บทที่ 102: มารายงานการทำงานเหรอครับ?

ไต้เจิ้งซิง ท่านรองเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายของเมืองหยางเฉิง... เนื่องจากเป็นริดสีดวง... ไม่ได้เข้าร่วมการประชุมใหญ่ของข้าราชการฝ่ายการเมืองและกฎหมาย... ในตอนนี้เขากำลังนอนคว่ำอยู่บนโซฟา... พูดกับภรรยาและลูกชายด้วยรอยยิ้มเย็นชา “ข้าบอกแล้ว... โจวอี้มันหนุ่มเลือดร้อน... คมเกินไป... สำหรับคนแบบนี้... แกแค่ต้องทนมัน ปล่อยมัน เคารพมัน อย่าไปสนใจมัน... ธรรมดาก็จะมีกรรมตามสนองมันเอง... และตอนนี้ข้อเท็จจริงก็ได้พิสูจน์การตัดสินของข้าแล้ว... แกดูสิ... นี่มันไม่ถูกพักงานแล้วเหรอ!”

“เพราะฉะนั้นนะ... ฟ้าคะนองย่อมมีฝน... คนเหิมเกริมย่อมมีภัย... โจวอี้ก็แค่เหิมเกริมเกินไป... มันกร่าง...” พูดถึงตรงนี้... โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดัง ติ๊งต่อง หนึ่งที... ข้อความสั้นหนึ่งข้อความเด้งขึ้นมา ท่านรองเลขาธิการไต้เหลือบมอง... ร่างกายก็อดไม่ได้ที่จะสั่นเทาเล็กน้อย... แล้วก็พูดต่ออย่างไม่ทุกข์ร้อน “มันกร่าง... ก็มีเหตุผลของมันอยู่!”

จะไม่มีเหตุผลได้ยังไง? ลูกน้องกู้ซินเหวินเพิ่งจะส่งข้อความมาให้เขา... ปาเยี่ยนถูกคนของคณะกรรมการตรวจสอบวินัยมณฑลคุมตัวไปในที่ประชุม! เพราะฉะนั้น... ครั้งหน้าตอนคารวะเหล้า... เขาเข้าประตูตกลงแล้วควรจะก้าวเท้าไหนก่อนดีนะ?

...

ทั้งเมืองหยางเฉิง... ต่างก็ตกตะลึงกับเผือกเรื่องใหญ่ที่ระเบิดขึ้นมานี้! ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า... การโต้กลับของโจวอี้จะรวดเร็ว... รุนแรง... และโหดเหี้ยมไร้ความปรานีไม่เหลือทางถอยถึงเพียงนี้! จากวันที่ 5 ถึงวันที่ 7 ธันวาคม... จากการถูกพักงานเพื่อรอการตรวจสอบ... มาจนถึงการที่ปาเยี่ยนถูกคณะกรรมการตรวจสอบวินัยมณฑลคุมตัวไป... นับไปนับมาก็แค่สามวันเท่านั้น น่ากลัวเกินไปแล้ว! จะทำถึงขั้นนี้ได้... จะต้องมีเบื้องหลังและพลังงานขนาดไหนกัน? ตอนนั้นที่ปาเยี่ยนวิพากษ์วิจารณ์ในที่ประชุมครั้งแล้วครั้งเล่าว่า... สหายบางคนอาศัยว่ามีเบื้องหลังมีพลังงานแล้วดูหมิ่นผู้นำ... เอาล่ะ... ตอนนี้เขาก็อาศัยการมีเบื้องหลังมีพลังงานส่งแกเข้าไปโดยตรงแล้ว... จะทำไมล่ะ?