บทที่ 84: เปิดโหมดปล่อยบอทฟาร์มมอนอัตโนมัติ!

“แม่เจ้าโว้ย…ไม่ชินเลยแฮะ”

เหล่านักเทรดใต้บังคับบัญชาของซูฮ่าวมองโครงการลงทุนที่กระจายตัวอยู่เต็มหน้าจออย่างหนาแน่น รู้สึกว่าโลกทัศน์ของตัวเองกำลังถูกท้าทายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

นับตั้งแต่ได้ทำงานกับผู้อำนวยการซูผู้เก่งกาจ นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นเขาโปรยเงินได้ทั่วถึงขนาดนี้ ราวกับกำลังโรยพริกไทย

ต้องรู้ก่อนว่า ก่อนหน้านี้ต่อให้ผู้อำนวยการซู “กระจายการลงทุน” มากที่สุดก็เพียงสามสี่ตะกร้า

ที่ไหนจะเหมือนตอนนี้ ที่เงินก้อนมหึมาเจ็ดพันล้านหยวน ถูกแบ่งย่อยออกเป็นหลายสิบส่วน แล้วทุ่มลงไปในผลิตภัณฑ์ที่แตกต่างกันหลายสิบตัว

ผู้อำนวยการซูหันมาเล่นกระจายการลงทุนแล้ว!

นี่พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วรึไง?

“แต่ว่าไปแล้ว ในทางเทคนิคแล้วนี่ก็ไม่ถือว่าเป็นการกระจายการลงทุนจริง ๆ ใช่ไหม? เพราะสุดท้ายเป้าหมายมันก็ยังเป็นจ้งต้าตัวเดียวอยู่ดี”

เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ พูดแทรกขึ้นมาลอย ๆ

“นั่นก็ใช่ แต่กองทุนที่ผู้อำนวยการซูเลือกครั้งนี้ แต่ละกองทุนโหดไม่แพ้กัน”

“ไอ้พวกนั้นก็น่าจะไม่มีสถานะอะไรในมือ พอได้เงินของเราไปปุ๊บ ก็รีบไปยืมหุ้นผ่านช่องทางต่าง ๆ ทันที”

“แล้วก็ส่งเสียงโห่ร้อง พุ่งเข้าไปทุบขายชอร์ตอย่างไม่คิดชีวิตเลย!”

“ใช่ มีแต่กองทุนขายชอร์ตชั้นนำสายบุก แถมยังเป็นพวกที่โหดเหี้ยมและบ้าดีเดือดที่สุดด้วย!”

“นี่มันไม่ใช่การลงทุนแล้ว นี่มันเหมือนกับการจ้างกลุ่มนักฆ่ามืออาชีพไปลอบสังหารชัด ๆ!”

กองทุนก็เหมือนกับคน มันมีนิสัยของมัน

บางกองทุนก็เนิบนาบเหมือนสายน้ำ มุ่งหวังผลตอบแทนที่มั่นคงในระยะยาว

ในขณะที่บางกองทุนก็เหมือนกับหมาบ้าที่ถูกฉีดสารกระตุ้น ถ้าไม่พอใจอะไรขึ้นมาก็พร้อมจะสู้ตายกับคุณทันที มีแนวทางสุดโต่งและก้าวร้าว

ไม่ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ ทำกำไรมหาศาล ก็พังพินาศจนไม่เหลือแม้แต่กางเกงใน

ไม่มีทางเลือกกลาง ๆ

และครั้งนี้ ซูฮ่าวก็เลือกเฉพาะพวกหลังที่เป็นพวก “ถ้าไม่สำเร็จก็ยอมตาย” เท่านั้น

นั่นก็หมายความว่า ทันทีที่เงินถูกลงทุนเข้าไปแล้ว เขาก็ไม่สามารถควบคุมการดำเนินงานต่อไปได้โดยตรงอีกต่อไป

ทำได้เพียงแค่ปล่อยให้เป็นไปตามชะตากรรม แล้วนั่งรอผลลัพธ์

“เราทุ่มขายชอร์ตอย่างบ้าคลั่งขนาดนี้ แล้วทำไมราคาหุ้นของจ้งต้ามันยังเหมือนกินปืนเข้าไป พุ่งขึ้นไม่หยุดเลยวะ?”

