ากิลด์” ไม่เคยลังเลที่จะเป็นคนแรกที่พุ่งออกไปรับ!

ในบริษัทก็ใช้หลักการเดียวกัน

ผู้บัญชาการสูงสุดของศึกการลงทุนครั้งนี้คือซูฮ่าว แต่ผู้ที่จะต้องรับผิดชอบผลที่ตามมาทั้งหมด จะต้องเป็นเขาผู้เป็นผู้นำสูงสุดของฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์—หวงเฟิงเหวิน!

“ไป ติดต่อเดี๋ยวนี้! บอกไปทางสองฝั่งของฉางชิงว่า ถ้าอยากจะพบก็รีบมา เวลาของฉันมีค่ามากนะ หมดเวลาแล้วไม่รอ!”

หวงเฟิงเหวินโบกมือครั้งใหญ่ ยื่นคำขาด

ฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์

ถึงแม้จะเป็นกองทุนลงทุนในกิจการนอกตลาดชั้นนำของจีน แต่เมื่อนำไปวางในมหาสมุทรแห่งตลาดทุนระหว่างประเทศ ก็ยังคงเป็นเพียงเรือลำเล็ก ๆ

ฉางชิงกรุ๊ปแห่งฮ่องกงนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด เงินทุนในอาณัติแผ่ขยายไปทั่วทุกมุมโลก ยักษ์ใหญ่ทางการเงินหรือตำนานการลงทุนแบบไหนที่ไม่เคยเจอ?

ในสายตาของพวกเขา ขนาดของฟางฮ่วนอย่างมากก็เป็นแค่กุ้งฝอยที่ไม่มีค่าพอจะให้ชายตามองด้วยซ้ำ

แต่บริษัทลงทุนในกิจการนอกตลาดจากจีนแผ่นดินใหญ่แห่งนี้ กลับกุมกุญแจตัดสินอนาคตของอาณาจักรธุรกิจไว้ และบีบคอแห่งโชคชะตาของฉางชิงกรุ๊ปแน่น!

เรื่องแบบนี้ จะให้ไปหาเหตุผลที่ไหนได้?

“คุณอาชุยครับ คุณคิดว่าฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์รู้ล่วงหน้าได้อย่างไรว่าผมจะลงมือกับพ่อและพี่ชาย?”

“เรื่องนี้นอกจากคนสนิทของเราไม่กี่คนแล้ว ไม่น่าจะมีใครรู้ครับ”

เสิ่นเจ๋อข่ายนั่งอยู่บนเบาะหลังของรถยนต์หรู ขมวดคิ้วแน่น คิดยังไงก็คิดไม่ตก

ความรู้สึกนี้ มันเหมือนกับว่าเขากำลังยืนเปลือยกายอยู่ใต้แสงไฟส่องสว่าง ความลับทั้งหมดถูกมองทะลุปรุโปร่ง

ความหมายก็คือ เขากำลังสงสัยว่ามีหนอนบ่อนไส้ ข้อมูลรั่วไหลออกไป

“นายน้อยครับ จากการสืบสวนของเรา…”

“ก่อนที่ท่านจะเริ่มติดต่อผู้ถือหุ้นเหล่านั้น เพื่อเกลี้ยกล่อมให้พวกเขาสนับสนุนท่าน ฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์ก็ได้หุ้น 5% นั่นมาอยู่ในมือแล้วครับ”

“นั่นก็หมายความว่า ไม่มีความเป็นไปได้ที่ข้อมูลจะรั่วไหลเลยครับ”

“การเคลื่อนไหวของพวกเขา จังหวะเวลามันแม่นยำเกินไป แม่นยำจนน่าขนลุก!”

“ฝั่งเราเพิ่งจะเตรียมการลงมือ พวกเขาก็ชิงตัดหน้าคว้าหุ้นไปได้ เล่นงานเราจนตั้งตัวไม่ติด ไม่มีแม้แต่เวลาจะให้ตั้งหลักเลยครับ”

น้ำเสียงของคุณอาชุยก็เต็มไปด้วยความงุนงงและจนใจ

วันนี้ หวงเฟิงเหวินที่นัดพวกเขามาพบกัน เป็นแค่เจ้านายของบริษัทลงทุนในกิจการนอกตลาดจากจีนแผ่นดินใหญ่…

กลับกล้าเรียกทั้งประธานใหญ่ของฉางชิงกรุ๊ปและตัวเขา เสิ่นเจ๋อข่าย ให้มาเจรจาที่เซี่ยงไฮ้พร้อมกัน ช่างวางอำนาจบาตรใหญ่เสียเหลือเกิน!

