บทที่ 83: ไอ้พวกชาติหมาเอ๊ย!

สมองของหวงเฟิงเหวินหมุนเร็วจี๋ พยายามจะตามตรรกะที่ไม่เหมือนใครของซูฮ่าวให้ทัน:

“ก็จริง เงินเจ็ดพันล้านทุ่มเข้าไปตูมเดียว ไอ้พวกหน่วยงานกำกับดูแลของเยอรมันต้องเต้นเป็นเจ้าเข้าแน่”

“ก็ไหนว่าราคาหุ้นของจ้งต้าทำสถิติสูงสุดใหม่ไม่ใช่เหรอ?”

“เจ้าเด็กนี่คงคิดจะเกาะกระแสขาขึ้น แต่กลัวว่าจะส่งเสียงดังเกินไป จึงต้องใช้วิธีนี้”

“ผสมน้ำทางตะวันออกหน่อย ผสมดินทางตะวันตกหน่อย กวนน้ำให้ขุ่นแล้วค่อยจับปลางั้นสินะ?”

“ไม่ใช่ครับ ท่านประธานหวง”

“ยังไม่ใช่อีกเหรอ?” หวงเฟิงเหวินชะงักไป

“เดี๋ยวนะ! หมายความว่าเงินทั้งหมดนั่นใช้ขายชอร์ตล้วน ๆ เลยหรือ?!”

“ท่านประธานหวงช่างเฉียบแหลม! เขาเอาไข่ทั้งหมดใส่ไว้ในตะกร้าที่ชื่อ ‘ขายชอร์ตจ้งต้า’ ใบเดียวจริง ๆ ครับ” หลิวโจวพูดพร้อมรอยยิ้มขื่น

“เพียงแต่ว่า เขาแปะฉลากปลอมไว้บนไข่ทุกฟอง แล้วยังแบ่งใส่ในตะกร้าเล็ก ๆ อีกนับไม่ถ้วน กลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่านี่คือไข่ที่ซูฮ่าวเป็นคนวาง!”

หวงเฟิงเหวินถึงกับตาแทบถลนออกมา:

“ขายชอร์ตหรือ? ตอนนี้จ้งต้าไม่ใช่ดาวรุ่งของอุตสาหกรรมรถยนต์เยอรมันหรอกหรือ?”

“พวกนักวิเคราะห์ไม่ได้อวยกันหรอกเหรอว่าสัปดาห์หน้าราคาหุ้นจะทะลุสามร้อยยูโร อย่างกับนั่งจรวดน่ะ? เจ้าเด็กนี่มันบ้าไปแล้วรึไง?”

“ตอนนี้ก็ยังไม่มีข่าวเสีย ๆ หาย ๆ ออกมาจริง ๆ ครับ”

“ตรงกันข้าม ข่าวดีมีมากมาย นักวิเคราะห์ต่างรับประกันว่าสัปดาห์หน้าจะทะลุสามร้อยยูโร ถ้าไม่ถึง พวกเขายอมถ่ายทอดสดกินคีย์บอร์ดเลยครับ!”

แต่ซูฮ่าว กลับเลือกที่จะสวนกระแสในจังหวะที่ทุกคนมองว่าเป็นขาขึ้น เขาพลิกมือทุ่มหมดหน้าตักให้กับฝั่งขายชอร์ต

“และที่สำคัญ เขาปกปิดชื่อฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์อย่างหมดจด ไม่ให้เข้าไปพัวพันแม้แต่น้อยครับ”

หลิวโจวเสริม

“ใช่ ถ้าเกมนี้ซูฮ่าวทำสำเร็จ บริษัทคู่แข่งก็ไม่มีทางรู้ว่าโดนใครเชือด เพราะเงินมาจากทุกทิศทางภายใต้ชื่อต่าง ๆ”

ในทางกลับกัน ถ้าหากล้มเหลวขึ้นมา…

ภาพนั้นคงงดงามเกินกว่าหวงเฟิงเหวินและหลิวโจวจะกล้าจินตนาการ

เงินเจ็ดพันล้านหยวน มันไม่ใช่แค่ตัวเลขในเกม!

“การซุ่มโจมตีด้วยการขายชอร์ตขนาดนี้กับหุ้นยานยนต์ที่ร้อนแรงที่สุดในตอนนี้…”

หวงเฟิงเหวินเม้มปาก รู้สึกเจ็บเหงือกขึ้นมานิด ๆ

“ประเด็นคือ ต่อให้ในอนาคตความจริงจะปรากฏ ก็ไม่มีทางสาวมาถึงฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์ได้ เรียกได้ว่าใช้กลยุทธ์สลัดเงาทิ้งร่องรอยได้แนบเนียนจริง ๆ”

หลิวโจวนับถือจนแทบกราบลงกับพื้น

ถ้าเป็นคนอื่นที่กล้าเอาเงินเจ็ดพันล้านไปขายชอร์ตหุ้นบลูชิปซึ่งทั้งตลาดมองว่าเป็นขาขึ้น หวงเฟิงเหวินคงถีบประตูห้องทำงานจนพัง แล้วไล่ออกไปอยู่ข้างถนนทันที!