ใครคนหนึ่งมองกราฟราคา เหงื่อซึมที่ฝ่ามือ รู้สึกว่าหัวใจดวงน้อย ๆ แทบจะกระเด้งออกมาจากลำคอ

“น่าจะเป็นเพราะนักลงทุนรายย่อยฝั่งเยอรมันรู้ข่าวแล้วว่า มี ‘ผู้ไม่ประสงค์ดีจากต่างชาติ’ กำลังขายชอร์ตหุ้นสุดที่รักของพวกเขาอยู่”

นักเทรดรุ่นเก๋าที่มีประสบการณ์วิเคราะห์

“นี่ไง ตอนนี้เลยกำลังรวมพลังกันสู้กับเราอยู่! ไอ้ความรู้สึกต่อต้านแบบนี้แหละ ที่ยิ่งจะผลักดันราคาหุ้นให้สูงขึ้นไปอีก”

โดยปกติแล้ว ข้อมูลที่ว่าสถาบันไหนเปิดสถานะขายชอร์ตในหุ้นตัวใด ถือเป็นความลับสุดยอดที่จะไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ

เพราะถ้าข้อมูลนี้รั่วไหลออกไป มันก็ไม่ต่างอะไรกับการตะโกนในสนามรบว่า “ยิงมาที่ฉันเลย” เป็นการหาเรื่องตายชัด ๆ

แต่ว่า ปริมาณการซื้อขายชอร์ตและสัดส่วนการถือครองสถานะในตลาดนั้น เป็นสิ่งที่สามารถตรวจสอบได้

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเป็นใครที่แอบแทงข้างหลัง แต่การที่หุ้นตัวใดตัวหนึ่งมีสถานะขายชอร์ตเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน ประกอบกับปริมาณการซื้อขายล่าสุด คนที่มองเกมออกหน่อยก็พอจะเดาได้ไม่ยาก

นักลงทุนรายย่อยก็ไม่ใช่คนโง่

คาดว่าตอนนี้ ตามฟอรั่มหุ้นหรือกลุ่มแชตของฝั่งเยอรมนีคงจะระเบิดไปแล้ว ข่าวลือต่าง ๆ คงจะว่อนไปทั่ว:

ได้ยินข่าวกันรึยัง?

มีพวกหน้าโง่ที่ไหนไม่รู้ กล้ามาแตะต้องหุ้นจ้งต้าของเราที่กำลังรุ่งโรจน์และไม่มีอะไรหยุดยั้งได้!

พี่น้อง! จัดการพวกมัน!

ดังนั้น ด้วยอารมณ์ร่วมที่โหมกระพือ นักลงทุนรายย่อยจึงพร้อมใจกันควักกระเป๋า คนละไม้คนละมือ ช่วยดันราคาหุ้นให้สูงขึ้นไปอีก

บางครั้ง การที่พวกเขาทำแบบนี้ ก็ไม่ได้เป็นเพราะเรื่องเงินเพียงอย่างเดียว

บางทีก็แค่รู้สึกว่า…การกระทืบพวกที่ขายชอร์ตให้จมดิน มันสนุก! มันเร้าใจ!

ตลาดหุ้นก็แบบนี้แหละ อารมณ์มักจะอยู่เหนือเหตุผลเสมอ

ดังนั้น เหล่าพนักงานในแผนกของซูฮ่าว เมื่อเห็นว่าราคาหุ้นของจ้งต้านับวันยิ่งแข็งแกร่ง แถมยังมีคำสั่งซื้อหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด ต่างก็กลัวจนมือสั่นไปตาม ๆ กัน

ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เงินเจ็ดพันล้านนั่น คงได้ระเหยหายไปในอากาศ ไม่เหลือแม้แต่เสียง!

พวกเขาใช้ชีวิตอยู่กับความหวาดผวาเช่นนี้ไปหลายวัน แต่ละวันผ่านไปเชื่องช้าราวกับเป็นปี

จนกระทั่งวันหนึ่ง—

“ให้ตายเถอะ! ทุกคนดูข่าวรึยัง?! ข่าวใหญ่สะเทือนโลกเลยโว้ย!” เสียงอุทานดังขึ้นทำลายความเงียบสงบยามเช้าของออฟฟิศ

“ดูแล้ว ๆ! เพิ่งจะเด้งขึ้นมาเลย! ที่แคลิฟอร์เนียมีเรื่องใหญ่เบิ้มเลย!”

ในออฟฟิศ พนักงานแผนกพิเศษทุกคนที่เป็น “ยอดมนุษย์สายทำงาน” ซึ่งมาตอกบัตรเข้างานตรงเวลาตั้งแต่หกโมงเช้า ต่างก็พากันไปมุงอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อ

เมื่อสักครู่นี้เอง ที่รัฐแคลิฟอร์เนียซึ่งอยู่ห่างออกไปนับหมื่นลี้ ได้เกิดข่าวอื้อฉาวสะเทือนโลกที่สั่นคลอนทั้งอุตสาหกรรมยานยนต์และตลาดการเงินทั่วโลก!

