บทที่ 61 ใช้ชีวิตหรูหราจนกลับไปใช้ชีวิตธรรมดาไม่ได้แล้ว

พายุในตลาดหุ้นยังไม่สงบดี พายุการผิดนัดชำระหนี้ของกรีซก็เกิดขึ้นอีก

วงการหลักทรัพย์ทั้งหมดก็เหมือนถูกโยนเข้าไปในเครื่องซักผ้าและถูกปั่นจนวุ่นวายไปหมด ทุกคนก็ดูหดหู่และไม่สบายใจ

การถูกโจมตีอย่างต่อเนื่องนี้ทำให้ความอดทนของพนักงานหลายคนพังทลายลงไปโดยสิ้นเชิง แล้วก็ยื่นใบลาออก เก็บของกลับบ้านไป แล้วก็หายไปจากวงการ

แน่นอนว่าก็ยังมีคนที่หัวแข็งและเลือกที่จะยืนหยัดต่อไป โดยหวังว่าตลาดกระทิงจะกลับมาอีกครั้งและสร้างความรุ่งโรจน์ขึ้นมาอีกครั้ง

ในสถานการณ์ที่เศรษฐกิจแย่แบบนี้ บริษัทกองทุนส่วนบุคคลที่ขาดทุนอย่างหนักมักจะมีการปลดพนักงาน ซึ่งทุกคนก็กลัวว่าตัวเองจะโดน

แต่ที่น่าแปลกคือบริษัทฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์ที่ซูฮ่าวอยู่กลับดูสงบ

ไม่เพียงแต่ไม่ได้สับสนวุ่นวาย แต่กลับเหมือนกับโดนยาบ้าเข้าไป แล้วก็สวนทางกับกระแสและเริ่มวางแผนที่ยิ่งใหญ่!

“บริษัทจะตั้งแผนกการลงทุนเชิงกลยุทธ์พิเศษ?”

“ได้ยินมาว่าเป็นแผนกระดับพิเศษ! เป็นแผนกที่อยู่บนยอดของบริษัทของเราเลย!”

เมื่อสุดสัปดาห์เพิ่งผ่านไป บริษัทก็ได้ประกาศเรื่องที่สำคัญออกมา

มันเหมือนกับระเบิดน้ำลึกที่ถูกโยนลงไปในทะเลสาบที่สงบ และสร้างคลื่นลูกใหญ่ขึ้นมา!

พิเศษ! คำนี้เป็นตัวแทนของระดับที่สูงที่สุดในบริษัทฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์

เป็นตัวแทนของการจัดสรรทรัพยากรระดับสูงสุด สิทธิ์ในการเทรดระดับสูงสุด และตำแหน่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดในบริษัท!

โดยปกติแล้วการจัดตั้งแผนกระดับนี้จะถูกแต่งตั้งโดยผู้บริหารระดับสูง และจะดึงตัวยอดฝีมือจากแผนกต่าง ๆ เพื่อมาทำงานร่วมกัน

แต่ในครั้งนี้ บริษัทฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์ก็ทำในสิ่งที่ผิดปกติ และก็เปิดรับสมัครจากพนักงานทุกคน!

“ให้ตายสิ! แผนกระดับพิเศษแบบนี้! ต่อให้หัวชนฝาก็ต้องไปสมัคร! ถ้าหากเราโชคดีล่ะ?”

“เงินทุนที่ใช้ในการเทรดก็คงจะอยู่ที่หลักร้อยล้านแล้วใช่ไหม? ต้องสมัครแน่นอน! นี่เป็นโอกาสที่หายาก!”

ในทันที ทั้งบริษัทฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์ก็วุ่นวายไปหมด!

ตั้งแต่พนักงานอาวุโสในแผนกต่าง ๆ ไปจนถึงพนักงานใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงาน

ตราบใดที่พวกเขารู้สึกว่าตัวเองมีฝีมือ พวกเขาก็ต่างก็ยื่นใบสมัครกันหมด

อีเมลที่ยื่นใบสมัครก็เกือบจะทำให้กล่องจดหมายของแผนกบุคคลเต็มแล้ว!

“ให้ตายเถอะ! ใบสมัครกองกันเป็นภูเขาเลย! จำนวนคนที่มาสมัคร… เกินจริงไปหน่อยไหม?”

“เกินจริงอะไรกัน! ผมดูแล้ว นอกจากหัวหน้าทีมของแต่ละแผนกแล้ว คนข้างล่างก็สมัครกันหมดแล้วใช่ไหม?”

พวกหนุ่ม ๆ ในแผนกเทรดที่เจ็ดก็มองข้อมูลการสมัครงานที่แผนกบุคคลส่งมาให้ แล้วก็พูดคุยกันด้วยความประหลาดใจ

“ว่าไปแล้ว ผู้จัดการซูเพิ่งได้เป็นผู้จัดการทีมเจ็ดได้ไม่นานใช่ไหมครับ? แล้วก็จะได้รับการเลื่อนตำแหน่งอีกครั้งอย่างรวดเร็วเพื่อไปเป็นผู้อำนวยการของแผนกพิเศษแล้ว?”

