บทที่ 105: ขอโทษครับ... ท่านผู้กำกับ!

เถียนไป่ซุ่นยืนมองอย่างเงียบๆ อยู่ข้างๆ... สำหรับพฤติกรรมที่ดื้อรั้นเอาแต่ใจของท่านประธาน... เขาก็ชินชาไปนานแล้ว ตามเซี่ยปิ่งอี้มานานหลายปี... เขารู้เรื่องหนึ่งดีว่า... หลังจากที่เซี่ยปิ่งคุนเดินทางไปสร้างตัวที่เมืองหลวงของมณฑล... เหตุผลที่เซี่ยปิ่งอี้ผู้ทะเยอทะยานแต่ไร้ความสามารถยังคงสามารถรักษาสถานะและอิทธิพลเดิมของตระกูลเซี่ยไว้ได้... ก็ต้องยกความดีความชอบทั้งหมดให้กับภรรยาท่านประธานผู้ซึ่งพวกเขาให้ความเคารพเรียกว่า ‘พี่ใหญ่’!

ดังนั้น... ไม่ฟังคำพี่ใหญ่... ก็ต้องเสียใจในภายภาคหน้า แต่แน่นอนว่าเขาจะไม่ไปเกลี้ยกล่อม... นอกจากว่าเขาจะเบื่อชีวิตตัวเองแล้ว หลังจากปรนนิบัติท่านประธานเข้านอนอย่างระมัดระวังแล้ว... เถียนไป่ซุ่นก็กลับมาถึงที่พักของตัวเอง... คลำหาโทรศัพท์สำรองเครื่องหนึ่งจากกล่องของจิปาถะใต้เตียง... แล้วก็รีบพิมพ์ข้อความสั้นๆ ส่งออกไป

...

สถานบันเทิงโกลเด้นซันถูกปิด! นี่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นเผือกลูกใหญ่รสเด็ดอีกเรื่องหนึ่งที่ประชาชนชาวหยางเฉิงชื่นชอบก่อนจะข้ามปี กลัวว่าประชาชนทั้งเมืองจะไม่รู้... สถานีตำรวจเมืองหยางเฉิงถึงกับออกแถลงการณ์จากตำรวจอีกฉบับ... บรรยายรายละเอียดของปฏิบัติการตรวจค้นฉับพลันในคืนวันที่ 8 ธันวาคมอย่างละเอียด แถลงการณ์ระบุว่าหน่วยงานตำรวจได้รับแจ้งเบาะแสจากพลเมืองดีผู้กระตือรือร้น... ว่าสถานบันเทิงโกลเด้นซันมีการกระทำผิดกฎหมายเกี่ยวกับยาเสพติดและการค้าประเวณี... หน่วยสายตรวจและหน่วยป้องกันและปราบปรามได้ร่วมกันออกปฏิบัติการ... จับกุมผู้กระทำผิดกฎหมายได้ทั้งหมดสามสิบสองคน... ขณะนี้ได้ร่วมมือกับหน่วยงานวัฒนธรรม... สั่งปิดสถานบันเทิงดังกล่าวตามกฎหมายแล้ว

ถนนสายโรงละครหงฉีทั้งสาย... ใครก็ไม่ตรวจกลับมาตรวจแค่โกลเด้นซันเจ้าเดียว แถมโกลเด้นซันก็ยังเป็นธุรกิจในชื่อของเซี่ยปิ่งอี้อีก เบื้องลึกเบื้องหลังในเรื่องนี้... ใครๆ ก็มองปราดเดียวก็เข้าใจอย่างถ่องแท้ ท่านผู้กำกับโจวอี้คนนั้น... ก็คือมุ่งเป้าไปที่เซี่ยปิ่งอี้ ให้ตายเถอะ... นี่มันก็เท่ากับเหยียบหน้าของเซี่ยปิ่งอี้ลงกับพื้น... แล้วก็ขยี้ซ้ำๆ!