บทที่ 51 โลกนี้มันบ้าไปแล้วหรือเปล่า?

แผนกเทรด ห้องทำงานของผู้จัดการใหญ่

ช่วงนี้ผู้จัดการใหญ่หลี่เจี้ยนใช้ชีวิตไม่ค่อยดีนัก

เขาถูกการถล่มของตลาดหุ้นครั้งก่อนทำให้ทั้งแผนกต้องวุ่นวายและทำให้ผมของเขาร่วงไปถึงสามเซนติเมตรเลย

“ใครมา?” เขานวดขมับของเขาแล้วถามโดยไม่เงยหน้าขึ้น

“เรียนผู้จัดการใหญ่หลี่ครับ ผู้จัดการซูฮ่าวจากแผนกเทรดที่เจ็ดมาขอพบครับ”

“…หืม?”

หลี่เจี้ยนก็เงยหน้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ซูฮ่าว?

ชื่อนี้ในบริษัทฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์ตอนนี้ก็เหมือนกับชื่อที่ดังมาก!

เหมือนกับไก่ย่างที่กำลังร้อนแรง ไม่มีใครเทียบได้!

ก็คือคนคนนั้น ที่ในระหว่างที่ทุกคนกำลังขาดทุนจนร้องไห้เหมือนจะขาดใจ เขากลับใช้เงินห้าสิบล้านในการเทรดสวนทางกับกระแสและทำกำไรได้ถึงสองร้อยห้าสิบล้านหยวน!

สัตว์ประหลาด!

ตัวประหลาด!

ที่สำคัญกว่านั้นคือคนคนนี้ยังเป็น “องค์รัชทายาท” ที่ท่านประธานฝากฝังมาเอง และได้รับความไว้วางใจจากผู้บริหารระดับสูงอย่างมาก!

“รีบ… รีบเชิญ… ไม่สิ! ให้เขาเข้ามาเลย!”

หลี่เจี้ยนก็พูดอย่างสับสน แล้วก็รีบจัดเนคไทของเขา แล้วก็นั่งตัวตรง

แปลกจัง ทั้งที่ตำแหน่งของอีกฝ่ายต่ำกว่าเขา แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยนะ?

ในใจของหลี่เจี้ยนเข้าใจดีว่านี่ไม่ใช่แค่เพราะอีกฝ่ายมีเบื้องหลังที่แข็งแกร่งเท่านั้น แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือความสามารถในการทำเงินของเขาที่เหนือกว่าใคร ๆ!

ในวงการการเงิน ใครที่สามารถทำเงินได้ก็คือคนใหญ่คนโต

ความสามารถในการทำกำไรก็คืออำนาจสูงสุดในการพูด มันเป็นความจริงที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

“ผู้จัดการใหญ่หลี่ครับ สวัสดีตอนเช้าครับ ขอโทษด้วยนะครับที่มารบกวนแต่เช้า”

ซูฮ่าวผลักประตูเข้ามา แล้วก็ทักทายอย่างสุภาพ ท่าทางของเขาดูไม่ถ่อมตัวหรืออวดดี

“แฮ่ม ๆ” หลี่เจี้ยนก็กระแอมเล็กน้อย พยายามที่จะวางท่าทางของผู้บังคับบัญชา แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองยังไม่ค่อยมีอำนาจ

“ไม่รบกวนเลย! ถ้าผู้จัดการซูมาหา ฉันว่างเสมอ รีบเข้ามานั่งสิ จะดื่มอะไรไหม?”

“ไม่ต้องครับ ขอบคุณครับผู้จัดการใหญ่หลี่ ตลาดกำลังจะเปิดแล้ว ผมต้องรีบกลับไป ผมจะพูดสั้น ๆ เลยนะครับ” ซูฮ่าวเข้าเรื่องทันที

หลี่เจี้ยนก็คิดในใจว่า: ‘ดีเลย! อยู่กับเด็กคนนี้นี่มันเครียดจะตายไป! รีบพูดแล้วก็รีบไปเถอะ!’

“มีอะไรเหรอ?”

“คืออย่างนี้ครับ แผนกเจ็ดของเราตั้งใจที่จะใช้เงินสองร้อยห้าสิบล้านหยวนทั้งหมดครับ”

“อะไรนะ? ทุ่ม… ทุ่มหมดตัวเลยเหรอ?”

หลี่เจี้ยนก็เบิกตากว้าง เสียงของเขาก็สูงขึ้นแปดระดับและเกือบจะผิดเพี้ยนไปแล้ว!

