บทที่ 437: ฟาดฟันด้วยมีดปังตอ

“ดูท่า... คงต้องจ้างหน่วยคุ้มกันติดอาวุธแล้วล่ะ” ตู้หยวนหังคลึงขมับที่ปวดตุบๆ

“ใช่ครับ ถึงแม้ค่าใช้จ่ายจะสูงจนน่าตกใจ แต่ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป สินค้าของเราต้องถูกไอ้พวกโจรสลัดนี่ขนไปจนเกลี้ยงแน่ครับ”

“เฮ้อ... ปีชงจริงๆ ขนาดไอ้พวกที่อยู่ในหนังยังโผล่ออกมาสร้างความวุ่นวายได้... แล้วสภาพเรือที่เสียหายเป็นยังไงบ้าง?”

“ไอ้พวกโจรสลัดนั่นตอนเข้ามาใกล้อย่างกับหมาบ้าเลยครับ ใช้ปืนกลหนักยิงกราด ตัวเรือถูกยิงจนเป็นรูพรุนไปหมด ตอนนี้ทำได้แค่ลากไปที่ท่าเรือที่ใกล้ที่สุดเพื่อตรวจสอบความปลอดภัยและซ่อมแซมก่อนครับ”

“ไอ้พวกสารเลวสมควรถูกสับเป็นหมื่นชิ้น!” ตู้หยวนหังด่าออกมา “ติดต่อรัฐบาลท้องถิ่นทันที! ตั้งค่าหัว! ให้พวกเขาไปลากคอโจรสลัดกลุ่มนี้มาให้ได้! นอกจากนี้ เพิ่มขนาดหน่วยคุ้มกันติดอาวุธขึ้นไปอีกสองเท่า! ไม่สิ สามเท่า! เงินไม่ใช่ปัญหา! ติดอาวุธให้เส้นทางเดินเรือของเราให้ครบมือ! ให้ไอ้พวกโจรสลัดนั่นเห็นเรือของเราแต่ไกลก็ต้องรีบอ้อมไป!”