[จ้งต้าถูกเปิดโปงว่าใช้ซอฟต์แวร์โกงเพื่อปลอมแปลงข้อมูลการปล่อยก๊าซไนโตรเจนออกไซด์ โดยค่าที่ตรวจได้ในโหมดทดสอบกับขณะขับขี่จริงแตกต่างกันหลายสิบเท่า และเกินมาตรฐานสิ่งแวดล้อมของสหรัฐอเมริกาถึง 40 เท่า]

[การกระทำนี้ผิดกฎหมายอย่างชัดเจน รัฐบาลสหรัฐฯ จะร่วมมือกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง สั่งห้ามจำหน่ายรถยนต์จ้งต้าในอเมริกาทั้งหมด]

จ้งต้า ความภาคภูมิใจของอุตสาหกรรมยานยนต์เยอรมนี ผู้นำแห่งวงการ กลับก่อเรื่องอื้อฉาวสะเทือนฟ้าดินเช่นนี้!

ใช้ซอฟต์แวร์โกง ปลอมแปลงข้อมูลการปล่อยไอเสีย!

แถมยังปลอมแปลงในระดับที่สูงถึงสี่สิบเท่า!

นี่มันเท่ากับว่าหลอกลวงผู้บริโภคและหน่วยงานกำกับดูแลทั่วโลก ว่าเป็นลิงดี ๆ นี่เอง!

“ให้ตายสิ! คดีโกงค่าไอเสีย?! แถมยัง 40 เท่าอีก? ไอ้พวกเวรนี่มันใจกล้าดีเดือดมาจากไหนวะ?”

“ในข่าวบอกว่า พวกเขาปิดบังเรื่องนี้มานานแล้ว ไม่ใช่วันสองวัน!”

“เรื่องแบบนี้ก็ยังกล้าทำ? ไม่กลัวว่าพอความแตกแล้วจะโดนขุดโคตรเหง้าขึ้นมาประจานรึไง?”

“ใครจะไปคิดว่าบริษัทภาพลักษณ์ดูดีน่าเชื่อถืออย่างจ้งต้าจะทำเรื่องสกปรกแบบนี้ได้ลงคอ!”

เดี๋ยวก่อน!

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาบ่นเรื่องพวกนี้!

ในเมื่อเกิดข่าวอื้อฉาวสะเทือนโลกขนาดนี้แล้ว ราคาหุ้นของจ้งต้า…

จะรอดเหรอ?

ไม่ต้องใช้สมองคิดก็รู้ว่า ต้องดิ่งเหวถล่มทลายแน่นอน!

“เร็วเข้า! เร็วเข้า! ตลาดหุ้นเยอรมันเปิดรึยัง?”

“เงินที่เราลงทุนไปก่อนหน้านี้ต้องทำกำไรได้เยอะมากแน่ ๆ!”

“รีบประจำตำแหน่ง! เตรียมพร้อมตลอดเวลา! ผมจะไปเรียนท่านผู้อำนวยการซู…”

เหลียงไห่หยวนในแผนกร้อนใจเหมือนมดโดนน้ำร้อน กระโดดโลดเต้นไปมา กำลังจะสั่งให้ทุกคนรีบลงมือ

ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็เปิดออกเสียง “เอี๊ยด”

ซูฮ่าวก้าวเข้ามาด้วยท่าทีที่สงบนิ่งมั่นคง และสบตากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความร้อนรนและสับสนของเหลียงไห่หยวนพอดี

“เอ่อ ท่านผู้อำนวยการซู…” เหลียงไห่หยวนชะงักไป

ซูฮ่าวยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย แล้วโบกมืออย่างสบาย ๆ:

“จะร้อนใจไปทำไมครับ ไห่หยวน ตอนนี้พวกเราไม่ต้องทำอะไรแล้วไม่ใช่หรือครับ?”

“หา?” เหลียงไห่หยวนทำหน้างง

ไม่ต้องทำ? นี่มันหมายความว่ายังไง?

จะปล่อยให้เป็ดที่สุกแล้วบินหนีไปต่อหน้าต่อตางั้นเหรอ?

เหลียงไห่หยวนมองแผ่นหลังที่ดูสงบนิ่งของซูฮ่าวที่หายลับเข้าไปในส่วนลึกของห้องทำงาน เขาทบทวนคำพูดเมื่อสักครู่อยู่ในใจซ้ำไปซ้ำมา

ทันใดนั้น เขาก็ตบขาตัวเองฉาดใหญ่ ใบหน้าปรากฏแววแห่งความเข้าใจอย่างถ่องแท้!

“ให้ตายสิ! ใช่เลย!”

พวกเราน่ะ…

ตอนนี้อยู่ในโหมดปล่อยบอทฟาร์มมอนอัตโนมัติแล้วนี่หว่า!