บทที่ 70 ลางสังหรณ์ที่น่ากลัว

หลินฟานก็พูดว่า

“ผมก็สงสัยเหมือนกัน จึงไปตรวจสอบด้วยตัวเองครับ”

“สรุปคือ… ยังสงบดี ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย”

“ข่าวเดียวที่พอนับได้คือ เมื่อไม่นานมานี้ธนาคารกลางสวิสใช้เงินรักษาเสถียรภาพตลาด เนื่องจากอัตราแลกเปลี่ยนยูโรผันผวนมากเกินไปครับ”

นั่นก็หมายความว่า ดาวก็ยังคงเป็นดาวดวงเดิม ฟรังก์สวิสก็ยังคงเป็นฟรังก์สวิส

มันก็ยังคงเป็นสูตรที่คุ้นเคย รสชาติที่คุ้นเคย และ “มั่นคงเหมือนคนแก่” เหมือนเดิม

แต่ทำไมซูฮ่าวที่เหมือน “หมาป่าทางการเงิน” ถึงได้เปิดสถานะจำนวนมหาศาลในสินค้าที่ “กินก็ไม่มีรสชาติ จะทิ้งก็เสียดาย” แบบนี้?

“ประธานหวงครับ ท่านบอกว่าจะไปคุยกับผู้อำนวยการซูไม่ใช่เหรอครับ? ตอนนั้นลองถามเชิงหยั่งดูดีไหมครับ?”

หลินฟานก็ลองเสนอ

“ไม่จำเป็น” หวงเฟิงเหวินก็โบกมือ แล้วก็พูดอย่างเด็ดขาดว่า

“ตอนแรกที่พวกเราให้อำนาจมากขนาดนี้กับซูฮ่าว กฎที่ตั้งไว้คืออะไร?”

“ผู้บริหารระดับสูงห้ามยุ่งเกี่ยวกับการตัดสินใจลงทุนของเขาอย่างเด็ดขาด!”

“อย่าว่าแต่ตอนนี้เขาซื้อฟรังก์สวิสเลย ต่อให้เอาเงินห้าพันล้านทั้งหมดไปลงทุนในพื้นที่รกร้างหลังบริษัท…”

“พวกเราก็ทำได้แค่ยืนดู และห้ามพูดอะไร!”

นี่แหละคือ “อาวุธที่ยอดเยี่ยม” ที่หวงเฟิงเหวินยืนหยัดที่จะให้ซูฮ่าวในตอนนั้น!

อำนาจในการตัดสินใจอย่างเด็ดขาด และความเชื่อใจที่ไม่อาจโต้แย้งได้!

ทุกคน รวมถึงเขาที่เป็นประธานบริษัทด้วย ห้ามยุ่งกับการลงทุนของซูฮ่าว และห้ามตั้งคำถามกับการตัดสินใจของเขา!

“จริงสิครับประธานหวง ท่านจะบินไปซาอุดีอาระเบียเช้าพรุ่งนี้ใช่ไหมครับ? เตรียมกระเป๋าเดินทางเรียบร้อยแล้วหรือยังครับ?”

หลินฟานก็เปลี่ยนเรื่อง

“ไม่ต้องห่วง เตรียมเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เช้าเครื่องบินออก วันนี้ฉันจึงตั้งใจเลิกงานเร็วและกลับไปพักผ่อนให้เต็มที่”

“เฮ้อ ผมควรไปกับท่านด้วย จะได้มีคนดูแล…” หลินฟานพูดอย่างเสียดาย

“เฮ้! ทำแบบนั้นได้ยังไง!” หวงเฟิงเหวินก็หัวเราะแล้วก็ด่า

“ฉันเป็นเจ้านาย ส่วนนายเป็นผู้ช่วย ถ้าฉันไปต่างประเทศแล้ว เรื่องในบริษัทใครจะคอยดูแล?”

“มีเหตุผลที่ไหนที่เจ้านายกับผู้ช่วยจะขึ้นเครื่องบินลำเดียวกัน?”

“ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา บริษัทคงหยุดทำงานไปเลยไม่ใช่หรือ?”

ซูฮ่าวไม่ค่อยได้รับการเรียกให้มาที่ห้องทำงานของประธานบริษัท ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจสูงสุดของบริษัท

ปกติแล้วถ้าพวกเขามีเรื่องอะไรกัน ก็จะนัดกันไปกินปิ้งย่างเป็นการส่วนตัวไปพลางคุยกันไปพลาง

หรือไม่ก็เจอหน้ากันในเกม แล้วก็คุยกันไปพลางฆ่าสัตว์ประหลาดไปพลาง

แต่วันนี้หวงเฟิงเหวินก็เรียกเขามาที่ห้องทำงานนี้อย่างกะทันหัน

“ไอ้หนู!” หวงเฟิงเหวินเห็นซูฮ่าวเดินเข้ามา ก็เริ่มตำหนิเขาเหมือนกับพ่อที่กำลังเป็นห่วงลูก

“ครั้งที่แล้วฉันบอกแกไปกี่ครั้งแล้วในเกม?”