แต่คนคนนี้คือซูฮ่าว—อัจฉริยะทางการเงินผู้ที่สามารถได้กลิ่นเงินในช่วงเวลาที่เหลือเชื่อที่สุดได้เสมอ

เหตุการณ์หงส์ดำของฟรังก์สวิสเขาก็คว้ามาได้ ตอนที่คาดการณ์ว่าธนาคารกลางสวิสจะยกเลิกเพดานอัตราแลกเปลี่ยนยูโรต่อฟรังก์สวิส ก็ทำกำไรมหาศาล

ตอนที่ตลาดหุ้นจีนพัง เขาก็ยังกอบโกยมาได้ก้อนหนึ่ง ตอนที่กรีซมีวิกฤตหนี้สิน เขาก็ไม่เคยพลาด…

จมูกของเจ้านี่ มันไวยิ่งกว่าสุนัขตำรวจเสียอีก ชอบมุดเข้าไปในวิกฤต แล้วก็คาบอิฐทองคำออกมาได้ทุกครั้ง

“ท่านประธานหวงครับ ผมขอพูดจากใจจริงนะครับ” หลิวโจวลดเสียงลง น้ำเสียงแฝงความยำเกรง

“ตอนนี้พอผู้อำนวยการซูบอกว่าจะลงทุนทีไร หัวใจผมก็สั่นตามทุกที รู้สึกว่าถ้าเขาขยับตัว ตลาดการเงินต้องสั่นสะเทือนแน่ ไม่รู้ว่าจะมีเรื่องใหญ่อะไรรอระเบิดอีกครับ!”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ใครว่าไม่ใช่ล่ะ ไอ้เจ้าซูฮ่าวนี่ มันมีสายตาที่เฉียบคมจนน่ากลัวจริง ๆ”

หวงเฟิงเหวินแสยะยิ้ม จะว่ายิ้มก็ไม่เชิง ออกแนวขมขื่นปนขำเสียมากกว่า

“แค่ไม่รู้ว่า คราวนี้เขาใช้สัญชาตญาณแบบไหนอีก ถึงได้ลงเดิมพันหนักขนาดนี้”

หากวิเคราะห์จากข้อมูลและปัจจัยพื้นฐานเพียงอย่างเดียว บริษัทจ้งต้านี้ ต่อให้ราคาหุ้นจะไม่พุ่งเป็นจรวด ก็ยังเป็นหุ้นชั้นดีที่เติบโตอย่างมั่นคง ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ไม่เหมือนบริษัทที่กำลังจะล่มสลายเลย

“แต่ในเมื่อซูฮ่าวเป็นคนตัดสินใจ…”

หวงเฟิงเหวินกับหลิวโจวมองตากัน ห้องทำงานพลันตกอยู่ในความเงียบที่เต็มไปด้วยความหมาย

เหตุผลบอกพวกเขาว่า การตัดสินใจของซูฮ่าวในครั้งนี้ มันช่างไร้สาระและผิดพลาดอย่างไม่น่าให้อภัย!

แต่ในด้านอารมณ์ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ จากประสบการณ์อันเจ็บปวดที่ถูกซูฮ่าว “ตบหน้า” มานับครั้งไม่ถ้วน ในใจของพวกเขากลับเกิดความเชื่อมั่นที่อธิบายไม่ได้ขึ้นมาอย่างน่าประหลาดใจ!

“จริงสิ หลิวเก่า” หวงเฟิงเหวินนึกอะไรขึ้นได้ ก่อนยิ้มอย่างมีเลศนัย

“รถคันโปรดของนาย ก็เป็นของจ้งต้าไม่ใช่เหรอ?”

ใบหน้าของหลิวโจวคล้ำลงทันที “เพิ่งถอยมาได้ไม่นานครับ…”

หวงเฟิงเหวินพูดอย่างสะใจ:

“งั้นก็รีบเอาไปลงขายเป็นมือสองซะสิ ก่อนที่ราคามันจะตกฮวบจนไม่มีค่า ไม่งั้นก็คงได้แต่เก็บไว้ให้ช้ำใจเล่นทุกวันนั่นแหละ”

หลิวโจว: “ผม…”

เขาตัดสินใจแล้วว่าพรุ่งนี้จะไปดูรถคันใหม่ ไอ้รถเฮงซวยคันนี้ ไม่เอามันแล้ว!