“ใช่ครับ” ซูฮ่าวก็พยักหน้า น้ำเสียงของเขาสงบราวกับกำลังพูดว่า “วันนี้อากาศดีจัง”

“แต่เมื่อพิจารณาความสามารถและข้อจำกัดของตลาดหุ้นในประเทศแล้ว ผมรู้สึกว่าพื้นที่ค่อนข้างจำกัด จึงตั้งใจย้ายสนามรบหลักไปที่ตลาดเงินตราต่างประเทศครับ ซึ่งเรื่องนี้ต้องได้รับอนุมัติจากผู้จัดการใหญ่หลี่…”

หลี่เจี้ยนได้ยินดังนั้นก็สงบลงเล็กน้อย

สองร้อยห้าสิบล้าน… ก็จริงที่ในตลาดในประเทศมันก็มีข้อจำกัดอยู่บ้าง และความเสี่ยงก็สูง

การที่จะไปผจญภัยในมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ของตลาดเงินตราต่างประเทศก็สมเหตุสมผลอยู่

“แต่… ทำไมต้องเป็นตลาดเงินตราต่างประเทศ? ไม่สิ ในเมื่อผลงานของนายยอดเยี่ยมขนาดนี้แล้ว นายควรจะใช้ชีวิตอย่างสบาย ๆ ไปทั้งเดือนโดยที่ไม่มีใครกล้าบ่นไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงต้องวุ่นวาย?”

“เอ่อ… อยู่เฉย ๆ ก็ว่างเกินไปครับ” ซูฮ่าวก็เกาหัวของเขา แล้วก็ยิ้มออกมาอย่าง “ไร้พิษภัย”

“พอดีผมตั้งใจที่จะทำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับค่าเงินยูโรครับ”

“ยูโร? เดี๋ยวก่อน” ประสาทของหลี่เจี้ยนก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที “เพราะเรื่องของกรีซเหรอ?”

“ครับ” ซูฮ่าวพยักหน้า “ผมจึงอยากให้ผู้จัดการใหญ่หลี่ช่วยยื่นขออนุมัติบัญชีเทรดเงินตราต่างประเทศให้แผนกของเราครับ ผมจะทำ… การขายชอร์ตค่าเงินยูโร”

“ทำ การขายชอร์ต กับยูโร?” หลี่เจี้ยนก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ รู้สึกว่าคอของเขาเย็นวาบ

การทำ การขายชอร์ต กับยูโร นั่นก็หมายถึงการพนันว่าค่าเงินยูโรจะลดลงใช่ไหม?

แต่ตอนนี้จากเรื่องความวุ่นวายของเศรษฐกิจโลก ความต้องการเงินที่ปลอดภัยก็เพิ่มขึ้น และค่าเงินยูโรก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องเมื่อเทียบกับดอลลาร์ไม่ใช่เหรอ?

การที่จะไปทำ การขายชอร์ต กับค่าเงินยูโรในตอนนี้… เว้นแต่—

ความคิดที่ไร้สาระแต่ก็ทำให้เขารู้สึกกลัวก็แวบเข้ามาในสมองของหลี่เจี้ยน

“ไอ้หนู… นาย… นายคิดว่า…” เสียงของเขาก็สั่นเล็กน้อย “กรีซกำลังจะล้มละลายแล้วใช่ไหม?”

“ใช่ครับ”

คำตอบของซูฮ่าวนั้นดูเรียบง่าย

แต่ก็เหมือนกับระเบิดลูกใหญ่ที่ทำให้หลี่เจี้ยนแทบจะหายใจไม่ออกและเกือบจะแสดงท่าทางที่น่าอับอายในทันที

เขาก็จ้องมองไปที่ดวงตาของซูฮ่าว พยายามที่จะหาสัญญาณของความลังเลหรือไม่แน่ใจ

แต่ก็ไม่พบเลย

ในดวงตาคู่นั้นมีแต่ความมั่นใจที่ดูแน่วแน่ ราวกับว่าเขาได้เห็นธงชาติของกรีซถูกปลดลงแล้ว

แต่กรีซจะผิดนัดชำระหนี้เหรอ?

ประเทศอธิปไตยในยูโรโซนจะบอกว่าไม่จ่ายหนี้แล้ว?

นี่มันเป็นการล้อเล่นกันระดับโลกชัด ๆ!

