บทที่ 74: ดูแลปูเสื่ออย่างกับพ่อบังเกิดเกล้า!

สวรรค์คุ้มครองงั้นหรือ?

หวงเฟิงเหวินยิ้มขื่น ๆ ในใจ… ก็อาจจะใช่

ไม่แน่ว่า สวรรค์อาจจะเห็นว่าเขา หวงเฟิงเหวิน ผู้นี้ ปกติทำแต่คุณงามความดี เลยส่งเจ้าเด็กซูฮ่าวมาเป็นพิเศษเพื่อส่งข่าว ช่วยชีวิตเขาไว้!

“แต่ว่าไปแล้ว ท่านประธานครับ” ผู้บริหารคนหนึ่งที่ค่อนข้างขี้สงสัยอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

“เมื่อเช้านี้ เหตุใดท่านถึงตัดสินใจยกเลิกการเดินทางอย่างกะทันหันครับ? กรรมการผู้จัดการหลิวก็บอกว่าไม่ทราบเหตุผลที่แน่ชัดเหมือนกัน”

เมื่อได้ยินคำถามนั้น แววตาของหวงเฟิงเหวินก็พลันแข็งขึ้นเล็กน้อย เขาจมลงในความเงียบไปชั่วครู่

เรื่องนี้… พูดได้หรือเปล่า?

สมองของเขาหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว

ไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด!

ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ว่าซูฮ่าวเป็นคนเตือนล่วงหน้า…

ถึงแม้ว่าตัวซูฮ่าวเองก็อธิบายไม่ได้ว่าเป็นเพราะอะไร เป็นเพียงแค่สัญชาตญาณประหลาด ๆ เท่านั้น

แต่ถ้าหากถูกผู้ไม่หวังดีนำไปขยายความ จับแพะชนแกะ บิดเบือนว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับการก่อการร้ายล่ะก็ เรื่องมันจะบานปลายไปกันใหญ่!

แม้ว่าความเป็นไปได้นี้จะน้อยนิด แต่การกำจัดความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นได้ทั้งหมดให้สิ้นซาก คือวิถีของสิงห์เฒ่าผู้คร่ำหวอดในยุทธภพ!

เจ้าเด็กซูฮ่าว จะต้องไม่เดือดร้อนเพราะมาช่วยชีวิตเขาเด็ดขาด!

ดังนั้น หวงเฟิงเหวินจึงกระแอมในลำคอ แล้วพูดด้วยสีหน้าที่ดูสูงส่งลึกลับว่า:

“ไม่มีอะไรมาก คืนก่อนออกเดินทางฉันฝันร้าย แถมหนังตายังกระตุกไม่หยุด รู้สึกว่าเป็นลางไม่ดี พวกนายก็รู้ว่าฉันเป็นคนอย่างไร บางทีสัญชาตญาณที่หกของฉันก็แม่นอยู่เหมือนกัน”

คำพูดนี้ทำเอาเหล่าผู้บริหารที่อยู่ในเหตุการณ์ถึงกับตกตะลึงอ้าปากค้าง กรามแทบจะร่วงลงไปกองกับพื้น

“จะ… จริง ๆ เหรอครับ… เพราะว่า… ฝันร้ายเนี่ยนะ?”

“อืม” หวงเฟิงเหวินพยักหน้าอย่างใจเย็น แต่ในใจกลับแอบยกนิ้วโป้งให้เจ้าเด็กซูฮ่าวเงียบ ๆ

“เพราะอย่างนั้นถึงบอกว่า โชคก็เป็นส่วนหนึ่งของความสามารถเหมือนกัน ถ้าพูดตามที่พวกนายว่า ก็คงเป็นเพราะสวรรค์มีตา ช่วยชีวิตฉันไว้นั่นแหละ”

“ว่าแต่ สรุปแล้วเรื่องนี้เป็นฝีมือใคร? รู้หรือยัง? เป็นฝีมือของพวกอิหร่านจริง ๆ หรือเปล่า?”

