บทที่ 62 เลือกแต่คนเก่งๆ มาทั้งนั้น!

ในแฟลชไดรฟ์มีประวัติการทำงานหลายร้อยฉบับที่อัดแน่นไปด้วยข้อมูล

คนเหล่านี้ทั้งหมดมาสมัครงานในแผนกพิเศษที่เพิ่งตั้งขึ้นมาของเขา

“ให้ตายเถอะ! เยอะจริง ๆ นะเนี่ย” ซูฮ่าวก็บ่นเบา ๆ แล้วก็เริ่มดู

ตอนแรกซูฮ่าวก็ตั้งใจว่าจะเลือกคนเก่ง ๆ จากคนที่ท่านประธานแนะนำมาโดยตรง

แต่ก็แปลกที่นอกจากคนหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึก “ดี” เล็กน้อยแล้ว

ที่เหลือก็เหมือนกับว่าโยนลงไปในทะเลโคลน ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอะไรเลย

เขาจึงต้องปล่อยให้แผนกบุคคลประกาศรับสมัครงาน เพื่อที่จะได้หา

“คนที่มีวาสนา” ที่ถูกใจได้

เขาดูไปอย่างคร่าว ๆ ประวัติของแต่ละคนก็ดูดีกว่าอีกคน

ไม่ว่าจะเป็นคนที่จบจาก Ivy League และมีประสบการณ์การทำงานใน Wall Street

หรือเป็นยอดฝีมือในวงการที่มีใบรับรองที่หายากอย่าง CFA และ FRM

แต่ละคนก็เป็นคนเก่ง ๆ ที่สามารถทำงานได้อย่างอิสระ และเป็นคนที่คนทั่วไปได้แต่เงยหน้ามอง

อย่างไรก็ตาม…

ซูฮ่าวก็ลูบคางของเขา แล้วก็ดูไปอย่างรวดเร็ว คิ้วของเขาก็ขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

ก็ยังคงไม่มี “ติ๊ง!” ที่ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจหรือรู้สึกดีเลย

แต่ละใบหน้าของยอดฝีมือและประวัติที่ยอดเยี่ยมก็แวบผ่านไปต่อหน้าต่อตาของเขา

หรือว่าวิธีที่เขาทำมันผิด?

หรือว่า “สัญชาตญาณ” ของเขาใช้ไม่ได้แล้ว?

มีคนเก่ง ๆ มากมายอยู่ตรงหน้า แต่กลับไม่มีคนที่ถูกใจเลย?

มันไม่สมเหตุสมผลเลย!

ในขณะที่เขากำลังดูจนตาลายและสงสัยในชีวิตของตัวเอง—

“อ๊ะ!”

ในที่สุดก็มีชื่อหนึ่งจากในกลุ่มคนมากมาย ประวัติการทำงานที่ดูธรรมดามาก!

ก็เหมือนกับสายฟ้าที่ฟาดลงมาที่ประสาทของเขาในทันที!

ความรู้สึกที่คุ้นเคยก็มาถึงในที่สุด!

“คนนี้แหละ! บันทึกไว้ก่อน”

ซูฮ่าวก็มีกำลังใจขึ้นมา เขาก็รีบบันทึกประวัติการทำงานนี้ไว้ในโฟลเดอร์ที่เพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่

จากนั้นเขาก็ทำซ้ำงานที่น่าเบื่อที่ทำก่อนหน้านี้อีกครั้ง

เหมือนกับชาวประมงที่ขยันขันแข็งที่กำลังอยู่ในทะเลประวัติการทำงานอันกว้างใหญ่ เขาจะเลือกเฉพาะ “ปลา” ที่ทำให้เขา “รู้สึกดี” แล้วก็คัดแยกข้อมูลของพวกเขาออกมา

คนที่สอง คนที่สาม…

“เฮ้อ ตาจะบอดแล้ว” ซูฮ่าวนวดขมับที่ปวดเล็กน้อย

การดูหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อคัดกรองประวัติการทำงานเป็นงานที่น่าเหนื่อยหน่ายกว่าที่คิดไว้มาก

แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะสะเพร่าเลยแม้แต่น้อย

นี่คือเพื่อนร่วมรบที่ในอนาคตจะต้องร่วมกันบุก “ดันเจียนทางการเงิน” ระดับมหากาพย์ และพิชิต “ดวงดาวและท้องทะเล” ที่เคยดูเหมือนจะเข้าไม่ถึง!