“ไร้สาระ! นายไม่ลองดูผลตอบแทนของทีมเราในเดือนนี้สิ!”

“แล้วก็ดูฝีมือราวกับเทพเจ้าของผู้จัดการซู ถ้าไม่เลื่อนตำแหน่งเขาแล้วจะเลื่อนใคร?”

“พอแล้ว อย่ามัวแต่มอง รีบรวบรวมใบสมัครที่ฝ่ายบุคคลส่งมา แล้วเอาไปให้ผู้จัดการซู”

“ได้เลยครับ!”

จริง ๆ แล้วสมาชิกในแผนกเทรดที่เจ็ดก็ไม่มีอะไรต้องทำอีกแล้ว พวกเขาก็เลยเริ่มรวบรวมข้อมูลการสมัครงานที่ส่งมาเหมือนกับหิมะที่กำลังตก

เรื่องของกรีซก็ถูกแก้ไขเร็วกว่าที่คาดไว้ และตลาดก็กลับมาสงบอีกครั้ง

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือผู้จัดการซูของพวกเขา หลังจากที่ได้รับชัยชนะอย่างยิ่งใหญ่ในสถานการณ์ที่ตลาดวุ่นวายแล้ว เขาก็ตัดสินใจที่จะถอนเงินทุนทั้งหมดออกมา

เขาก็ทำตัวเหมือนกับว่า “ไม่ว่าจะเกิดพายุอะไรขึ้น ผมก็จะนั่งตกปลาอยู่คนเดียว” และก็ไม่มีความตั้งใจที่จะทำอะไรที่ยิ่งใหญ่อีก

ก็ไม่แปลกหรอก

ก็มีการถล่มของตลาดหุ้น แล้วก็มีการผิดนัดชำระหนี้ของกรีซ

เมื่อถูกโจมตีหนักขนาดนี้ ตลาดการเงินทั้งหมดก็มึนงงไปหมดแล้ว

อารมณ์การลงทุนของตลาดก็แย่ลงถึงขีดสุด ปริมาณการซื้อขายก็ต่ำมาก

คนที่ต้องการจะซื้อก็ไม่กล้าซื้อ คนที่ต้องการจะขายก็ลังเลใจ ทั้งตลาดก็ดูไม่มีชีวิตชีวา

ในสถานการณ์แบบนี้ การตัดสินใจที่ฉลาดที่สุดก็คือการถือเงินสดแล้วก็รอดูสถานการณ์

“ไม่รู้ว่าผู้จัดการซูในครั้งนี้จะรับคนกี่คน? คงต้องมีการสัมภาษณ์ใช่ไหมครับ?”

“แค่ดูจากประวัติการทำงานจะดูอะไรได้? คนที่อยู่ในกระดาษมันก็แค่การแต่งเติมเท่านั้นเอง อย่างมากก็แค่ใช้ในการเคาะประตูบ้านเท่านั้นแหละ คงต้องดูตอนที่พวกเขาทำงานจริง ๆ”

“ก็จริงนะครับ ถ้าอย่างนั้นในอีกสักพัก ออฟฟิศของเราก็คงจะคึกคักน่าดู มีคนมาสัมภาษณ์ตั้งแต่หน้าออฟฟิศไปจนถึงถนนข้างล่างเลย!”

ตลาดหุ้นทั่วโลกก็อยู่ในสภาพที่ถูกแช่แข็ง

ไม่ใช่แค่ตลาดหุ้น A-share ของพวกเขาเท่านั้น แต่ตลาดหุ้นทั่วโลกก็เหมือนกัน

เมื่อถูกโจมตีด้วยระเบิดลูกใหญ่ถึงสองลูก ทุกคนก็มึนงงไปหมดแล้ว ใครจะกล้าเข้าไปในตลาดง่าย ๆ?

ทุกคนก็เอาแต่ดึงเงินออกจากตลาด แล้วก็เก็บไว้ในมือเพื่อรอดูสถานการณ์

แต่ซูฮ่าวกลับไม่เคยคิดที่จะ “เก็บอาวุธและปล่อยม้ากลับบ้าน” เลย!

พูดเล่นน่า ที่เขาดูแลเงินจำนวนมหาศาลที่ทำให้คนอิจฉาและคลั่งไคล้ได้ขนาดนี้

ถ้าหากปล่อยให้มันว่าง ๆ แบบนั้นก็คงจะเป็นการทำลายสิ่งของที่มีค่าโดยเปล่าประโยชน์ใช่ไหม?

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันที่กรีซผิดนัดชำระหนี้ เขาเหงื่อไหลเต็มหน้าผาก แล้วก็สั่งให้ทุกคนโจมตีในระยะสั้นอย่างน่าตื่นเต้น

ความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมของการเต้นรำบนปลายมีดนั้น ตอนนี้พอนึกถึงแล้วก็ยังทำให้อะดรีนาลีนของเขาสูบฉีดและรู้สึกดีจนหนังศีรษะชา!

