บทที่ 82: นักลงทุนสายรอบคอบผู้มุ่งมั่นกระจายความเสี่ยง

เลเวอเรจ… เครื่องมือนี้ทรงพลังจริง ๆ!

มันสามารถใช้เงินน้อยเพื่อสร้างธุรกิจขนาดใหญ่ได้ เรียกได้ว่าเป็นข่าวดีสำหรับนักพนัน และเป็นดั่งยาวิเศษของวงการการเงิน!

แต่ก็อย่างที่เขาว่ากัน มีได้ก็ต้องมีเสีย

ของฟรีไม่มีในโลก การเล่นเลเวอเรจ โดยเนื้อแท้แล้วก็คือการยืมเงิน

ถ้าทำกำไรได้ก็ดีไป แต่ถ้าขาดทุนเมื่อไหร่ ความเสียหายมันก็ไม่ใช่แค่หนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับสอง แต่มันจะเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ!

ทำให้คนเข้าใจคำว่า “ล้มละลาย” ได้ในชั่วพริบตา

ย้อนกลับไปก่อนที่ระเบิดนิวเคลียร์ทางการเงินอย่างวิกฤตซับไพรม์จะระเบิดขึ้น เลเวอเรจยังไม่มีกฎเกณฑ์อะไรมากมายนัก

แต่หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น หน่วยงานกำกับดูแลของทุกประเทศก็ฉลาดขึ้น ไม่ใช่แค่กับนักลงทุนรายย่อยเท่านั้น แต่แม้แต่สถาบันอย่างบริษัทหลักทรัพย์ ก็มีการจำกัดและวางกฎเกณฑ์เกี่ยวกับเลเวอเรจอย่างเข้มงวด

พูดง่าย ๆ ก็คือ กลัวว่าจะเกิดสึนามิทางการเงินทั่วโลกขึ้นอีกครั้ง แล้วพากันพังหมด

แน่นอนว่า ในตลาดที่มีความเสี่ยงและผลตอบแทนสูงอย่างตลาดฟิวเจอร์สหรือตลาดเงินตราต่างประเทศ เลเวอเรจสูงก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

“แต่ว่าไปแล้ว พอเงินทุนมันใหญ่ระดับหลายสิบหรือหลายร้อยล้าน เลเวอเรจมันก็จะยิ่งต่ำลงเรื่อย ๆ ใช่ไหม?”

หวงเฟิงเหวินแห่งฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์กำลังนั่งสนทนากับหลิวโจว ผู้บริหารระดับสูงของบริษัท พร้อมคีบซิการ์อยู่ในห้องทำงาน

การที่จะใช้เลเวอเรจได้นั้น ต้องมีคนค้ำประกันให้ และต้องมีหลักประกันเพียงพอ

แต่เมื่อเงินทุนของคุณขยายจากหลักร้อยล้าน หลายสิบล้าน ไปเป็นหลักร้อยหรือพันล้าน กฎของเกมก็จะเปลี่ยนไป

ถ้าเป็นเงินจำนวนไม่มากนัก ธนาคารหรือบริษัทหลักทรัพย์อาจจะยังยินดีที่จะเล่นเกมเลเวอเรจกับคุณ

แต่เมื่อจำนวนเงินมันใหญ่เกินกว่าขีดจำกัดความเสี่ยงของธนาคารแล้ว พวกเขาก็ไม่สนใจที่จะมาเสี่ยงด้วยอีกต่อไป ถ้าคุณเล่นจนเจ๊งขึ้นมา ธนาคารจะไปร้องไห้กับใคร?

ถึงตอนนี้ ก็ถึงคราวของยักษ์ใหญ่ทางการเงินอย่าง “นายหน้าหลัก” ที่จะออกโรง

“พูดตามตรงนะครับ ต่อให้มีนายหน้าหลักเป็นคนกลาง เลเวอเรจระดับหลายพันล้านก็ไม่ใช่ว่าใครอยากได้ก็ได้”

“เว้นแต่อันดับความน่าเชื่อถือของผู้ขอจะสูงมากจริง ๆ ครับ”

หลิวโจวขยับแว่นแล้ววิเคราะห์ต่อ

ถ้าเป็นใครที่ไหนก็ไม่รู้ ถือเงินมาหลายพันล้านแล้วอยากจะเล่นเลเวอเรจสิบเท่า?

จะมีบริษัทหลักทรัพย์หรือธนาคารไหนกล้ารับ? ฝันไปเถอะ!

อย่าว่าแต่สิบเท่าเลย แค่สองเท่า ก็ยังต้องผ่านกระบวนการประเมินความน่าเชื่อถือที่เข้มงวด ชนิดที่ว่าขุดประวัติโคตรเหง้าศักราชมาตรวจสอบกันเลยทีเดียว

แน่นอนว่า ทุกเรื่องย่อมมีข้อยกเว้น ถ้าคุณเป็นอภิมหาเศรษฐีที่มีชื่อเสียงระดับโลก หรือมีฐานะร่ำรวยขนาดที่ว่าต่อให้ขาดทุนก็ยังรับไหว พวกบริษัทหลักทรัพย์หรือธนาคารก็อาจจะยังพิจารณาดูบ้าง

แต่เก้าสิบเก้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์ของกรณีอื่น ๆ มักจะถูกไล่ตะเพิดไปทั้งนั้น

การควบคุมความเสี่ยง สำหรับสถาบันการเงินเหล่านี้แล้ว มันสำคัญยิ่งกว่าพ่อบังเกิดเกล้าเสียอีก!