แต่ละคนจะต้องถูกเลือกอย่างละเอียด และต้องเป็นคนที่สามารถไว้ใจได้!

ห้ามประมาทเด็ดขาด!

“ผู้จัดการคะ วันนี้จะดูให้จบทั้งหมดเลยเหรอคะ? ผู้สมัครเยอะมากนะคะ…”

หลี่ฮุ่ยหลินเห็นซูฮ่าวนวดขมับของเขา แล้วก็ถามด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อย

“ผมว่าคงจะยากครับ” เหลียงไห่หยวนก็เห็นด้วย

“จำนวนผู้สมัครเยอะขนาดนี้ ถ้าหากต้องดูทีละคนแล้วยังต้องคิดอย่างถี่ถ้วนและเปรียบเทียบอีก คงจะใช้เวลาสามถึงห้าวันเลยครับ…”

“เหลียงไห่หยวน” ซูฮ่าวก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เหลียงไห่หยวนตกใจและรีบลุกขึ้น “ครับผู้จัดการ มีคำสั่งอะไรครับ?”

“นี่คือรายชื่อคนที่ผมคัดไว้แล้ว ช่วยรวบรวมและส่งให้ฝ่ายบุคคล เพื่อแจ้งให้พวกเขาโอนย้ายตำแหน่งและเข้ามาทำงานด้วยนะครับ”

ซูฮ่าวก็ยื่นแฟลชไดรฟ์ให้

“อ๊ะ? ได้ครับ! ผมจะรีบไปทำเดี๋ยวนี้ครับ!”

เหลียงไห่หยวนก็ตกใจไปชั่วครู่ ถึงแม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เขาก็รับแฟลชไดรฟ์มาอย่างรวดเร็ว

“ทำงานหนักแล้ว ผมจะออกไปรับอากาศบริสุทธิ์หน่อย ผมรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย” ซูฮ่าวนวดขมับของเขาแล้วก็เดินออกไป

“ได้เลยครับผู้จัดการ เดินระวังนะครับ”

หลังจากที่เงาของซูฮ่าวหายไปที่หน้าประตูแล้ว เหลียงไห่หยวนและคนอื่น ๆ ในออฟฟิศก็มองหน้ากันด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ และในสมองของพวกเขาก็เต็มไปด้วยคำถาม

“นี่… นี่มันเสร็จแล้วเหรอครับ? ไม่ต้องสัมภาษณ์เลยเหรอ? แล้วก็เข้าทำงานได้เลยเหรอ?”

“นั่นมันใบสมัครหลายร้อยฉบับเลยนะครับ! เร็วขนาดนี้? เหมือนกับการสั่งอาหารเดลิเวอรี่เลยครับ!”

“ช่างมันเถอะ! รีบไปดูว่าผู้จัดการเลือกใครมาบ้าง!”

“ใช่แล้ว! รีบดู! เพื่อที่จะได้หายสงสัย!”

หัวหลายหัวก็รวมตัวกันที่หน้าคอมพิวเตอร์ แล้วก็เปิดโฟลเดอร์ของ “ผู้ที่ถูกเลือก” ขึ้นมา

พวกเขาทุกคนมั่นใจว่าด้วยสายตาที่เฉียบคมของซูฮ่าวและตำแหน่งที่สูงของแผนกใหม่

คนที่ถูกเลือกจะต้องเป็นยอดฝีมือที่เก่งที่สุด!

ประวัติของพวกเขาคงจะยอดเยี่ยมจนทำให้คนอื่นตาบอด และแต่ละคนก็ต้องเป็นยอดฝีมือที่หาได้ยาก!

อย่างไรก็ตาม… เมื่อพวกเขาเห็นประวัติของคนเหล่านั้น ทุกคนก็อึ้งไปและคางก็หล่นลงไปถึงพื้น!

“หืม? คนเหล่านี้… ประวัติ… มันดู… ธรรมดาไปหน่อยหรือเปล่าครับ?”

“ผมดูผิดหรือเปล่า? นี่มันไม่เหมือน ‘ทีมในฝัน’ ที่ผมจินตนาการไว้เลยนะ?”

ความเป็นจริงกับสิ่งที่พวกเขาคิดไว้มันแตกต่างกันมาก

ทุกคนต่างก็รู้สึกประหลาดใจ เพราะคนที่ซูฮ่าวเลือกมานั้น ประวัติการทำงานดูธรรมดามาก บางคนถึงขั้นดูแย่ด้วยซ้ำ!

