บทที่ 104: ข้าจะต้องฆ่ามันให้ได้!

ในใจของหลี่ผิงอู่พลันสะดุดกึ้ก... ให้ตายสิ... นี่ต้องมีคนไปส่งข่าวให้ไอ้แซ่ชิวแน่ๆ! ไม่งั้นเจ้านี่จะโทรมาซักไซ้เขาตอนดึกดื่นแบบนี้ได้ยังไง! อันที่จริงเขาก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะปิดบังได้นาน... ในเมื่ออีกฝ่ายรู้แล้ว... เขาก็ไม่แกล้งแล้ว... เปิดไพ่เลย! เหอะ... ว่าใครเป็นคนทรยศนะ? นี่ข้าเรียกว่าผู้ที่รู้จักกาลเทศะคือยอดคนต่างหาก! เมื่อก่อนข้าถูกพวกแกบีบจนไม่มีทางเลือก... จำใจต้องอดทนแบกรับภาระและไหลไปตามกระแส... ตอนนี้เมื่อมีการนำที่ปราดเปรื่องของท่านผู้กำกับโจวแล้ว... ข้าย่อมต้องละทิ้งความมืดสู่ความสว่าง... และขีดเส้นแบ่งกับพวกแกอย่างเด็ดขาด!

กำลังจะเอ่ยปากตอกกลับไอ้แซ่ชิวสักสองสามประโยค... ก็ได้ยินอีกฝ่ายพูดต่อ “ไอ้ฟู่จื้อกังนั่น... กำลังประจบประแจงเอาอกเอาใจไอ้แซ่โจว... เพื่อมอบเครื่องพิสูจน์ความภักดีอยู่เลย! เหอะ... มันช่างรู้จักกาลเทศะจริงๆนะ... ก็กลัวแต่ว่าสุดท้ายจะเหมือนตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ!”

หลี่ผิงอู่ชะงักไปครู่หนึ่ง... อ้อ... ที่แท้ก็ไม่ได้พูดถึงข้านี่เอง ได้... งั้นข้าก็จะพล่ามกับแกไปสักสองสามประโยค

“ไม่คิดเลยว่าฟู่จื้อกังจะเป็นคนแบบนี้!” รองผู้กองหลี่แกล้งพูดเสริมอย่างเดือดดาล... ในใจคิดแต่ว่า... ข้าก็อยากจะมอบเครื่องพิสูจน์ความภักดีสักใบเหมือนกัน... น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาส!

“ผิงอู่เอ๊ย... ฉันจะบอกแกตามตรง... อย่าเห็นว่าตอนนี้ไอ้แซ่โจวมันได้เปรียบไปหมด... แต่สุดท้ายใครจะอยู่ใครจะไปก็ยังไม่แน่... เซี่ยปิ่งอี้จะกล้ำกลืนฝืนทนความแค้นครั้งนี้ได้... งั้นต่อไปเขาก็ไม่ต้องมาเดินกร่างในหยางเฉิงแล้ว” ชิวเหวยผิงพูดพลางหัวเราะเยาะ