สงครามในวงการรถยนต์นั้นดุเดือดมาโดยตลอด

วงการอื่นอาจจะยังพอถ้อยทีถ้อยอาศัยกันได้ แต่ในตลาดรถยนต์นั้น เรียกได้ว่าฆ่ากันจนเลือดนองเป็นสายน้ำ

ถึงแม้ว่า “เถียนฟง” เจ้าแห่งยอดขายจะยังคงครองบัลลังก์ไว้อย่างมั่นคง แต่ก็ต้องคอยระแวดระวังการไล่ตามของจ้งต้าอยู่เสมอ

ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี มาจากไหนกัน?

หลายครั้ง มันก็ซ่อนอยู่ในคำว่า “วิศวกรรมย้อนกลับ” นี่แหละ

ซื้อรถรุ่นล่าสุดของคู่แข่งมา แล้วก็ชำแหละมันให้สิ้นซาก ตั้งแต่เครื่องยนต์ไปจนถึงเกียร์ ตั้งแต่โครงสร้างตัวถังไปจนถึงระบบอิเล็กทรอนิกส์

จากนั้น เครื่องมือวัดอันซับซ้อนก็จะถูกนำมาใช้ เหล่าวิศวกรก็จะทำการวิจัยกันอย่างหามรุ่งหามค่ำ เพื่อพยายามทำความเข้าใจและ “หยิบยืม” เทคโนโลยีเหล่านั้น

“มันไม่ใช่สิ เทคโนโลยีการปล่อยไอเสียของเรา เถียนฟงน่ะ เหนือกว่าพวกเขาเยอะเลยไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไม…”

เหล่าวิศวกรของเถียนฟงมองข้อมูลกองโตแล้วเกาหัวแกรก ๆ

หนึ่งในจุดขายที่จ้งต้าโปรโมตอย่างหนักในช่วงนี้ก็คือ การปล่อยไอเสียที่ “สะอาดเป็นพิเศษ” วางมาดเป็นผู้นำด้านสิ่งแวดล้อมอย่างเต็มที่

นี่มันก็แปลกจริง ๆ

ไอ้พวกเยอรมันพวกนี้ปกติไม่ค่อยจะสนใจเรื่องสิ่งแวดล้อมไม่ใช่เหรอ เน้นแต่ออปชันภายในที่หรูหรากับการตลาดที่ดุดันไม่ใช่รึไง?

ไปกินเจตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

“แต่การทดสอบทั้งหมดของพวกเขาก็ผ่านฉลุยไม่ใช่เหรอ?” มีคนตั้งคำถาม

“ใช่ ตอนทดสอบน่ะไม่มีปัญหาอะไรเลย ผ่านเกณฑ์หมด แต่พอเอาไปวิ่งจริง ๆ น่ะสิ ไอเสียมันรู้สึกแปลก ๆ!”

หลังจากการทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างยากลำบาก การชำแหละ การวิเคราะห์ และการทดสอบอีกครั้งตลอดทั้งวันทั้งคืน ในที่สุดเหล่าวิศวกรของเถียนฟงก็เจอหางของจิ้งจอกจนได้

“ให้ตายสิ! ไม่เหมือนกัน! ข้อมูลการปล่อยไอเสียในโหมดทดสอบกับตอนวิ่งบนถนนจริงมันต่างกันลิบลับเลย!”

วิศวกรหนวดเครารุงรังคนหนึ่งชี้ไปที่รายงานผลการทดสอบสองฉบับที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ดวงตาของเขาเบิกกว้างเป็นประกาย

หลังจากการทดลองซ้ำอีกหลายรอบ ผลลัพธ์ทั้งหมดก็ชี้ไปที่ข้อสรุปเดียวกัน: การปล่อยไอเสียขณะขับขี่บนถนนจริง กับการปล่อยไอเสียในสภาพแวดล้อมของห้องปฏิบัติการ มันคนละเรื่องกันเลย!

ความจริงที่หนักแน่นนี้ชี้ไปยังความเป็นไปได้ที่น่าขนลุก—

“ไอ้พวกจ้งต้านี่…มันไม่ได้ไปยุ่งกับซอฟต์แวร์ใช่ไหมวะ?!”

สร้าง “ซอฟต์แวร์โกง” ขึ้นมาเพื่อรับมือการทดสอบโดยเฉพาะ พอถึงเวลาตรวจก็เป็นแบบหนึ่ง พอเอาไปขับบนถนนจริง ๆ ก็เป็นอีกแบบหนึ่ง!

“ไอ้พวกชาติหมาเอ๊ย!” เหล่าวิศวกรโกรธจนต้องตบขาตัวเอง!