ถ้าเป็นเวลาปกติ เสิ่นเจ๋อข่ายคงจะสั่งให้คนไปสั่งสอนไอ้คนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแบบนี้สักยก แล้วก็ต้องถ่มน้ำลายรดหน้ามันอีกที ด่าว่า “ไม่เจียมกะลาหัว!”

แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิม สถานการณ์บังคับ

ต่อให้เสิ่นเฉิงเจียและเสิ่นเจ๋อข่ายจะด่าทอบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของหวงเฟิงเหวินอยู่ในใจ ก็ต้องทนกล้ำกลืนฝืนทน

ยกเลิกกำหนดการทั้งหมด แล้วรีบบินจากฮ่องกงมาเซี่ยงไฮ้เหมือนลูกน้องที่ถูกเรียกตัว

ความรู้สึกที่ถูกควบคุมแบบนี้ มันอึดอัด!

แม่งโคตรอึดอัดเลย!

ปอดแทบจะระเบิด!

“ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า ไม่ใช่ข้อมูลรั่วไหล แต่เป็นไอ้พวกเวรนั่นมันหยั่งรู้อนาคต ชิงคว้าหุ้นไปไว้ในมือก่อนที่เราจะลงมืองั้นเหรอ?”

เสิ่นเจ๋อข่ายยังคงรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อ

“ใช่ครับนายน้อย เรื่องนี้มันมีกลิ่นแปลก ๆ เหมือนกับเจอผีกลางวันแสก ๆ”

“ไม่มีใครคิดออกเลยว่า ทำไมพวกเขาถึงได้ไปซื้อหุ้น ‘ขยะ’ ที่ในตอนนั้นดูไม่มีประโยชน์อะไรเลย”

“ความลับในเรื่องนี้ เกรงว่าคงจะมีแค่หวงเฟิงเหวินคนเดียวที่รู้แก่ใจ”

เสิ่นเจ๋อข่ายถอนหายใจ เขาคิดในใจว่าหวงเฟิงเหวินคนนี้ เรียกพ่อลูกสองคนมาเจอกันพร้อมหน้า ก็ชัดเจนว่าต้องการจะให้พวกเขาประมูลแข่งกันซึ่ง ๆ หน้า ให้หอยกาบกับนกกระสาสู้กัน เขาจะได้เป็นชาวประมงคอยเก็บผลประโยชน์

หึ ฝันไปเถอะ!

พ่อของเขา เสิ่นเฉิงเจีย ไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่าย ๆ!

เล่ห์เหลี่ยมตื้น ๆ ของหวงเฟิงเหวิน เกรงว่าจะยังไม่พอให้คณามือ

“แขกผู้มีเกียรติมาถึงแล้ว! นายน้อยเสิ่น สวัสดีครับ ผมหวงเฟิงเหวินจากฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์ ได้ยินชื่อเสียงมานานครับ!”

ทันทีที่เสิ่นเจ๋อข่ายก้าวเท้าเข้ามาในห้องอาหารที่นัดไว้ ชายวัยกลางคนที่ดูมีภูมิฐานคนหนึ่งก็ยิ้มต้อนรับ ท่าทีที่ดูกระตือรือร้นแต่ก็ยังรักษาระยะห่างนั้น เหมือนกับได้เจอเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบกันมานานหลายปี

“อ้อ สวัสดีครับคุณหวง” เสิ่นเจ๋อข่ายตอบรับอย่างเฉยเมย

เมื่อกวาดตามองไป พ่อของเขา เสิ่นเฉิงเจีย ก็นั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธานเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าบึ้งตึงจนแทบจะบิดออกมาเป็นน้ำได้

ทันทีที่เห็นเขา ดวงตาที่ขุ่นมัวของเสิ่นเฉิงเจียก็พลันสาดประกายเย็นเยียบราวกับอาบยาพิษออกมาสองสาย ตวัดมองเขาอย่างเกรี้ยวกราด

“ดีมากนะไอ้ลูกเนรคุณ! ในที่สุดก็ยอมโผล่หน้าอันสูงส่งของแกออกมาแล้วเรอะ?”

