บทที่ 501: ไม่เหลือแม้แต่เถ้ากระดูก

“อ๊าก!”

เสียงกรีดร้องที่ฉีกขาดหัวใจดังขึ้น ลีน่าผุดลุกขึ้นนั่งจากฝันร้ายทันที เหงื่อเย็นชุ่มโชกชุดผู้ป่วยของเธอ

เธอหอบหายใจอย่างหนัก ม่านตาเลื่อนลอย ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงจะจับโฟกัสได้ สิ่งที่ปรากฏในสายตาไม่ใช่ภูเขาศพทะเลเลือดในฝันร้าย แต่เป็นสีขาวบริสุทธิ์ที่แสบตา

“ฟู่... ที่แท้ก็เป็นฝัน”

เธอถอนหายใจยาวเหยียด หัวใจที่เกือบจะกระดอนออกมาจากลำคอของเธอ ในที่สุดก็ค่อยๆ กลับเข้าสู่ทรวงอก