บทที่ 53 เข่าโดนธนูเข้าอย่างจังโดยไม่มีเหตุผล!

‘กรีซที่นั่นมีเวลาต่างจากเรา คงจะต่างกันประมาณ 5 ชั่วโมงสินะ…’ ซูฮ่าวก็คิดในใจ

ตอนนี้ที่นั่นยังคงเป็นตอนเช้าไก่ยังไม่ขันเลย

แล้วต่อให้พวกคนโกงในกรีซจะตัดสินใจที่จะไม่ยอมจ่ายหนี้แล้วก็ตาม

ก็ต้องรอให้ถึงวันครบกำหนดชำระหนี้ถึงจะถือว่าเป็นเรื่องจริง

ส่วนตอนนี้ก็ยังมีเวลาอีกหลายวัน

‘หรือว่า… เราวางแผนไว้เร็วเกินไปหน่อย?’

ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในสมองของเขา

ถ้าหาก… ถ้าหากการคาดการณ์ของเขาผิดพลาด แล้วสุดท้ายกรีซก็ยอมแพ้และไม่มีการผิดนัดชำระหนี้!

นั่นก็จะเป็นเรื่องใหญ่แล้ว

ไม่เอา ไม่เอา!

เขาจะสะบัดความคิดนี้ออกจากสมองทันที

เขาจะหลอกตัวเองไม่ได้!

สัญชาตญาณของเขาได้รับการพิสูจน์จากการเทรดจริงนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว!

จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยผิดพลาดเลย!

บางครั้งจิตใจก็อาจจะมีความรู้สึกที่ผันผวนเล็กน้อย ซึ่งก็ถือเป็นเรื่องปกติของมนุษย์

เพราะเขาก็ไม่ใช่ AI ที่ไม่มีความรู้สึกนี่นา

เมื่อเทียบกับตัวเขาเองที่เคยใจสั่นเมื่อก่อน ตอนนี้ก็มั่นคงเหมือนกับคนแก่แล้ว!

“ถ้าอย่างนั้น อย่างน้อยพวกเราก็ต้องนั่งจ้องหน้าจอไปหลายวันถึงจะเห็นผลลัพธ์สินะ?”

เขาคาดการณ์ว่าบางทีพวกกรีซก็อาจจะเล่นกลยุทธ์ยืดเวลา แล้วก็ร้องห่มร้องไห้เพื่อขอให้เลื่อนวันชำระหนี้ออกไปอีกสองสามวัน

ถ้าเป็นแบบนั้น พวกเขาก็จะไม่มีอะไรทำเลย นอกจากนั่งจ้องหน้าจอกันจนตาพร่าไปหมด

“ในเมื่อว่างแล้ว… อ่านหนังสือดีกว่าไหม?”

พอตัดสินใจได้แล้ว เขาก็หยิบหนังสือการลงทุนเล่มใหญ่ที่ซื้อมานานแล้วเพื่อที่จะ “พัฒนาจิตใจ” ออกมาจากลิ้นชัก

เป็นหนังสือที่ได้ชื่อว่าเป็น “คัมภีร์” ของวงการการลงทุน: “นักลงทุนที่ชาญฉลาด”

เบนจามิน แกรห์ม ผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ ได้รับการยกย่องว่าเป็น “บิดาแห่งการลงทุนเน้นคุณค่า”

แก่นของหนังสือก็มีอยู่ไม่กี่ข้อที่พูดซ้ำไปซ้ำมา

[ต้องมองให้ทะลุภาพลักษณ์ไปถึงแก่นแท้ และให้ความสำคัญกับคุณค่าที่แท้จริงของบริษัท!]

[อย่าปล่อยให้ราคาที่ขึ้นลงในตลาดหลอกตา ให้จ้องมองไปที่มูลค่าที่แท้จริง!]

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เบนจามิน แกรห์ม ได้เน้นย้ำด้วยตัวอักษรหนาซ้ำไปซ้ำมาว่า

[ห้ามถูกการเปลี่ยนแปลงของตลาดในระยะสั้นนำทางไปเด็ดขาด!]

[การเทรดระยะสั้น? นั่นมันเป็นการเก็งกำไร! เป็นการพนัน! เป็นแนวทางที่ผิด!]

ถ้าหากแปลเป็นภาษาพูดก็คือ: พวกที่เทรดระยะสั้นที่ตามซื้อตามขายไปวัน ๆ จะไม่มีผลลัพธ์ที่ดีหรอก!