“ตามข้อมูลที่ทยอยส่งกลับมาในตอนนี้”

รองประธานคนหนึ่งที่รับผิดชอบด้านการรวบรวมข่าวกรองรีบรายงาน

“ทางฝั่งอิหร่านได้ออกแถลงการณ์ประณามการก่อการร้ายครั้งนี้อย่างรุนแรงในทันที และปฏิเสธอย่างแข็งขันว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง”

“แต่กลับกลายเป็นว่า… กลับกลายเป็นว่ากลุ่มไอซิสออกมาประกาศแสดงความรับผิดชอบต่อเหตุการณ์นี้ด้วยตัวเองครับ”

“ไอซิส?” หวงเฟิงเหวินขมวดคิ้ว

“จี๊ ไอ้พวกบ้าเอ๊ย! อิสรภาพในการนับถือศาสนาเป็นเรื่องที่ถูกแล้ว แต่จำเป็นต้องแสดงออกด้วยวิธีที่โหดร้ายสุดขั้วแบบนี้ด้วยเหรอ? แล้วพวกผู้บริสุทธิ์ที่ต้องมาตายในการก่อการร้ายน่ะ พวกเขาไปทำอะไรให้ใครกัน?”

โชคดีในโชคร้ายก็คือ ความผิดครั้งนี้ถูกโยนไปให้ไอซิส ไม่ใช่อิหร่าน

ถ้าเป็นฝีมือของอิหร่านจริง ๆ เกรงว่าภูมิภาคตะวันออกกลางคงได้เกิดสงครามเต็มรูปแบบแน่ และเมื่อถึงตอนนั้น เศรษฐกิจทั่วโลกก็คงได้พังพินาศตามกันไป

ไอซิส องค์กรติดอาวุธนิกายสุหนี่หัวรุนแรงที่ยึดมั่นในหลักการอิสลามดั้งเดิม จู่ ๆ ก็โผล่ออกมาประกาศตั้งประเทศเมื่อหลายปีก่อน แล้วก็เที่ยวสร้างปัญหาไปทั่ว

ไม่คิดว่าตอนนี้จะยิ่งกำเริบเสิบสาน ก่อเรื่องที่ทั้งคนและสวรรค์ต่างก็รังเกียจขยะแขยงเช่นนี้!

“เอาละ ไม่ต้องมายืนออกันตรงนี้แล้ว ฉันไม่เป็นไร สบายดีมาก”

หวงเฟิงเหวินโบกมือไล่เหมือนกำลังปัดแมลงวัน

“ข่าวใหญ่ขนาดนี้ ตลาดต้องสะเทือนแน่ รีบกลับไปทำงาน ไปเฝ้าหน้าจอให้ดี อย่าให้เกิดเรื่องผิดพลาด!”

“ครับ! ท่านประธาน! ท่าน… ท่านไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วครับ! พวกเราไปเดี๋ยวนี้แหละครับ!”

“ท่านประธานรักษาสุขภาพด้วยนะครับ!”

เหล่าผู้บริหารเหมือนได้รับอภัยโทษครั้งใหญ่ ต่างพากันโค้งคำนับแล้วล่าถอยออกไป ก่อนไปยังไม่ลืมกำชับให้หวงเฟิงเหวินดูแลสุขภาพซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“เดี๋ยวก่อน” หวงเฟิงเหวินเรียกหลิวโจวที่กำลังจะแวบออกจากประตู “หลิวเก่า นายอยู่ก่อน”

“…ครับ ท่านประธาน” หัวใจของหลิวโจวเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ เขายืนอยู่ตรงนั้นด้วยความประหม่า

เมื่อในห้องทำงานเหลือเพียงพวกเขาสองคน หวงเฟิงเหวินจึงจ้องใบหน้าที่ยังคงซีดขาวของหลิวโจว แล้วถามเสียงเรียบ

“หลิวเก่า… นายว่า ถ้าตอนนั้นเราไปซาอุดีอาระเบียตามแผนจริง ๆ จะมีโอกาสถูกลากเข้าไปพัวพันกับเหตุระเบิดครั้งนี้ไหม?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีเลือดบนใบหน้าของหลิวโจวก็พลันหายไปจนหมดสิ้น เหงื่อเย็นเม็ดละเอียดผุดขึ้นบนหน้าผากทันที

เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เสียงสั่นเทา:

“…ท่านประธานครับ จะเรียกว่าแค่มีโอกาสได้ยังไงครับ! ต้องเรียกว่า… นอนมาเลยต่างหาก! สถานที่นัดพบแรกของเราตามกำหนดการเดิม ก็คือ… ก็คือตึกที่โดนระเบิดในวันนี้นั่นแหละครับ!”

