บทที่ 72: เหตุระเบิด!

ณ แผนกการลงทุนเชิงกลยุทธ์พิเศษ

ซูฮ่าวนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้เพื่อสุขภาพ ดวงตาของเขาเหม่อมองเพดานอย่างไร้จุดหมาย ในใจก็สับสนว้าวุ่นไปหมด

“พี่หวง… น่าจะไปถึงที่นั่นโดยสวัสดิภาพแล้วใช่ไหมครับ?”

เที่ยวบินตรงสู่กรุงริยาด ใช้เวลาเดินทางสิบชั่วโมง คำนวณเวลาดูแล้วก็น่าจะใกล้ถึงเวลาเครื่องลงจอดแล้ว

ลางสังหรณ์อันเลวร้ายที่เขารู้สึกได้อย่างรุนแรงเมื่อวานนี้ เป็นประสบการณ์ครั้งแรกในชีวิตของเขาเลย

จะอธิบายความรู้สึกนั้นยังไงดี?

มันเหมือนกับขนทั่วร่างกายลุกชันขึ้นพร้อมกันในชั่วพริบตา เหงื่อเย็นเยียบไหลอาบแผ่นหลังจนชุ่มโชก ความกลัวที่ผุดขึ้นมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก

นั่นคือเหตุผลที่เขาไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น พุ่งเข้าไปคว้าแขนของหวงเฟิงเหวินไว้แน่น

และโพล่งประโยคที่ว่า “อย่าไปตะวันออกกลางเลย!” ออกไป

แถมยังกุเรื่อง “ไปเล่นเกมด้วยกัน” ซึ่งเป็นข้ออ้างที่ห่วยแตกจนไม่รู้จะห่วยยังไงขึ้นมาอีก

และก็เป็นไปตามคาด ตอนนั้นหวงเฟิงเหวินถึงกับหลุดหัวเราะ เขาตบไหล่ซูฮ่าวเบา ๆ แล้วด่าว่าเขาพูดจาเรื่อยเปื่อย

“ไอ้เด็กนี่ อย่ามาทำทะเล้นแถวนี้! ทริปนี้สำคัญแค่ไหน ในใจแกไม่รู้เลยหรือไง?”

พี่หวงพูดแบบนั้นในตอนนั้น

ซูฮ่าวไม่ยอมแพ้ ตอแยต่อไปอีกสองสามประโยค หวงเฟิงเหวินจึงต้องข่มความใจร้อน อธิบายความสำคัญของการเดินทางครั้งนี้ให้เขาฟังอย่างใจเย็นเหมือนกำลังปลอบเด็ก

เขาบอกว่าฝั่งซาอุฯ นั้นเปรียบเสมือนดินแดนแห่งพันธสัญญาที่หลั่งไหลไปด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง แค่ไปช้าก้าวเดียวก็อาจจะพลาดเงินหลายร้อยล้านไปได้!

เหตุผลพวกนี้ มีหรือที่ซูฮ่าวจะไม่เข้าใจ?

เขายิ่งเข้าใจดีกว่าใครว่า เมื่อเทียบกับยักษ์ใหญ่ทางการเงินระดับโลกแล้ว ฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์ของพวกเขาก็เป็นเพียงเด็กที่เพิ่งหัดเดิน

หากต้องการจะแซงทางโค้ง ก็ต้องเฉียบคมกว่าคนอื่น วิ่งให้เร็วกว่า และลงมือให้เหี้ยมกว่า!

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นถึงจะช่วงชิงความได้เปรียบและคว้าส่วนแบ่งมาได้

แต่ให้ตายเถอะ… สัญชาตญาณบ้า ๆ ของเขานี่อีก ไม่ดังตอนไหนไม่ดัง ดันมาส่งเสียงเตือนภัยระดับสีแดงในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ มันหมายความว่ายังไงกันแน่?

เขาเองก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน

บางที… ลางสังหรณ์นี้อาจจะแค่กำลังเตือนเขาว่า ที่ซาอุฯ มีโปรเจกต์บางอย่างที่ควรค่าแก่การจับตามองเป็นพิเศษ?

หรือ… อาจจะแค่บอกให้เขาอย่าไปยุ่งเกี่ยวกับการลงทุนใด ๆ ที่เกี่ยวกับซาอุฯ เลย?

หรืออาจจะเป็นเหตุผลอื่นที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลยสักนิด?

ใครจะไปรู้ล่ะ!

