บทที่ 73: คนดีฟ้าคุ้มครอง!

[ฮัลโหล? อาฮ่าวเหรอ]

เป็นเสียงของหวงเฟิงเหวินที่คุ้นเคยจนไม่สามารถคุ้นเคยไปกว่านี้ได้อีกแล้ว แต่ในวินาทีนี้มันกลับไพเราะราวกับเสียงจากสวรรค์!

“พี่หวง!!!”

ซูฮ่าวตะโกนออกไปสุดแรงเกิด เสียงของเขาดังสนั่นจนแทบจะทำให้ลำโพงโทรศัพท์ระเบิด!

[โอ๊ย! ตกใจหมดเลย! ไอ้เด็กบ้า คิดจะทำให้พี่แก้วหูแตกหรือไง?]

น้ำเสียงของหวงเฟิงเหวินฟังดูแข็งแรงเปี่ยมพลัง และยังเจือไปด้วยแววล้อเลียน

“มะ… ไม่ใช่ครับ… พี่หวง พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?! ทางนั้นไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่ไหมครับ?”

ซูฮ่าวถามอย่างสับสนตะกุกตะกัก หัวใจของเขายังคงเต้นรัวเป็นกลองอยู่ในอก

[เรื่องไร้สาระ! พี่แกแน่นอนอยู่แล้วว่าไม่เป็นอะไร! สบายดีกว่านี้ไม่มีอีกแล้วเฟ้ยไอ้หนู!]

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของซูฮ่าวก็พลัน

“ตุ้บ” ร่วงกลับลงมาอยู่ในท้อง

เขาทอดถอนหายใจยาวเหยียด ร่างกายทั้งร่างอ่อนระทวยราวกับถูกถอดกระดูกออกไปจนหมด เกือบจะทรุดลงไปกองกับพื้นตรงนั้น

ความตึงเครียดมหาศาลที่ก่อตัวขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ พลันทะลักทลายออกมาราวกับเขื่อนแตกในวินาทีที่ได้รับการยืนยัน มันทำให้เขารู้สึกหมดแรงไปทั้งตัว

“ดีเหลือเกิน… ดีจริง ๆ…” เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโล่งอกราวกับเพิ่งรอดชีวิตจากหายนะ

“ผมเพิ่งเห็นข่าว บอกว่าที่ริยาดเกิดเหตุระเบิดรุนแรง ทำเอาตกใจแทบตาย! ดูเหมือนจุดที่พี่หวงอยู่คงไกลจากจุดระเบิดมาก จึงไม่ได้รับผลกระทบ นับว่าโชคดีจริง ๆ ครับ!”

[อันที่จริงแล้ว…] หวงเฟิงเหวินที่อยู่อีกฝั่งของสายเงียบไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงของเขาฟังดูแปลก ๆ [พี่ไม่ได้ไปซาอุฯ เลยด้วยซ้ำ]

“หา???” ซูฮ่าวชะงักไป นึกว่าตัวเองหูฝาด

[ตอนแรกก็เกือบจะถึงสนามบินอยู่แล้ว แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบมาพากล คำพูดวก ๆ วน ๆ ของแกไม่กี่ประโยคนั่น มันวนเวียนอยู่ในหัวพี่เหมือนเสียงสวดของปีศาจเลยว่ะ]

น้ำเสียงของหวงเฟิงเหวินเจือไปด้วยความหวาดเสียวที่ยังหลงเหลืออยู่

[ดังนั้น ที่หน้าสนามบินนั่นแหละ พี่เลยตัดสินใจบอกให้คนขับรถกลับรถทันที! กำหนดการทั้งหมด… ยกเลิกแม่งให้หมด!]

“มะ… ไม่จริงน่า… พี่หวง นี่พี่ตัดสินใจยกเลิกทริปเพราะคำพูดไม่กี่คำของผมจริง ๆ เหรอครับ?”

ซูฮ่าวแทบไม่เชื่อหูตัวเอง คำพูดเหล่านั้นที่เขาพูดออกไป ขนาดตัวเขาเองยังรู้สึกว่ามันเหลวไหลสิ้นดี เป็นแค่การลองเสี่ยงดูสักตั้งแบบไม่คาดหวังอะไรเลย ไม่คิดเลยว่า…

[ก็เออสิ!] หวงเฟิงเหวินหัวเราะเหอะ ๆ น้ำเสียงกลับมาทะเล้นเหมือนปกติ

[ล้อเล่นรึไง! ตอนนี้แกคือเทพเจ้าแห่งโชคลาภเบอร์หนึ่ง เป็นเสาหลักของฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์เลยนะเว้ย!