และ “ประวัติ” ที่พูดถึงนี้ ไม่ได้หมายถึงแค่การศึกษาเท่านั้น แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือผลงานในทีมเดิมของพวกเขา หรือก็คือความสามารถในการทำเงิน

“ให้ตายเถอะ! ผลตอบแทนของคนพวกนี้ดันติดลบด้วย?!”

“หืม? คนนี้ผมรู้จัก! เมื่อก่อนเขาเป็นคนซื่อสัตย์และขยันขันแข็งมากในแผนกของเรา แต่… ผลงานของเขาแย่มาตลอด และก็ดูไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่”

สมาชิกในทีมคนหนึ่งก็ชี้ไปที่ชื่อหนึ่งแล้วก็พูด

“จริงเหรอ? อีกคนที่ผมรู้จักก็ขยันมาก นิสัยก็ดีมากเลยครับ”

“แต่จะว่าอย่างไรดี… เขาซื่อสัตย์เกินไปและขาดความเป็นหมาป่า หรือก็คือไม่ค่อยกระตือรือร้น ถ้าสั่งให้ทำอะไรก็ทำ แต่ถ้าไม่สั่งก็จะอยู่เฉย ๆ”

ยอดฝีมือมีสองประเภท ประเภทหนึ่งคือประเภทที่กระตือรือร้น ส่วนอีกประเภทหนึ่งคือประเภทที่ไม่กระตือรือร้น

ในการเทรด โดยเฉพาะอย่างยิ่งยอดฝีมือที่เก่งที่สุด ประเภทที่กระตือรือร้นจะทำผลงานได้ดีกว่า เหมือนกับหมาป่าที่คอยหาเหยื่อกินเอง

ไม่ว่าจะเป็นการวางกลยุทธ์การลงทุนของทีม หรือการทำงานตามกลยุทธ์นั้น พวกเขาต้องการนักเทรดที่มีความคิดและการตัดสินใจที่เป็นอิสระเพื่อที่จะสามารถคว้าโอกาสที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วได้

แต่คนประเภทที่ไม่กระตือรือร้นก็คือคนที่จะทำตามที่ผู้นำสั่งเท่านั้น และก็จะทำตามกฎเกณฑ์อย่างเคร่งครัด

พวกเขาทำงานอย่างหนักและขยันขันแข็ง

แต่หากคาดหวังให้พวกเขามีความคิดสร้างสรรค์ หรือแก้สถานการณ์ในช่วงเวลาสำคัญได้ ก็คงต้องผิดหวัง

ดังนั้น โดยทั่วไปแล้วในบริษัทกองทุนส่วนบุคคลที่วัฒนธรรมแบบหมาป่าแพร่หลาย คนประเภทที่กระตือรือร้นมักจะทำเงินได้มากกว่า

เพราะพวกเขามีความทะเยอทะยานและมีความต้องการ พวกเขาจะคิดถึงเรื่องผลตอบแทนที่สูงขึ้น ยอมเสี่ยง และต่อสู้เพื่อผลตอบแทนที่สูงขึ้น

แน่นอนว่าข้อเสียของคนประเภทนี้คือ

บางครั้งพวกเขาก็เชื่อมั่นในการตัดสินใจของตัวเองมากเกินไป หรือแม้แต่หลงตัวเอง จนทำอะไรที่เกินความสามารถ และทำให้เกิดการขาดทุนที่ไม่สามารถแก้ไขได้

“ดูไปดูมาแล้ว ดูเหมือนว่าในกลุ่มนี้ไม่มีใครที่เป็นยอดฝีมือเลยนะครับ”

“ใช่ครับ แปลกจริง ๆ นี่เป็นแผนกระดับพิเศษที่เป็นหน้าเป็นตาของฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์เลยนะ!”

“ผู้จัดการซูเลือกคน… ทำไมถึงเลือกต่างจากปกติขนาดนี้ล่ะครับ?”

เหลียงไห่หยวนก็บ่นไปพลาง แล้วก็พลิกดูประวัติการทำงานที่

“ธรรมดา” เหล่านั้นไปพลาง

ทันใดนั้น เขาก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง แล้วก็ตบขาของเขาอย่างแรง

“ผมเข้าใจแล้ว…!”