ดังนั้น สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่สามารถรั้งพี่หวงไว้ได้อย่างถึงที่สุด

ถ้ามันเป็นเพียงความวิตกกังวลเกินเหตุของเขา และคำ “ทำนาย” ที่ไร้มูลไม่กี่ประโยคทำให้เรื่องใหญ่ของพี่หวงเสียหาย จนบริษัทพลาดโอกาสทองที่สวรรค์ประทานมาให้ เขาก็จะกลายเป็นคนบาปของบริษัท

“เฮ้อ… ตอนนั้นน่าจะดึงดันอีกสักหน่อยจริง ๆ…”

ซูฮ่าวขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด

แต่ในใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่สงบ

ความรู้สึกกระวนกระวายที่หาเหตุผลไม่ได้นั้นราวกับมดนับไม่ถ้วนกำลังไต่ยั้วเยี้ยอยู่ในใจ ทำให้เขากระสับกระส่ายมาตลอดทั้งวัน ไม่มีกะจิตกะใจจะจ้องมองตลาดด้วยซ้ำ

แน่นอนว่า เงินทุนของแผนกเขาถูกทุ่มเข้าไปในเงินฟรังก์สวิสเพื่อหลบภัยไปนานแล้ว พูดง่าย ๆ ก็คือไม่มีงานการอะไรให้ทำเป็นชิ้นเป็นอัน ว่างจนฟุ้งซ่าน เลยยิ่งทำให้คิดเรื่อยเปื่อยได้ง่ายขึ้น

“อ๊าาาา! หงุดหงิดโว้ย! ถ้ารู้แบบนี้หน้าด้านอีกสักหน่อยก็ดี! ต่อให้ต้องกอดขาประธานหวงไม่ยอมปล่อย ก็ต้องรั้งเขาไว้ให้ได้!”

ซูฮ่าวทุบโต๊ะอย่างเจ็บใจ

เพื่อให้ตัวเองสบายใจขึ้น เขายังอุตส่าห์เข้าไปค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับกรุงริยาด เมืองหลวงของซาอุดีอาระเบียในอินเทอร์เน็ต ตั้งแต่เรื่องความปลอดภัยไปจนถึงสถานการณ์ต่อต้านการก่อการร้าย พลิกแผ่นดินหาจนทะลุปรุโปร่ง และบทสรุปที่ได้ก็คือ:

ทุกอย่างเป็นปกติ สงบสุขดีทุกอย่าง โอกาสที่จะเกิดเรื่องร้ายนั้นต่ำยิ่งกว่าถูกล็อตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งเสียอีก

หรือว่าช่วงนี้เราเครียดเกินไปจนคิดฟุ้งซ่านไปเอง?

“หรือว่า… เราจะคิดไปเองจริง ๆ?”

ซูฮ่าวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง แหงนหน้ามองเพดานด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

และในตอนนั้นเอง—

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก—!

เสียงเคาะประตูที่ดังรัวเร็วราวกับยมทูตมาทวงวิญญาณก็ระเบิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์แห่งความฟุ้งซ่าน!

“ใครน่ะ? เข้ามา!” ซูฮ่าวขมวดคิ้ว

“ท่านผู้อำนวยการซูคะ ท่านเห็นข่าวด่วนต่างประเทศที่เพิ่งแจ้งเตือนเมื่อครู่หรือยังคะ?!” คนที่พรวดพราดเข้ามาคือหลี่ฮุ่ยหลิน

พอเห็นสีหน้าของเธอแบบนั้น ในใจของซูฮ่าวพลัน “วูบ” ลงทันที ลางสังหรณ์อันเลวร้ายขั้นสุดถาโถมเข้าใส่จนท่วมท้นตัวเขา

เขารีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างลนลาน เปิดแอปพลิเคชันข่าว

พาดหัวข่าวตัวหนาสีดำสนิท…ราวกับเหล็กร้อนแดงที่นาบเข้ามาในลูกตาของเขาอย่างโหดเหี้ยม:

[ข่าวด่วน! เกิดเหตุระเบิดฆ่าตัวตายในกรุงริยาด เมืองหลวงของซาอุดีอาระเบีย มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนมาก!]

“!!!”

ซูฮ่าวรู้สึกเพียงแค่ว่ามีเสียง “วี้—” ดังก้องในหัว ราวกับมีระเบิดลูกหนึ่งทำงานขึ้นในสมองของเขาพอดี…ภาพตรงหน้าพลันมืดดับไปชั่วขณะ!

ริยาด?!

เมืองหลวงของซาอุฯ?!

นั่นมันที่ที่พี่หวงกำลังจะไปไม่ใช่เหรอ?!