วาจาสิทธิ์ของแกอุตส่าห์เอ่ยปากว่าจะลากพี่ไปเล่นเกมด้วยกัน ถ้าพี่ขัดเจตนาดีของแก ดึงดันจะไปซาอุฯ ให้ได้

ระหว่างทางไม่รู้จะต้องเจอเรื่องซวยอะไรบ้าง! แบบนั้นมันไม่คุ้มเลยใช่ไหมล่ะ?

ดังนั้น พี่ชายเลยตัดสินใจเด็ดขาด กลับรถบ้านใครบ้านมัน! ฮ่า ๆ ๆ!]

หวงเฟิงเหวินพูดจาติดตลกอยู่สองสามประโยค แล้วน้ำเสียงก็พลันจริงจังขึ้นมา:

[แต่ว่ากันตามตรงนะ อาฮ่าว…]

“ครับ พี่หวงว่ามาเลยครับ”

[แกน่ะ… สารภาพมาตามตรง แกคงไม่ได้… รู้เรื่องนี้มาก่อนหรอกใช่ไหม? เรื่องระเบิดน่ะ]

“แค่ก—แค่ก ๆ ๆ!” ซูฮ่าวแทบจะสำลักน้ำลายตัวเองตาย

“พี่หวง อย่าทำให้ผมกลัวสิครับ! เรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้พูดเล่นไม่ได้นะครับ! ผมจะมีอิทธิฤทธิ์หยั่งรู้ฟ้าดินได้อย่างไรกัน!”

[ก็จริงของแก คิดว่าแกคงไม่มีความกล้าหมา ๆ แบบนั้นหรอก] หวงเฟิงเหวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

[เอาเถอะ ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว สรุปคือพี่แกปลอดภัยดีทุกอย่าง ยังมีชีวิตโลดแล่นอยู่ แกวางใจได้เลย

อ้อ! จริงสิ รีบเลยนะเว้ย ไปเรียกไอ้พวกตัวแสบในกิลด์มารวมตัวให้หมด คืนนี้ เราจะลุยดันเจี้ยนกันทั้งคืน!

ถ้าเซิร์ฟเวอร์ไม่ปิด เราไม่เลิก!]

“ได้เลยครับ! เดี๋ยวผมไปจัดการให้ รับรองว่าเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแน่นอน!”

ซูฮ่าวหัวเราะออกมา อารมณ์ของเขาพุ่งทะยานจากขุมนรกขึ้นสู่สรวงสวรรค์ในชั่วพริบตา

[อืม ไปเถอะ ไปจัดการธุระของแกซะ]

หลังจากวางสาย ซูฮ่าวก็ถอนหายใจออกมาอย่างยาวนาน ร่างกายของเขาเหมือนเพิ่งถูกหิ้วขึ้นมาจากน้ำ เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น

ดีเหลือเกิน… มันดีมากจริง ๆ…

ชั่วพริบตาที่ผ่านมา ในหัวของเขาปรากฏความคิดอันน่าสะพรึงกลัวขึ้นมานับไม่ถ้วน

เขาถึงกับเริ่มจินตนาการไปแล้วว่า ถ้าหากพี่หวงเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ เขาจะเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายนี้ได้อย่างไร?

จะเผชิญหน้ากับครอบครัวของพี่หวงได้อย่างไร จะเผชิญหน้ากับอนาคตของบริษัทได้อย่างไร…

ความสิ้นหวังและความรู้สึกผิดเหล่านั้น เกือบจะบดขยี้เขาให้แหลกสลาย

โชคดีที่ทุกอย่างเป็นเพียงแค่ความตกใจที่เก้อไป

แต่จะว่าไป การก่อการร้ายที่ซาอุฯ ครั้งนี้ มันก็น่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว!

ที่นั่นไม่ใช่ว่าขึ้นชื่อว่าเป็นป้อมปราการที่ปลอดภัยที่สุดในตะวันออกกลางหรอกหรือ?

แถมยังมีอเมริกาคอยหนุนหลังอยู่ ทำไมถึงเกิดเหตุโจมตีครั้งใหญ่ขนาดนี้ได้?

ไอ้พวกผู้ก่อการร้ายนี่มันใจกล้าดีเดือดมาจากไหนกันวะ!

“ไม่ได้การ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องพวกนี้!” ซูฮ่าวตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่

การที่ซาอุฯ ต้องเผชิญกับการก่อการร้ายที่รุนแรงขนาดนี้ นี่คือ “เหตุการณ์หงส์ดำ” ที่จะสั่นสะเทือนตลาดการเงินทั่วโลกอย่างรุนแรงแน่นอน!