“…” ซูฮ่าวก็ลูบจมูกของเขา แล้วก็รู้สึกเหมือนกับว่าเข่าของเขาโดนธนูเข้าอย่างจังโดยไม่มีเหตุผล

เขาก็เข้าใจเหตุผลที่พูดในหนังสือเล่มนี้ทั้งหมด มันมีตรรกะที่ชัดเจนและหลักฐานที่หนักแน่น มันเป็นสิ่งที่ถูกต้องในวงการการลงทุน

การมองหาคุณค่าของบริษัท ถือครองในระยะยาว เป็นเพื่อนกับเวลา แล้วก็รอผลลัพธ์ บรรดาเซียนหุ้นอย่างวอร์เรน บัฟเฟตต์ก็ยังเห็นด้วยกับเรื่องนี้

แต่ปัญหาคือ… ทฤษฎีนี้มันไม่ค่อยเข้ากับตลาดหุ้นในประเทศเท่าไหร่!

บริษัทที่ดีก็ไม่ได้หมายความว่าราคาหุ้นจะดีเสมอไป แต่บริษัทที่แย่ ๆ ก็อาจจะถูกปั่นจนพุ่งสูงขึ้นไปบนฟ้าด้วยเรื่องราวต่าง ๆ

เพราะบรรยากาศการเก็งกำไรในตลาดมันสูงเกินไป ทุกคนก็เอาแต่จ้องมองกำไรที่รวดเร็วในระยะสั้น

ทั้งตลาดก็เต็มไปด้วยบรรยากาศที่ดูวุ่นวายที่บอกว่า “วันนี้มีเหล้าก็ดื่มไปก่อนเถอะ พรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นก็ช่างมัน”

“การลงทุนแบบเน้นคุณค่าก็ดีนะ เราก็รู้ว่ามันถูก แต่ว่า…” ซูฮ่าวเบ้ปาก

“เพื่อที่จะรอสิ่งที่เรียกว่า ‘การกลับมาของมูลค่า’ ต้องถือหุ้นไว้ห้าปี สิบปี หรือแม้แต่หลายสิบปีเลยเหรอ?!”

เขาก็ส่ายหัว แค่คิดก็รู้สึกเบื่อแล้ว

ต้องมีความอดทนมากขนาดไหน และชีวิตต้องน่าเบื่อขนาดไหน!

เขาคิดว่าในชีวิตนี้เขาคงจะทำเรื่องแบบนั้นไม่ได้หรอก!

ไม่ต้องพูดถึงว่าแผนกเทรดของพวกเขาที่ต้องอาศัยการเทรดระยะสั้นเพื่อการอยู่รอด ก็ไม่เข้ากับแนวคิดของ

“การลงทุนแบบเน้นคุณค่า” ตั้งแต่แรกแล้ว!

ทุกคนคือ “นักแม่นปืน” แล้วใครจะมารบแบบ “สงครามยืดเยื้อ” กันเล่า?

“เผลอแป๊บเดียว เวลาอ่านหนังสือก็ผ่านไปเร็วเหมือนกันนะ”

ซูฮ่าวก็มองเวลาแล้วก็พบว่าใกล้จะปิดตลาดแล้ว

ไปเลี้ยงข้าวกันดีกว่าไหม?

แม้ว่าเวลาพักกลางวันในวันเทรดจะเป็นเวลาที่มีค่ามาก และต้องใช้ในการวิเคราะห์และตัดสินใจหลายอย่าง

แต่สถานการณ์ของพวกเขามันพิเศษ พวกเขาว่างมาก

“โอเค งั้นก็เตรียมตัวกลับกันเถอะ ก่อนกลับมาดูตลาดเป็นครั้งสุดท้าย…”

เขาลุกขึ้นยืน เตรียมที่จะออกจากออฟฟิศ และก็เหลือบมองข้อมูลเรียลไทม์ของหุ้นที่ทีมของพวกเขากำลังถืออยู่อย่างเคยชิน

ตามหลักแล้ว ที่กรีซยังคงหลับอยู่ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นในตอนนี้ และสัญญาณก็ไม่มีทางมา…

แต่ก็กลัวว่าจะมี “ถ้าหาก”…

ให้ตายเถอะ!

ซ่า!—!

ความรู้สึกที่รุนแรงราวกับไฟฟ้าแรงสูงที่พุ่งทะลุหัวใจของเขาได้ไหลเข้ามาตามสายเมาส์อย่างบ้าคลั่งโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า!

มันทำให้มือของเขาถึงกับสะดุ้ง และเกือบจะโยนเมาส์ในมือทิ้งไป!

‘เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?! นี่มันเวลาอะไรกัน? ทำไมถึงมีสัญญาณ?!’ ซูฮ่าวก็เบิกตากว้างและทำสีหน้ามึนงง

พวกเพื่อนในกรีซยังไม่ควรจะนอนฝันว่าได้เป็นนักรบเซนต์เซย์ย่าที่ปกป้องอะธีนาอยู่เหรอ?

‘หรือว่า… พวกนกฮูกในกรีซตื่นขึ้นมาแล้วก็เดินละเมอมาทำเรื่องแล้วเหรอ?’