“ถึงยังหนุ่มก็ไม่ควรหักโหม เล่นเกมโต้รุ่งจนร่างกายพัง!”

“แต่ครั้งนี้ไม่เล่นเกมแล้ว เปลี่ยนมาเทรดเงินตราต่างประเทศโต้รุ่งแทนใช่ไหม?”

“ลูกน้องของแกรู้จักผลัดกันพัก มีแต่แกที่แบกทุกอย่างไว้คนเดียว คิดว่าตัวเองทำจากเหล็กหรือไง?”

“เอ่อ… แต่ผมก็ทำกำไรให้บริษัทได้ตั้งห้าเปอร์เซ็นต์นี่ครับ…”

ซูฮ่าวก็ลูบจมูกของเขาแล้วก็บ่นเสียงเบา ๆ

“ตอนนี้เป็นเวลาที่จะมาสนใจกำไรเล็ก ๆ น้อย ๆ นั่นเหรอ? ห้าเปอร์เซ็นต์กับชีวิตของแกอะไรสำคัญกว่ากัน?”

หวงเฟิงเหวินก็เบิกตากว้าง น้ำลายก็เกือบจะกระเด็นใส่หน้าซูฮ่าวแล้ว

“ถ้าแกทำตัวเองพัง แผนก ‘พิเศษ’ กับเงินห้าพันล้านใครจะรับผิดชอบ?”

“ฟังนะ! ตั้งแต่นี้ไป ถ้าแกยังหักโหมทำงานเหมือนสัตว์อีก ฉันจะปิดบัญชีเทรดเงินตราต่างประเทศของแก!”

“ต่อให้แกทำเงินได้เป็นพัน ๆ ล้าน แต่ถ้าร่างกายพัง สุดท้ายก็ไม่มีประโยชน์!”

ซูฮ่าวมองไปที่ใบหน้าของหวงเฟิงเหวินที่ดู “อยากให้เขาดีขึ้น” แล้วก็รู้สึกอบอุ่นในใจ

ให้ตายเถอะ “พี่หวง” คนนี้ ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถเป็นนายทุนใจร้ายที่เห็นแก่เงินแต่ไม่เห็นแก่คนได้แล้ว

ถ้าเป็นเจ้านายของบริษัทอื่น ๆ พอเห็นเขาทุ่มเททำงานและสามารถทำกำไรได้มากขนาดนี้ ก็คงจะอยากให้เขาทำงานตลอด 24 ชั่วโมงโดยไม่นอนแล้ว จะมาสนใจเรื่องชีวิตของเขาได้ยังไง?

พูดตามตรงแล้ว ซูฮ่าวก็รู้สึกซาบซึ้งใจเล็กน้อย

“ถ้ามีครั้งต่อไป นายเชื่อไหมว่าฉันจะปิดบัญชีเทรดเงินตราต่างประเทศของนายไปเลย!”

หวงเฟิงเหวินก็ขู่ด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน แต่ก็มีความเป็นห่วงอยู่ในนั้น

“เข้าใจแล้วครับท่านประธานครับ รับรองว่าจะไม่มีครั้งต่อไปแล้วครับ”

“ฉันบอกแล้วไงว่าถ้าอยู่กันเป็นการส่วนตัวก็เรียกฉันว่า ‘พี่’ ก็พอแล้ว พูดว่า ‘ท่านประธาน’ มันน่ารำคาญ” หวงเฟิงเหวินก็พูดอย่างไม่สบอารมณ์

“ฮิฮิ แบบนั้นได้อย่างไรครับ? ที่นี่เป็นบริษัท เราต้องทำตามกฎ แต่ถ้าอยู่ข้างนอก ผมก็เรียกพี่ว่าพี่ชายอยู่แล้วครับ!”

ซูฮ่าวก็หัวเราะอย่างสนุกสนาน

“ไอ้เด็กเวร…” หวงเฟิงเหวินก็ส่ายหัวอย่างจนปัญญา แล้วก็เปลี่ยนเรื่องพูดอย่างกะทันหัน

“เอาล่ะ วันนี้แกไม่ต้องอยู่บริษัทแล้ว รีบกลับบ้านไปนอนพักผ่อน!”

“ดูรอยคล้ำใต้ตาของแกสิ เกือบจะลงไปถึงคางแล้ว!”

“บังเอิญวันนี้ฉันจะเลิกงานเร็วเหมือนกัน หรือว่า… เรากลับด้วยกันดีไหม? ฉันจะไปส่งแกที่บ้าน”

ซูฮ่าวได้ยินดังนั้นก็รีบโบกมืออย่างรวดเร็ว

“โอ๊ย! ไม่เป็นไรครับ ผมยังมีงานต้องจัดการอีกมาก ไม่ต้องให้ท่านประธานลำบากหรอกครับ”

“ว่าแต่ พี่ชายเตรียมตัวไปซาอุดีอาระเบียถึงไหนแล้วครับ?”