ถึงแม้ว่าเงินทุนส่วนใหญ่ของบริษัทจะถูกเปลี่ยนเป็นเงินฟรังก์สวิสซึ่งเป็นสกุลเงินปลอดภัยไปแล้ว ทำให้ตอนนี้ยังไม่น่าเป็นห่วง

แต่สถานการณ์ในตลาดเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา ต้องเฝ้าระวังและจับตาดูความเคลื่อนไหวต่อไปอย่างใกล้ชิด!

ถึงเวลาต้องกลับเข้าสู่สมรภูมิอีกครั้งแล้ว!

หวงเฟิงเหวินวางโทรศัพท์ลง เอนหลังพิงเก้าอี้ผู้บริหารแล้วถอนหายใจยาว แต่แววตาของเขากลับดูสับสนซับซ้อน

การก่อการร้ายที่ซาอุฯ… มันน่าสะพรึงกลัวจนขนลุก

เขามั่นใจเกือบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ว่า ถ้าหากตอนนั้นที่สนามบิน เขาไม่ถูกผีสางเทวดาตนไหนดลใจให้สั่งคนขับรถกลับรถ ถ้าหากเขาปล่อยให้คำเตือนที่ฟังดูเหลวไหลของซูฮ่าวเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาไป…

ณ ขณะนี้ ในบรรดาตัวเลขผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บอันเย็นชาในข่าว คงจะต้องมีชื่อ “หวงเฟิงเหวิน” เพิ่มเข้าไปอีกหนึ่งชื่อเป็นแน่

เพียงแค่คิดถึงตรงนี้ เขาก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

“ท่านประธาน!”

“ท่านประธาน—! ท่านไม่เป็นอะไรนะครับ—!!”

ขณะที่หวงเฟิงเหวินกำลังจะตั้งสติเพื่อเรียบเรียงที่มาที่ไปอันน่าเหลือเชื่อนี้ ประตูห้องทำงานของเขาก็ถูกกระแทกเปิดออกดัง “โครม”!

กลุ่มผู้บริหารระดับสูงของบริษัทกรูกันเข้ามาเหมือนฝูงผู้อพยพ แต่ละคนหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ราวกับเพิ่งไปเจอผีมา

“เชี่ยเอ๊ย! ตกใจหมด! พวกแกนี่นัดกันมาเป็นทีมเพื่อหลอกให้ฉันตกใจใช่ไหมวะ?!”

หวงเฟิงเหวินสบถออกมาอย่างหัวเสีย

“มะ… ไม่ใช่ครับท่านประธาน! นี่… นี่มัน… เรื่องทั้งหมดมันเป็นมายังไงกันครับเนี่ย?!”

คนที่พุ่งเข้ามานำหน้าคือหลิวโจว ผู้เกือบได้ “ร่วมเดินทางสู่ปรโลก” ไปพร้อมกับเขา!

ตอนนี้ใบหน้าของหลิวโจวซีดยิ่งกว่าผนังปูน ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดจาไม่เป็นภาษา

ก็แน่ล่ะ นอกจากหวงเฟิงเหวินแล้ว เขาก็คือผู้บริหารระดับสูงเพียงคนเดียวที่มีกำหนดการต้องบินไปซาอุฯ!

“ท่านประธาน! ท่านนี่มัน… ท่านนี่มันเทพจริง ๆ! สวรรค์คุ้มครองจริง ๆ ครับ!”

รองประธานคนหนึ่งทุบหน้าอกตัวเองแล้วตะโกนออกมาด้วยอาการขวัญหนีดีฝ่อ

“ตอนเช้าที่ท่านประธานจู่ ๆ ก็บอกยกเลิกทริปซาอุฯ พวกเรายังงงกันอยู่เลย นึกว่าท่านไม่สบาย ที่ไหนได้…”

“ที่ไหนได้กลับเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น! นี่… นี่มันเท่ากับช่วยชีวิตพวกเราไว้เลยนะครับ!”

“ใช่แล้วครับ ใช่แล้ว! ท่านประธานนี่เป็นคนดีฟ้าคุ้มครองจริง ๆ! นี่ต้องเป็นเพราะสวรรค์คอยปกป้องท่านแน่ ๆ ครับ!!”

“พระโพธิสัตว์คุ้มครอง! บรรพบุรุษปกปักรักษา!”

ทุกคนต่างพูดกันเซ็งแซ่ เสียงอุทานด้วยความตกใจและเสียงขอบคุณด้วยความโล่งอกดังขึ้นไม่ขาดสาย