“!!!”

หวงเฟิงเหวินรู้สึกเหมือนมีเสียง “ตูม—” ดังสนั่นขึ้นในหัว ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงระเบิด แต่เป็นเสียงโลกทัศน์ของเขาที่กำลังพังทลายลงมา

เป็นอย่างนี้นี่เอง… เป็นอย่างนี้นี่เอง!

เจ้าเด็กซูฮ่าวคนนั้น… ไม่ใช่ว่าเขาได้… ช่วยชีวิตเขาไว้จริง ๆ หรอกหรือ?!

“ตะ… แต่ว่า ท่านประธานครับ” เสียงของหลิวโจวสั่นสะท้านยิ่งกว่าเดิม ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่เข้าใจ

“ทะ… ท่าน… ท่านรู้เรื่องนี้ได้อย่างไรกันครับ? ถ้าไม่ใช่เพราะท่านตัดสินใจยกเลิกการเดินทางอย่างเด็ดขาด… ผลที่ตามมา… ผลที่ตามมามันคงจะ… เกินกว่าจะจินตนาการได้เลยนะครับ!”

แค่คิดว่าตัวเองเกือบจะกลายเป็นเหยื่อของการก่อการร้าย เขาก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง ขาสองข้างอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่

หวงเฟิงเหวินจ้องมองเขาอย่างลึกซึ้ง แล้วค่อย ๆ พูดว่า

“หลิวเก่า”

“ครับ ท่านประธาน”

“ต่อไปนี้ ดูแลเจ้าเด็กซูฮ่าวให้ดีหน่อย”

“หา? ซูฮ่าว?” หลิวโจวงุนงงกับประโยคที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยนี้ “ท่านประธานครับ จู่ ๆ ท่านพูดถึงผู้อำนวยการซูขึ้นมาทำไมครับ?”

“เรื่องที่ไม่ควรถามก็อย่าถาม ทำตามที่ฉันสั่งก็พอ”

หวงเฟิงเหวินเพียงแค่ยิ้มอย่างมีเลศนัย ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม

“เอาเป็นว่า ต่อไปนี้ดูแลเจ้าเด็กซูฮ่าวให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดูแลปูเสื่ออย่างกับพ่อบังเกิดเกล้าก็ไม่ถือว่าเกินไป! ได้ยินไหม?”

“…ครับ ท่านประธาน ผมจำไว้แล้วครับ”

ในหัวของหลิวโจวสับสนไปหมด ไม่เข้าใจเลยว่าเจ้านายของตนกำลังคิดจะทำอะไร

แต่หวงเฟิงเหวินก็ไม่ได้สนใจเขาอีกต่อไป เขาหันหลังกลับไปมองออกไปนอกหน้าต่าง

‘เจ้าเด็กซูฮ่าวคนนี้… ตอนแรกก็ช่วยบริษัททำกำไรมหาศาล ตอนนี้ยังช่วยชีวิตฉันไว้อีก หนี้บุญคุณใหญ่หลวงเช่นนี้ เห็นทีชั่วชีวิตก็คงใช้คืนไม่หมด…’

เขา, หวงเฟิงเหวิน, ติดหนี้ชีวิตซูฮ่าว!

และดูท่าทางแล้ว นี่คงเป็นเพียงแค่การเริ่มต้น…

เด็กหนุ่มที่ชื่อซูฮ่าวคนนี้ ยังมีความลับอะไรที่สั่นสะเทือนฟ้าดินซ่อนอยู่อีกกันแน่?

เขาไม่กล้าคิด และก็ไม่อยากจะคิด!

เขารู้เพียงแค่ว่า นับจากนี้เป็นต้นไป!

ความสำคัญของซูฮ่าวในใจของเขา… ได้หนักแน่นดั่งขุนเขาไท่ซานไปแล้ว!!