แต่ก็เกิดคำถามที่ดูแปลกประหลาดขึ้นมา

‘แต่… ทำไมตอนนี้ถึงไม่มีความรู้สึกอะไรเลย!’

เมื่อเขาเตรียมตัวที่จะใช้เงินทุนอีกครั้งเพื่อสร้างความวุ่นวายในตลาด

ไม่ว่าเขาจะตั้งสมาธิแค่ไหน พยายามที่จะรับรู้ถึงชีพจรของตลาด

เขาก็พบว่า “สัญชาตญาณ” ที่เคยอยู่กับเขาตลอดเวลาและคอยนำทางเขาในการตัดสินใจอย่างแม่นยำก็หายไปหมดเลย!

เหมือนกับว่ามันกำลังบอกเขาว่า: ตอนนี้ตลาดหุ้นทั่วโลกก็เป็นแค่บ่อน้ำที่ตายแล้ว ไม่มีโอกาสที่จะลงมือเลย!

เขาไม่เชื่อ เขาจึงลองลดจำนวนเงินทุนที่ใช้ในการเทรดลงมา

สองร้อยล้าน… ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย

หนึ่งร้อยล้าน? ก็ยังคงเงียบอยู่

ห้าสิบล้าน? ก็ยังคงไม่มีอะไร

จนกระทั่งเขาตัดสินใจแล้วก็ลดจำนวนเงินทุนลงไปเหลือสิบล้าน

ความรู้สึกที่คุ้นเคยที่เคยทำให้เขาเลือดลมสูบฉีดก็เหมือนกับถูกยุงกัด แล้วก็มีความรู้สึกที่สั่นเล็กน้อยขึ้นมา

‘แต่สิบล้าน… มันดูไร้ค่าเกินไปแล้ว! นี่มันเหมือนการขอทานเลยนะ!’

ซูฮ่าวก็มุมปากกระตุก รู้สึกว่าตัวเองคงจะบ้าไปแล้ว

ตอนที่เขาเพิ่งเข้ามาในวงการนี้ใหม่ ๆ เขามีเงินทุนแค่หนึ่งล้านก็ยังรู้สึกว่าฝ่ามือมีเหงื่อออกแล้วก็เดินอย่างมั่นใจแล้ว

แต่ตอนนี้แค่สิบล้าน…

ในสายตาของเขา มันจะเรียกว่าเงินได้ด้วยเหรอ?

มันทำให้เขารู้สึกไม่มีความสนใจเลย!

ก็ไม่แปลกหรอก

เหมือนกับคนที่เล่นเกมระดับยากที่สุดทุกวัน

ต่อสู้กับบอสที่น่ากลัวและทำลายล้างโลกอย่างบ้าคลั่ง

นำทหารนับพันนับหมื่นไปสู่สงคราม

แต่จู่ ๆ ก็ถูกโยนกลับไปในหมู่บ้านเริ่มต้น เพื่อให้ไปฟันไก่และแกะ…

ความรู้สึกที่แตกต่างกันแบบนี้ใครจะไปทนได้?

เขาจะมีความกระตือรือร้นได้ยังไง!

เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนั้นไม่สามารถกระตุ้นประสาทของเขาที่ถูกฝึกมาจากการกินอาหารดี ๆ แล้ว และก็ไม่มีแม้แต่คุณสมบัติที่จะทำให้โดพามีนของเขาหลั่งออกมาได้!

ความจริงที่ว่าใช้ชีวิตหรูหราจนกลับไปใช้ชีวิตธรรมดาไม่ได้แล้ว

ดังนั้น แทนที่จะใช้ “เงินเล็ก ๆ น้อย ๆ” ไปทำงานที่ได้แต่กำไรเล็ก ๆ น้อย ๆ สู้ทำเหมือนกับนักลงทุนคนอื่น ๆ แล้วถอนเงินออกมาดีกว่า

แล้วก็ถือเงินไว้แล้วก็รอโอกาส

“ผู้จัดการซูครับ เอกสารการสมัครงานที่แผนกบุคคลส่งมาให้ พวกเราได้รวบรวมเบื้องต้นแล้วครับ”

เหลียงไห่หยวนก็เคาะประตูเข้ามาแล้วก็ยื่นแฟลชไดรฟ์ให้

“ทั้งหมดอยู่ในแฟลชไดรฟ์นี้ครับ! จำนวนคนสมัครเยอะมากเลยนะครับ!”

“โอ้? อยากทำงานกันมากเลยเหรอ?” ซูฮ่าวก็เลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วก็รู้สึกประหลาดใจ

“ใช่ครับผู้จัดการ ถ้าผู้จัดการดูไม่หมดและต้องการให้ผมช่วย ก็บอกได้เลยนะครับ”

“ไม่ต้องหรอกครับ เดี๋ยวผมลองดูเองก่อน ถ้าต้องการความช่วยเหลือแล้วจะเรียกนะครับ”

“ได้เลยครับ!”