บทที่ 96: โหมกระพือไฟ

ณ ห้องทำงานของประธานบริษัทฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์

ถ้าจะถามว่าตอนนี้ใครที่นั่งไม่ติดที่ กระสับกระส่ายที่สุด ก็ต้องเป็นเหล่าผู้บริหารระดับสูงของฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์นี่แหละ!

หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำเหมือนนั่งรถไฟเหาะ เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลง กลัวเหลือเกินว่าถ้าพลาดนิดเดียว เป็ดที่สุกแล้วอาจจะบินหนีไปได้

“ท่านประธานคะ! มีข่าวจากฝั่งผู้อำนวยการซูแล้วค่ะ เรื่องราคาหุ้น 5% ของฉางชิงกรุ๊ป ท่านเสนอราคามาแล้วค่ะ!”

เลขาสาวรีบวิ่งเข้ามาในห้องทำงานของประธานอย่างร้อนรน

“ในที่สุดก็ตัดสินใจซะที!”

หวงเฟิงเหวินที่กำลังเดินไปเดินมาในห้องทำงานพลันหยุดฝีเท้าลงทันที ดวงตาทั้งสองข้างสว่างวาบขึ้นมา

“ให้ตายเถอะ ขืนยังไม่ตัดสินใจอีก โรคหัวใจของฉันได้กำเริบเพราะเขาแน่!”

หวงเฟิงเหวินสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามข่มอารมณ์ให้สงบแล้วยกแก้วน้ำแข็งบนโต๊ะขึ้นมาดื่มรวดเดียวเกือบครึ่งแก้ว หวังจะดับไฟที่ลุกโชนอยู่ในใจ

จากนั้นจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทา: “ว่ามา เจ้าเด็กซูฮ่าวนั่น…เขา…เขาเสนอราคาเท่าไหร่?”

เลขาฯ กลืนน้ำลายลงคอ: “หนึ่งหมื่นล้านค่ะ”

“พรวด—!!!”

น้ำที่หวงเฟิงเหวินเพิ่งจะดื่มเข้าไป พุ่งออกมาจากปากเต็ม ๆ!

ถ้าเลขาสาวผู้โชคร้ายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามหลบไม่ทันล่ะก็ คงจะได้สัมผัสประสบการณ์สปาบำบัดด้วยน้ำฟรี ๆ แถมยังเป็นแบบเย็นเจี๊ยบอีกด้วย

ทว่า ที่น่าแปลกก็คือ ในห้องทำงานไม่มีผู้บริหารคนไหนแสดงท่าทีดูถูกหรือสะใจกับอาการ “เสียกิริยา” ของหวงเฟิงเหวินเลยแม้แต่น้อย

เพราะว่า ตอนที่พวกเขาได้ยินตัวเลข “หนึ่งหมื่นล้าน” ทุกคนไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ต่างก็เหมือนกับถูกฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อม ระบบรวนไปหมด สมองขาวโพลน

“หรือว่าหูฝาดไป? เจ้าเด็กนั่นตอนบอกตัวเลขลิ้นพันกันหรือเปล่า?”

“หนึ่งหมื่นล้าน?! ของที่ซื้อมาสองพันล้าน เขาจะขายเอากำไรห้าเท่าเลยเหรอ? เจ้าเด็กนั่นมันเอาจริงเหรอวะ?”

“ไม่ใช่…นี่…ราคานี้ พ่อลูกตระกูลเสิ่นจะยอมซื้องั้นเหรอ? นอกจากว่าหัวของพวกเขาจะโดนประตูหนีบมานะ แถมยังเป็นแบบโดนหนีบซ้ำไปซ้ำมาด้วย!”

เหล่าผู้บริหารต่างพูดกันเซ็งแซ่ อื้ออึงไปทั้งห้อง

ที่พวกเขาตื่นเต้นขนาดนี้ก็ไม่ใช่ไม่มีเหตุผล

จากข้อมูลภายในของฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์ เพดานราคาสูงสุดในใจของฝั่งเสิ่นเฉิงเจียและเสิ่นเจ๋อข่าย อย่างมากที่สุดก็คือส่วนเพิ่มจากราคาประเมิน 50%

ต่อให้ต้องไปต่อรองราคากันบนโต๊ะเจรจาอีกหน่อย เพิ่มให้อีกนิด ๆ หน่อย ๆ อย่างมากที่สุดก็คงจะเพิ่มได้อีกไม่กี่เปอร์เซ็นต์

