บทที่ 107: หลักฐานเหรอ? ข้ามี!

ในสมุดบันทึกเล่มเล็กของโจวอี้... คดีที่เกี่ยวข้องกับติงกังมีอยู่สองคดี... หนึ่งคือ ‘คดีอุบัติเหตุทางรถยนต์’ ของอดีตผู้กำกับการสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิง ถงเหว่ย... และอีกคดีคือคดีที่ติงกังฆ่าพี่สะใภ้และชู้รักแล้วหั่นศพ

ทั้งสองคดีไม่ได้ซับซ้อนอะไร... และที่ทำให้โจวอี้รู้สึกประทับใจไม่ลืม... ก็เพราะตัวตนของติงกัง จากตัวตนของคนคนนี้... คุณจะสามารถพบความดีที่ชัดเจนและความชั่วที่รุนแรงได้! เขา... สามารถสับพี่สะใภ้ที่ลักลอบมีชู้กับชู้รักของเธอออกเป็นแปดส่วนแล้วโยนทิ้งในป่าได้โดยไม่กระพริบตา... และก็สามารถดูแลหลานชายหลานสาวที่กำพร้าพ่อแม่เหมือนกับลูกในไส้ได้ เงินที่ได้มาจากการฆ่าคน... ส่วนหนึ่งก็นำไปใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย... และอีกส่วนหนึ่ง... ก็ล้วนแต่นำไปใช้เป็นค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของหลานชายหลานสาว... ไม่เพียงเท่านั้น... ทุกๆ ปีใหม่... เขายังจะส่งเงินก้อนหนึ่งไปให้พ่อแม่ของพี่สะใภ้โดยไม่เปิดเผยชื่อ

นิสัยที่ขัดแย้ง... บุคลิกที่ดื้อรั้น โจวอี้ไม่มีความสนใจที่จะไปสำรวจประสบการณ์ที่ทำให้ติงกังเดินบนเส้นทางอาชญากรรม... เขาเพียงแค่อยากจะทำให้อีกฝ่ายสารภาพความผิดที่รับคำสั่งมาเพื่อพยายามจะฆ่าผู้กำกับการสถานีตำรวจให้เร็วที่สุด เพราะยิ่งติงกังสารภาพเร็วเท่าไหร่... บ่วงที่รัดคอของเซี่ยปิ่งอี้ก็จะยิ่งแน่นขึ้นเท่านั้น!

“ฉันเชื่อแกครั้งหนึ่ง!” เมื่อมองดูผู้กำกับหนุ่มที่สายตาเปล่งประกายและเปี่ยมไปด้วยความถูกต้อง... ในที่สุดติงกังก็พูดคำตอบที่อีกฝ่ายหวังจะได้ยินออกมา

...