“อืม ประมาณเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว ฉันจะบอกให้นะ ที่ซาอุดีอาระเบียน่ะมีน้ำมันอยู่ทุกที่ พวกเขารวยมาก!”

เมื่อหวงเฟิงเหวินพูดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของเขาก็เริ่มเป็นประกายแล้ว

“และฉันได้รับข่าวแน่นอนว่า ซาอุดีอาระเบียกำลังจะเปิดตลาดหลักทรัพย์ให้ต่างชาติเข้าลงทุนเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์!”

“นั่นเหมือนเค้กก้อนใหญ่ที่ทั้งร้อนและหอม ไม่รู้ว่ามีหมาป่าหิวโหยจ้องอยู่กี่ตัว”

“ในเมื่อมีเนื้อชิ้นใหญ่ขนาดนี้ ฉันในฐานะหัวหน้าจะไปสัมผัสและชิมด้วยตัวเองไม่ได้หรือ?”

ซาอุดีอาระเบียเป็นผู้ผลิตน้ำมันอันดับสองของโลก และเป็นประเทศที่มีเงินเยอะอย่างไม่ต้องสงสัย

ด้วยข้อได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ พวกเขามีเงินดอลลาร์ในมือมากพอที่จะฝังคนได้ทั้งเป็นเลย

แต่ประเทศในตะวันออกกลางส่วนใหญ่ก็มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่งคือหัวโบราณและปิดกั้นตัวเอง ไม่ตามกระแสโลก

อย่างไรก็ตาม ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา รัฐบาลซาอุดีอาระเบียก็เหมือนจะเริ่มเข้าใจแล้ว เพื่อที่จะพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศให้ก้าวหน้าขึ้น พวกเขาก็เริ่มพยายามที่จะหลุดพ้นจากภาพลักษณ์ที่ปิดกั้นตัวเอง และก็เริ่มเปิดกว้างและปฏิรูป

หนึ่งในการกระทำที่สำคัญก็คือการเปิดตลาดหลักทรัพย์ของประเทศและดึงดูดนักลงทุนต่างประเทศ

“เอาล่ะ แกก็ไม่ต้องมาเป็นห่วงฉันแล้ว”

หวงเฟิงเหวินก็ตบไหล่ของซูฮ่าวเพื่อปลอบใจ

“ครั้งนี้ฉันเตรียมตัวมาอย่างดีแล้วนะ ฉันนำทีมคนไปเยอะมากเลย…”

หวงเฟิงเหวินก็ยังคงพูดจาโอ้อวดกับซูฮ่าวว่าการเดินทางไปทำธุระของเขาในครั้งนี้เตรียมพร้อมแค่ไหน และพยายามที่จะทำให้เขาสบายใจ

อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้น—

“…?”

ม่านตาของซูฮ่าวก็หดตัวลงอย่างกะทันหัน!

‘ให้ตายเถอะ?! นี่… นี่มัน…?!’

ในขณะที่หวงเฟิงเหวินกำลังพูดอย่างสนุกสนาน ความรู้สึกที่น่ากลัวจนทำให้จิตวิญญาณของเขาสั่นสะท้านก็เหมือนกับมือที่มองไม่เห็นที่บีบหัวใจของเขาอย่างแรง!

ซูฮ่าวก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้าของเขาพร่าไปหมด ราวกับว่าโลกทั้งใบได้สูญเสียสีสันไปในทันที!

ความรู้สึกที่รุนแรงจนเกือบจะทำให้วิญญาณของเขาหลุดออกจากร่างก็ถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่งในร่างกายของเขาเหมือนน้ำท่วม!

ความรู้สึกที่น่ากลัวที่มาอย่างกะทันหันและไม่อาจต้านทานได้นี้ทำให้ขนของเขาลุกชันไปทั้งตัว!

เกือบจะด้วยสัญชาตญาณเหมือนสัตว์ เขาก็ยื่นมือออกไปแล้วก็คว้าแขนของหวงเฟิงเหวินไว้แน่น!

“หืม? เฮ้ย? ไอ้… ไอ้หนูแกบ้าอะไรขึ้นมา?!”

หวงเฟิงเหวินก็ตกใจกับการกระทำที่กะทันหันของเขา คำพูดที่พูดไปครึ่งหนึ่งก็ติดอยู่ในคอของเขา ร่างกายของเขาก็สั่นโดยไม่รู้ตัว

สีหน้าของซูฮ่าวก็ซีดเผือดเหมือนกระดาษในทันที หน้าผากของเขาก็มีเหงื่อเย็น ๆ ไหลออกมา

เขาก็จ้องมองไปที่หวงเฟิงเหวิน เสียงของเขาก็แหบแห้งและบิดเบี้ยวเพราะความตกใจและความกลัวอย่างรุนแรง

“ท่านประธาน… ไม่! พี่หวง! ตะวันออกกลาง… พี่… พี่ช่วย… อย่าไปได้ไหมครับ?!”