“ห้าเท่าเลยนะ…” หวงเฟิงเหวินพึมพำกับตัวเอง รู้สึกว่าโลกทัศน์ของตัวเองกำลังถูกท้าทายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ถึงแม้คำพูดนี้จะฟังดูไม่ดีนัก แต่ถ้าพูดตามความสัตย์จริง ราคาที่เจ้าเด็กซูฮ่าวตั้งมานี่ มันไม่ต่างอะไรกับโจรปล้นกลางแดดเลย

ขนาดฉวยโอกาสขึ้นราคายังไม่โหดเท่านี้!

ต่อให้พ่อลูกตระกูลเสิ่นจะรีบร้อนแย่งชิงอำนาจจนหน้ามืดตามัวแค่ไหน ก็ไม่น่าจะถึงขั้นยอมทุ่มเงินหนึ่งหมื่นล้านเพื่อหุ้นแค่ 5% หรอกมั้ง?

“ท่านประธานหวงครับ ขออนุญาตพูดตามตรงนะครับ ถ้าวิเคราะห์จากมุมของเหตุผลแล้ว ราคาห้าเท่านี้มันเป็นเรื่องเพ้อฝันอย่างยิ่งครับ!”

ผู้บริหารคนหนึ่งทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน

“ใช่ มันก็เป็นอย่างนั้นแหละ” หวงเฟิงเหวินไม่ได้โต้แย้งอย่างที่คาด แต่กลับพยักหน้าเห็นด้วย แววตาของเขาดูซับซ้อนขึ้นมาเล็กน้อย

“แต่พวกคุณอย่าลืมสิว่า เจ้าเด็กเสิ่นเจ๋อข่ายนั่นมันเป็นพวกเหี้ยมโหด เพื่อที่จะได้ตำแหน่งมา ขนาดพ่อแท้ ๆ พี่ชายแท้ ๆ ยังกล้าแทงข้างหลังเลย”

“คนแบบนี้ คุณจะหวังให้เขามาใช้เหตุผลกับคุณเหรอ? ล้อเล่นน่า!”

ในวงการการลงทุนมีคำกล่าวที่มีชื่อเสียงอยู่ประโยคหนึ่ง ว่ายังไงนะ?

จงละทิ้งอารมณ์ และคิดด้วยเหตุผล

พูดน่ะมันง่าย! แต่ในโลกนี้ สิ่งที่ควบคุมได้ยากที่สุดก็คือใจคนและอารมณ์

โดยเฉพาะในสนามรบที่ดุเดือดอย่างการแย่งชิงอำนาจ ตอนแรกทุกคนอาจจะยังใจเย็นอยู่ได้ ดีดลูกคิดรางแก้วกันอย่างขะมักเขม้น

แต่พอสู้กันจนเลือดขึ้นหน้าแล้ว มันก็จะกลายเป็นเรื่องของศักดิ์ศรีไปโดยปริยาย! ใครถอยก่อนคนนั้นแพ้!

“ฉันลองคิดดูแล้วนะ ไม่ว่าจะเป็นเสิ่นเฉิงเจียหรือเสิ่นเจ๋อข่าย ถ้าสมองยังปกติอยู่ ก็ไม่มีทางยอมรับราคานี้แน่”

“ใช่ครับท่านประธานหวง ขออนุญาตพูดตามตรงนะครับ ราคานี้มันตั้งไว้สูงเกินไป สูงจนน่าขัน! นี่มันเท่ากับว่าเห็นอีกฝ่ายเป็นคนโง่ชัด ๆ!”

ผู้บริหารหลายคนต่างก็แสดงความคิดเห็นของตัวเองออกมา ซึ่งใจความหลักก็มีอยู่เพียงอย่างเดียว: เจ้าเด็กซูฮ่าวนี่ ครั้งนี้เล่นพลาดแล้ว!