หลี่เจี้ยนรู้สึกว่าโลกทัศน์ของเขาได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง

‘นาย… จะใช้เงินสองร้อยห้าสิบล้านหยวนเล่นตลาดเงินตราต่างประเทศ… เพื่อเทรดระยะสั้นจริง ๆ เหรอ?’

หลี่เจี้ยนก็ถามอย่างไม่ยอมแพ้ โดยหวังว่าจะได้ยินคำตอบที่ปฏิเสธ เสียงของเขาก็แหบแห้งเล็กน้อย

“ใช่ครับ” ซูฮ่าวก็ตอบกลับมาอย่างชัดเจน

“พรวด—”

หลี่เจี้ยนก็รู้สึกเหมือนถูกชกอย่างแรงอีกครั้ง ความรู้สึกมึนงงระลอกที่สองก็เข้ามา และคอของเขาก็เย็นวาบไปหมด

‘นี่มันต้องเป็นคนบ้าแน่ ๆ! เป็นคนบ้าที่บ้าคลั่งไปหมดแล้ว!’

เขาคำรามในใจอย่างบ้าคลั่ง

ถ้าเป็นปกติแล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับลูกน้องคนไหนที่กล้าเสนอแผนการที่ “แปลกประหลาด” แบบนี้ เขาคงจะตบหน้าแล้วก็ชี้ไปที่ประตูแล้วตะโกน

“ไสหัวออกไป! อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระที่นี่!”

แต่คนตรงหน้าคือซูฮ่าว

ก็คือตัวประหลาดที่ในขณะที่ทุกคนมองในแง่ร้าย เขากลับสามารถทำนายว่าตลาดจะถล่มลงมาได้อย่างแม่นยำ และทำกำไรได้หลายร้อยล้านหยวน

คำตัดสินของเขาก็เป็นแค่คำพูดบ้า ๆ หรือเปล่า?

หรือว่า… เขารู้เห็นอะไรที่คนอื่นมองไม่เห็น?

หลี่เจี้ยนก็ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องเลือกระหว่างสวรรค์กับนรก

เหตุผลบอกเขาว่าเรื่องนี้มันไร้สาระ แต่ผลงานที่เหมือนกับใช้โปรแกรมโกงของซูฮ่าวในอดีตก็ทำให้เขาไม่กล้าที่จะปฏิเสธง่าย ๆ

“…” หลังจากที่เงียบไปนาน เขาก็พูดออกมาอย่างยากลำบาก และบีบคำพูดสองสามคำออกมาจากฟันของเขาว่า

“การเปิดบัญชีเทรดเงินตราต่างประเทศต้องใช้เวลาหน่อย… ฉันจะพยายามทำให้พวกเขาทำให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ และจะจัดการให้ช่องทางเปิดให้เร็วที่สุด”

“ดีมากครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะรอข่าวจากผู้จัดการใหญ่หลี่นะครับ ขอบคุณครับ”

ซูฮ่าวก็โค้งตัวลงอย่างสุภาพแล้วก็เดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งหลี่เจี้ยนไว้คนเดียว

หลี่เจี้ยนก็มองไปที่แผ่นหลังที่ดูธรรมดา ๆ ของซูฮ่าว

ทั้งตัวของเขาก็อยู่ในสภาวะที่ “ฉันคือใคร? ฉันอยู่ที่ไหน? โลกนี้มันบ้าไปแล้วหรือเปล่า?” ที่มึนงงไปหมดแล้ว

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ทรุดตัวลงบนเก้าอี้ มองไปที่เพดาน และหน้าผากของเขาก็เต็มไปด้วยเหงื่อเย็น ๆ และก็บ่นพึมพำ

“เรื่องนี้… จะไปรายงานข้างบนได้ยังไง?”

หรือจะบอกว่า

‘เรียนท่านผู้นำครับ แผนกของเรามีคนบ้าผู้ยิ่งใหญ่!’

‘เขาวางแผนจะใช้เงินหลายร้อยล้านราวกับเป็นเงินปลอม เพื่อเทรดระยะสั้นในตลาดเงินตราต่างประเทศและหาความตื่นเต้น!’

‘เขาบ้า ผมก็บ้าตาม!’

‘เขาพนันว่ากรีซจะล้มละลาย…’

‘ท่านว่า… เรื่องนี้ควรอนุมัติไหมครับ?’

‘รอคำตอบอยู่นะครับ โปรดตอบด่วน!’

แค่คิดถึงภาพนั้น หลี่เจี้ยนก็รู้สึกว่าอาชีพการงานของเขาคงจะต้องเริ่มนับถอยหลังก่อนเวลาอันควรแล้ว