ในออฟฟิศวันนี้ บรรยากาศดูจริงจังเป็นพิเศษ อากาศก็เหมือนกับถูกแช่แข็งเอาไว้ มันหนาวเย็นมาก

ไม่ใช่ว่าเครื่องปรับอากาศเปิดไว้ต่ำเกินไป แต่เป็นความตึงเครียดที่ลอยอยู่ในอากาศที่เกือบจะแช่แข็งจิตวิญญาณได้ มันกดดันจนทุกคนหายใจไม่ออก และมีเหงื่อเย็น ๆ ซึมออกมาจากหลังของพวกเขา

พูดจริง ๆ นะ!

นั่นมันเงินสองร้อยห้าสิบล้านหยวน!

ถ้าหากแลกเป็นเงินสด!

มันก็กองกันจนสูงพอที่จะทับคนให้ตายได้เลย!

เงินจำนวนนี้ที่อยู่ในตลาด อย่าว่าแต่ขาดทุนเลย แค่มีความผันผวนเล็กน้อย

เช่น ถ้าหากมันลดลงไป 1% ก็คือสองล้านห้าแสนหยวนที่หายไปทันที!

สองล้านห้าแสนหยวน!

มันมากพอที่จะทำให้นักเทรดอย่างเป็นทางการที่ทำงานอย่างหนักส่วนใหญ่ต้องทำงานหลายปีเลย! แต่ที่นี่ มันอาจจะหายไปหมดในแค่การคลิกที่ผิดพลาดเพียงครั้งเดียว หรือความลังเลในช่วงเวลาสั้น ๆ

“ผม… ผมว่านะ… ทุกคน…” หลิวโปก็พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นและสีหน้าที่ซีดเผือด

“ถ้าหาก… ถ้าหากการเทรดของเราในครั้งนี้มันผิดพลาด แล้วเราขาดทุนไป 10%… เราจะทำยังไงกันดีครับ?”

“หุบปาก!” เหลียงไห่หยวนก็พูดห้ามเสียงเบา คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน “อย่ามาทำให้ตัวเองกลัวจนทำให้คนอื่นสับสน! ผู้จัดการยังอยู่นะ!”

“ครับ! ขอโทษนะครับ ผมแค่… เครียดเกินไปหน่อย ปากเลยสั่น…”

หลิวโปก็รีบขอโทษแล้วก็หดคอลงไป

“ฉันย้ำกับพวกนายกี่ครั้งแล้ว? อาชีพของเราน่ะ ทัศนคติสำคัญที่สุด! หัวใจต้องแข็งแกร่งเหมือนเหล็ก ต่อให้ภูเขาถล่มลงตรงหน้าก็ต้องทำตัวให้เป็นปกติ เข้าใจไหม?”

เหลียงไห่หยวนพยายามให้กำลังใจทุกคน ถึงแม้ว่าฝ่ามือของเขาจะมีเหงื่อออกก็ตาม

“แต่… สถานการณ์แบบนี้…” นักเทรดอีกคนหนึ่งก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ขมขื่น

“อย่าว่าแต่พวกเราเลย ต่อให้เป็นตาแก่วอร์เรน บัฟเฟตต์มานั่งอยู่ตรงนี้ ก็คงจะรู้สึกไม่สบายใจเหมือนกันใช่ไหมครับ?”

ใช่แล้ว เมื่อสองวันก่อนพวกเขาเพิ่งปิดสถานะและรวมตัวกันไปฉลองกัน รู้สึกเหมือนเพิ่งชนะสงครามครั้งใหญ่มา

แต่พอตื่นขึ้นมาในเช้าวันหนึ่ง… ให้ตายเถอะ พวกเขาก็ได้รับ “กระสุน” ที่ถูกเติมจนเต็ม และถูกส่งกลับไปยังสนามรบที่โหดร้ายกว่าเดิม!

ความรู้สึกที่แตกต่างกันขนาดนี้ ใครจะไปทนได้?

“ถ้าหากทนไม่ไหวจริง ๆ ก็ลองมองไปที่ผู้จัดการของเราสิ”

หลี่ฮุ่ยหลินก็พยักหน้าแล้วก็ชี้ให้ทุกคนดูห้องทำงานส่วนตัวหลังกำแพงกระจก

พรึบ!

ทุกคนก็ทำพร้อมกันเหมือนกับนกกระทาที่ถูกฝึกมา พวกเขาก็มองไปที่กำแพงกระจกนั้น

พวกเขาเห็นผู้จัดการของพวกเขา ซูฮ่าว กำลังนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างมั่นคงเหมือนคนแก่ ในมือของเขาก็ถือหนังสือเล่มหนึ่งและกำลังอ่านมันอย่างเพลิดเพลิน

แล้วพอเห็นหน้าปกของหนังสือแล้วก็พบว่ามันคือ… หนังสือการลงทุน?!