บทที่ 562: มโนธรรมถูกหมาแทะไปแล้วรึไง?

ไอเดนขมวดคิ้ว ถามคำถามที่เขากังวลมากที่สุด: “...คุณว่า ไอ้เจ้านามสกุลคิมนั่นจะบ้าถึงขั้นใช้อาวุธนิวเคลียร์ไหม?”

“ไม่น่าจะถึงขนาดนั้นครับ รหัสยิงอาวุธนิวเคลียร์ มีเพียงนายพลคิมคนเดียวที่กุมไว้ และอีกอย่าง ดาวเทียมบนท้องฟ้าของเราและกองทัพ M-Country ที่ประจำการอยู่ในเกาหลีใต้ก็กำลังจับตามองแบบไร้มุมอับตลอด 24 ชั่วโมง ทันทีที่ปล่องยิงใดๆ เคลื่อนไหวผิดปกติ ก่อนที่ขีปนาวุธจะทะยานขึ้นฟ้า ก็สามารถทำลายมันบนพื้นดินได้แล้วครับ นอกจากว่าเขาอยากจะให้ประเทศของตัวเองหายไปจากแผนที่โดยสิ้นเชิง มิฉะนั้น ความเป็นไปได้ที่จะโยนระเบิดนิวเคลียร์ใส่พี่น้องร่วมสายเลือดทางตอนใต้ของคาบสมุทรนั้นน้อยนิดมากครับ”

อาวุธนิวเคลียร์ คือดาบแห่งเดโมคลีสที่แขวนอยู่เหนือศีรษะของมวลมนุษยชาติ คือไพ่ตายใบสุดท้าย

“ตอนนั้นที่มหาอำนาจล่มสลาย คลังอาวุธนิวเคลียร์ก็ยังคงปลอดภัยดี ปากีสถานรัฐประหารไปตั้งหลายครั้ง ระเบิดนิวเคลียร์ก็ไม่เคยเกิดปัญหา นายพลคิมไม่ใช่คนโง่ เขารู้ดีว่าการปลูกเมฆเห็ดในสวนหลังบ้านของตัวเอง มันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ ถึงวินาทีนั้นจริงๆ พวกเราและประเทศเพื่อนบ้าน ก็จะ ‘ส่งพัสดุ’ ระเบิดนิวเคลียร์ของบ้านตัวเองทั้งหมดไปให้เขาโดยไม่ลังเล ให้เขาได้ลิ้มรสว่าอะไรคือ ‘จัดส่งฟรีทั่วโลก’”

ในหัวของไอเดนดังอื้ออึงไปหมด เหมือนมีแมลงวันหนึ่งหมื่นตัวกำลังจัดปาร์ตี้อยู่ข้างใน