แทบจะในทันที เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นจากนอกห้องทำงาน เพื่อนร่วมงานจากแผนกอื่นที่ทราบข่าวต่างก็กรูกันเข้ามาจนแน่นขนัดเต็มห้องทำงานของซูฮ่าว

“ท่านผู้อำนวยการซูครับ ท่านเห็นข่าวด่วนแล้วใช่ไหมครับ? ให้ตายเถอะ คราวนี้ตลาดระเบิดแน่! จากที่ทุกอย่างสงบอยู่ดี ๆ กลับมาเกิดเรื่องแบบนี้ ผลกระทบใหญ่หลวงเกินไปแล้ว!”

“ใช่ครับ! พอข่าวนี้ออกมา ผมว่าตลาดเงินตราต่างประเทศได้ดิ่งเหวตามแน่! ขนาดซาอุดีอาระเบียที่ปลอดภัยที่สุดในตะวันออกกลางยังถูกระเบิด ถ้าเรื่องนี้เป็นฝีมืออิหร่าน พวกอเมริกันคงลงมาเล่นเองแน่!”

เสียงอุทานและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเพื่อนร่วมงานถาโถมเข้ามาในหูของซูฮ่าวราวกับคลื่นสึนามิ แต่เขาไม่ได้ยินมันแม้แต่คำเดียว

ในสมองของเขา เหลืออยู่เพียงแค่สองคำเท่านั้น: ริยาด

พี่หวง… พี่หวงอยู่ที่นั่น!

“หรือว่า… ไม่จริงน่า…”

ไอ้ลางสังหรณ์ร้ายกาจที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนั่น… หรือว่า… มันเป็นเพราะเรื่องนี้งั้นเหรอ?!

ซูฮ่าวรู้สึกได้ถึงมือเท้าที่เย็นเฉียบ ความเย็นยะเยือกแล่นจากปลายเท้าขึ้นสู่กระหม่อม มือที่ถือโทรศัพท์อยู่สั่นเทิ้มอย่างรุนแรงจนควบคุมไม่ได้!

“ท่านผู้อำนวยการซูไม่เป็นอะไรนะคะ?” หลี่ฮุ่ยหลินเห็นสีหน้าเขาไม่สู้ดีจึงถามด้วยความเป็นห่วง

“ผม… ผมขอโทรศัพท์ก่อนนะครับ พวกพี่…”

เสียงของซูฮ่าวแหบแห้งและสาก ราวกับถูกเค้นออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก

“อ้อ ได้ค่ะ งั้นพวกเราออกไปก่อนนะคะ ท่านผู้อำนวยการโทรตามสบายเลยค่ะ”

ทุกคนเริ่มรับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติ จึงพากันถอยออกจากห้องทำงานไป และยังอุตส่าห์ปิดประตูให้เขาเบา ๆ

ในห้องทำงานเหลือเพียงซูฮ่าวอยู่คนเดียว

เขากดปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ด้วยมือที่สั่นเทา เลื่อนหารายชื่อในสมุดโทรศัพท์จนเจอเบอร์ที่คุ้นเคย ปลายนิ้วของเขาสั่นระริกอยู่หลายครั้ง กว่าจะรวบรวมสติแล้วกดปุ่มโทรออกไปได้

‘ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้… เราควรรั้งเขาไว้ให้ถึงที่สุด!’

ความรู้สึกผิดอย่างท่วมท้นถาโถมเข้ามากลืนกินเขาราวกับกระแสน้ำอันเย็นเยียบ

ถ้ารู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ ตอนนั้นเขาควรจะหน้าด้านกว่านี้ กอดขาพี่หวงไว้ไม่ยอมปล่อย ต่อให้ถูกมองว่าเป็นคนบ้า เขาก็ยอม!

ไม่! อย่าคิดแบบนั้น!

ต้องคิดในแง่ดีสิ!

ต่อให้พี่หวงอยู่ที่ริยาดจริง ๆ ก็ใช่ว่าจะโชคร้ายขนาดนั้น ที่จะไปเจอเหตุระเบิดเข้าพอดี…

ใช่ ต้องเป็นแบบนั้นแน่!

“…”

ซูฮ่าวหลับตาแน่น สองมือพนมเข้าหากัน ภาวนาอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจ:

ได้โปรด! ได้โปรดเถอะ! อย่าให้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลย!

เสียงสัญญาณรอสายที่ยาวนาน แต่ละวินาทีให้ความรู้สึกเหมือนหนึ่งศตวรรษที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้า

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ อาจจะแค่สิบกว่าวินาที หรืออาจจะเป็นหลายนาที ในที่สุด…ปลายสายก็มีเสียงตอบกลับมา—