เสียงของเสิ่นเฉิงเจียไม่ดังนัก แต่ทุกคำพูดเหมือนถูกเค้นออกมาจากไรฟัน แฝงไว้ด้วยความเย็นเยียบเสียดกระดูก

รู้สึกเหมือนอยากจะจับเสิ่นเจ๋อข่ายมาถลกหนังทั้งเป็นอยู่ตรงนั้น

“…ขอโทษครับ พ่อ” เสิ่นเจ๋อข่ายก้มหน้าลงเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงนับว่าสุภาพ

“ขอโทษ? แค่คำว่าขอโทษคำเดียวมันจะจบเรอะ?!” เสิ่นเฉิงเจียตบโต๊ะอย่างแรง แล้วตะโกนลั่น

“ในเมื่อมาแล้ว วันนี้ฉันจะได้ถามแกให้รู้เรื่อง!”

“แกทำเรื่องเลวยิ่งกว่าหมาแบบนี้ไปทำไมกัน?! หา?!”

“สมองกระทบกระเทือนรึไง?”

“ในสายตาแกยังมีพ่อคนนี้อยู่ไหม ยังมีพี่ชายแกอยู่ไหม?!”

“นี่แกกำลังทรยศบรรพบุรุษ! ทรยศทั้งตระกูล!”

“แกทำให้ตระกูลเสิ่นต้องขายขี้หน้า! แกรู้ตัวไหม! ไอ้คนเนรคุณ!”

เสิ่นเฉิงเจียโกรธจนแทบจะกระโดด น้ำลายแทบจะกระเด็นไปโดนหน้าเสิ่นเจ๋อข่าย

คำด่าทอที่ราวกับพายุคลั่งหยุดลงชั่วครู่ เสิ่นเจ๋อข่ายถึงได้ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน

บนใบหน้าของเขาแทบจะไม่เห็นอารมณ์ใด ๆ เปลี่ยนแปลง มีเพียงแค่ดวงตาที่ลึกจนหยั่งไม่ถึงคู่นั้น ที่ราวกับว่ามีอารมณ์นับไม่ถ้วนที่ถูกกดข่มไว้อย่างรุนแรงกำลังปะทะกันอย่างบ้าคลั่ง!

นั่นคือความอัปยศอดสูที่สั่งสมมานานหลายปี

ในตอนนี้ กระแสคลื่นใต้น้ำที่เชี่ยวกรากเหล่านั้นก็ได้เจอช่องระบายออกมาในที่สุด กลายเป็นคำถามสวนที่เย็นเยียบดังขึ้นมาชัดเจนในหูของเสิ่นเฉิงเจีย:

“ถ้าพ่อเคยให้โอกาสผมแข่งขันอย่างยุติธรรมแม้แต่ครั้งเดียว แค่ครั้งเดียวเท่านั้น ผมจะเดินมาถึงจุดนี้ในวันนี้หรือครับ?”

“ว่า-ว่าไงนะ?” เสิ่นเฉิงเจียถูกเขาตอกกลับอย่างกะทันหันจนชะงักไป

“ก็เพราะผมเป็นลูกชายคนที่สอง และพี่ใหญ่เป็นลูกชายคนโต”

“พ่อจึงยกทั้งบริษัทและอนาคตทั้งหมดให้เขาอย่างหน้าตาเฉย นี่ไม่ยุติธรรมเกินไปหรือครับ?”

“ผมด้อยกว่าพี่ใหญ่ตรงไหนครับ?!”

คำถามของเสิ่นเจ๋อข่ายราวกับปืนกล เต็มไปด้วยความคับแค้นใจและน้อยเนื้อต่ำใจ

เสิ่นเฉิงเจียโกรธจนตัวสั่น ชี้หน้าด่าเสิ่นเจ๋อข่าย:

“แกจะไปรู้อะไร! ไอ้เด็กเมื่อวานซืน คิดว่าตัวเองเก่งกาจนักรึไง? ไอ้พวกสายตาสั้น!”

“ทำผลงานได้กระจ้อยร่อย หางก็ชี้ฟ้าแล้ว ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!”

เมื่อเห็นว่าพ่อลูกกำลังเผชิญหน้ากัน บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ หวงเฟิงเหวินที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยิ้มแหย ๆ ออกมาไกล่เกลี่ย:

“เอาละครับ ทั้งสองท่านใจเย็นกันก่อนนะครับ!”

“พ่อลูกกัน จะมีเรื่องบาดหมางอะไรกันข้ามคืนล่ะครับ? มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จากันก็ได้นี่ครับ?”

“สามัคคีคือพลังนะครับ!”

“ถ้าจะทะเลาะกัน ไว้คุยธุรกิจเสร็จแล้ว มีเวลาให้สองท่านได้ ‘พูดคุยกันอย่างลึกซึ้ง’ อีกเยอะแยะเลยครับ แหะ ๆ”