“…”

การวิเคราะห์ของผู้บริหารนั้นมีเหตุผลทุกประการ

คนปกติที่สมองยังดีอยู่ ย่อมต้องรู้สึกว่าราคานี้มันไร้สาระสิ้นดี

แต่ ประเด็นสำคัญมันอยู่ที่ว่า ราคาที่ “ไร้สาระสิ้นดี” นี้ ใครเป็นคนตั้งขึ้นมา

“ในเมื่อเป็นราคาที่เจ้าเด็กซูฮ่าวเป็นคนตั้ง มันก็ต้องมีเหตุผลของเขา”

หวงเฟิงเหวินสูดหายใจเข้าลึก ๆ แววตาพลันแน่วแน่ขึ้นมาราวกับได้ตัดสินใจอะไรบางอย่าง

ภายในฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์ มีกฎเหล็กที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษรอยู่สองข้อ หรือจะเรียกว่าเป็น “อำนาจเด็ดขาด” ที่หวงเฟิงเหวินมอบให้ซูฮ่าวเป็นพิเศษก็ได้:

หนึ่ง อย่าตั้งคำถามกับการตัดสินใจลงทุนของซูฮ่าว! ทำตามไปก็พอ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา ฉันรับผิดชอบเอง!

สอง หากมีข้อโต้แย้ง ให้กลับไปอ่านกฎข้อแรกหนึ่งร้อยรอบ!

หวงเฟิงเหวิน ในฐานะแฟนพันธุ์แท้เบอร์หนึ่งและเจ้านายโดยตรงของซูฮ่าว ยึดถือกฎสองข้อนี้เป็นคัมภีร์ และปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดยิ่งกว่าใคร

แต่ว่า แค่พูดปากเปล่าว่า “เชื่อใจ” มันยังไม่พอ

ในฐานะผู้นำ ก็ต้องทำอะไรบ้าง ถึงแม้จะช่วยอะไรมากไม่ได้ ก็ต้องหาวิธีช่วยสนับสนุนอยู่ข้าง ๆ

สร้างเงื่อนไขที่เอื้ออำนวยที่สุดให้กับเจ้าเด็กนั่น!

นี่สิถึงจะเรียกว่าผู้นำที่มีคุณภาพ!

“ทางฝั่งซูฮ่าว เขาปฏิเสธคำขอนัดพบทั้งหมดเลยเหรอ?” หวงเฟิงเหวินเปลี่ยนเรื่อง

“ก็ไม่ได้ปฏิเสธโดยตรงหรอกค่ะ” เลขาฯ ตอบ

“แค่บอกว่าตอนนี้ยังไม่ว่าง ให้พวกเขารอไปก่อน ดูท่าทางแล้วน่าจะอยากจะปล่อยให้รอไปสักพัก เพื่อยั่วให้อยากมากขึ้นค่ะ”

หวงเฟิงเหวินลูบคางอย่างสนใจ “อ้อ? ปล่อยให้รอหรือ? น่าสนใจ…”

และสิ่งที่เขา หวงเฟิงเหวิน ต้องทำในตอนนี้ก็คือ การโหมกระพือไฟ

สุมไฟลงบนหัวใจที่ร้อนรนของพ่อลูกตระกูลเสิ่นอีกสักหน่อย ทำให้พวกเขากระวนกระวายจนทนไม่ไหว

“ไป บอกไปทางสองบ้านนั้น”

หวงเฟิงเหวินยกยิ้มที่มุมปาก เผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของเฒ่าผู้เจนโลก

“บอกพวกเขาไปว่า ฉันยินดีที่จะพบ แต่มีเงื่อนไขว่า ผู้มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดของทั้งสองฝ่ายต้องมาด้วยตัวเอง! คนอื่น ไม่ต้องมาคุย!”

ความหมายของคำพูดนี้ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด—เขาต้องการให้เสิ่นเฉิงเจีย และเสิ่นเจ๋อข่าย พ่อลูกที่กำลังสู้กันเอาเป็นเอาตายคู่นี้ มาปรากฏตัวบนโต๊ะเจรจาพร้อมกัน!

“ท่านประธานคะ ท่านจะลงมือด้วยตัวเองหรือคะ?” เลขานุการถามอย่างประหลาดใจ

“เรื่องไร้สาระ! เจ้าเด็กซูฮ่าวอุตส่าห์ตั้งราคามาให้แล้ว ฉันในฐานะประธานบริษัทก็ต้องรับผิดชอบหาวิธีขายมันออกไปให้ได้สิ ไม่อย่างนั้นฉันจะเป็นประธานไปเพื่ออะไร?”

หวงเฟิงเหวินตบขาตัวเองฉาดใหญ่ พูดอย่างองอาจ