เพราะบทเรียนราคาแพงจากเหตุการณ์ 9/11 และวิกฤตซับไพรม์ ยังคงทำให้พวกเขาเจ็บแสบไม่หาย

“แต่เจ้าเด็กซูฮ่าวนี่เอาแต่จะเข้าไปพัวพันกับพวกนายหน้าหลักให้ได้ ตกลงมันต้องการอะไรกันแน่?”

หวงเฟิงเหวินอัดซิการ์เข้าปอดลึก ๆ ขมวดคิ้วแน่น

นายหน้าหลักหมายถึงยักษ์ใหญ่บนยอดห่วงโซ่อาหารทางการเงิน เช่น วาณิชธนกิจชั้นนำของวอลล์สตรีทอย่างโกลด์แมน แซคส์ หรือมอร์แกน สแตนลีย์

งานหลักของพวกเขาก็คือการช่วยเหลือลูกค้ารายใหญ่ที่มีเงินเหลือใช้ เช่น กองทุนเฮดจ์ฟันด์ ในการสร้างอิทธิพลในตลาดต่างประเทศ หรือจับคู่พวกเขากับโครงการลงทุนต่าง ๆ

ถ้าหากลูกค้าต้องการจะเพิ่มเลเวอเรจ พวกเขาก็จะพิจารณาให้กู้ยืมตามระบบการประเมินความน่าเชื่อถือที่เข้มงวดของตัวเอง

“ได้ยินมาว่า เขาติดต่อกองทุนเฮดจ์ฟันด์หลายแห่งผ่านนายหน้าหลัก และยังใช้ ‘บริการให้ยืมหลักทรัพย์’ ของพวกเขาด้วยครับ”

หลิวโจวเสริม

“ให้ตายสิ! ขนาดบริการให้ยืมหลักทรัพย์ยังใช้เลยเหรอ? เจ้าเด็กนี่มันจะเอาให้ถึงฟ้าเลยรึไง!”

หวงเฟิงเหวินแทบจะกระเด้งตัวออกจากเก้าอี้ผู้บริหาร

บริการให้ยืมหลักทรัพย์เป็นหนึ่งในธุรกิจหลักและบริการสำคัญของนายหน้าหลัก

พูดง่าย ๆ คือการยืมหุ้นของบริษัทหนึ่งจากสถาบันหรือกองทุนบำเหน็จบำนาญที่ถือหุ้นจำนวนมาก แล้วนำหุ้นเหล่านั้นไปขายชอร์ตในตลาด

ไอ้พวกกองทุนเฮดจ์ฟันด์จอมหิวกระหาย ชอบเล่นท่าพิสดารแบบนี้ที่สุด

“ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า ตอนนี้เจ้าเด็กซูฮ่าวกำลังแบ่งเงินในมือออกเป็นส่วนเล็กส่วนน้อย แล้วโปรยไปทั่วเลยสินะ?” หวงเฟิงเหวินพยายามเรียบเรียงความคิด

“ใช่ครับ ไม่เหมือนผู้อำนวยการซูที่เรารู้จักเลยสักนิด” หลิวโจวพยักหน้า น้ำเสียงซับซ้อน

ซูฮ่าวในอดีตนั้น ถ้าไม่ลงมือก็คือไม่ลงมือ แต่ถ้าลงมือเมื่อไหร่ ก็จะรวดเร็วรุนแรงและเผด็จศึกในครั้งเดียว

แต่ในตอนนี้ ซูฮ่าวกำลังสั่งการเงินทุนมหาศาลกว่าเจ็ดพันล้านหยวน แบ่งย่อยแล้วแบ่งย่อยอีก โปรยไปให้กับผลิตภัณฑ์ทางการเงินหลากหลายรูปแบบในตลาดราวกับกำลังให้อาหารปลา

“นี่เขา…ในที่สุดก็ตาสว่าง รู้จักกระจายการลงทุนแล้วเหรอ?” หวงเฟิงเหวินแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

ในสายตาของคนทั่วไป การกระทำของซูฮ่าวในตอนนี้ ดูเหมือนกับนักลงทุนสายรอบคอบที่ขยันขันแข็งและพยายามกระจายความเสี่ยงอย่างเต็มที่

“ตรงกันข้ามเลยครับ ท่านประธานหวง” หลิวโจวพูดประโยคเดียว ทำลายจินตนาการอันสวยหรูของหวงเฟิงเหวินลงอย่างสิ้นเชิง

เจ้าเด็กซูฮ่าวน่ะเหรอ จะเคยเล่นตามกฎเกณฑ์ปกติ?

ถ้าเขาจะยอมทำการลงทุนเน้นคุณค่าหรือกระจายความเสี่ยงอย่างสงบเสงี่ยมล่ะก็ พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกแล้ว!

“ก็ไหนว่าเขาแบ่งเงินออกไปหลายทางไม่ใช่เหรอ?”

“แบ่งก็จริงครับ แต่เงินพวกนั้น ไม่ว่าจะอ้อมไปกี่โค้ง สุดท้ายทุกเส้นทางก็มุ่งสู่จุดหมายเดียวกัน ปากกระบอกปืนทั้งหมดเล็งไปที่เป้าหมายเดียว—จ้งต้า!”

นี่มันเป็นการกระทำระดับเทพอะไรกันอีกวะเนี่ย?!

หวงเฟิงเหวินรู้สึกว่าสมองของตัวเองแทบจะไหม้ อุตส่าห์เสียเวลาแบ่งเงินออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แต่สุดท้ายก็เพื่อจะมารวมพลังโจมตีเป้าหมายเดียวเนี่ยนะ?

เพื่ออะไรกัน?