บทที่ 108: หลักฐานมัดตัว

เซี่ยปิ่งอี้เหมือนเห็นผีกลางวันแสกๆ... ปากอ้ากว้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง ภาพหลอน... ต้องเป็นภาพหลอนแน่ๆ! เขาต้องฟังผิดแน่ๆ... อืม... เถียนไป่ซุ่นน่าจะพูดว่า—หลักฐาน? ไม่มีครับ!

เซี่ยปิ่งอี้ยอมเชื่อว่าภูเขาจะราบเป็นหน้ากลอง ฟ้าดินจะมาบรรจบ ฟ้าร้องในฤดูหนาว หิมะตกในฤดูร้อน... ยังดีกว่าจะเชื่อว่าเถียนไป่ซุ่นที่เขาไว้วางใจให้เป็นคนสนิทคู่ใจและขุนพลคู่กายจะทรยศเขา! แล้ว... ท่ามกลางสายตาที่เหลือเชื่อของเซี่ยปิ่งอี้... เถียนไป่ซุ่นก็ได้หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง

“แก... แก... แก...” ลูกตาของเซี่ยปิ่งอี้แทบจะถลนออกมา... โทรศัพท์เครื่องนี้เขาคุ้นเคยเกินไปแล้ว... แต่ว่า... เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน... เถียนไป่ซุ่นเพิ่งจะทุบโทรศัพท์เครื่องนี้จนแหลกเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าเขาไม่ใช่เหรอ

“คาดไม่ถึงล่ะสิ... เซอร์ไพรส์ไหม?” เถียนไป่ซุ่นถามพลางยิ้ม... พลางหยิบซิมการ์ดออกมาจากกระเป๋ากางเกงอีกข้าง... แล้วใส่เข้าไปในโทรศัพท์ จากนั้นเขาก็หันไป... มองผู้กำกับการสถานีตำรวจที่มีสีหน้าแปลกๆ

ที่แท้... นี่คือ ‘กำลังเสริม’ ที่หลี่รั่วหยุนพูดถึง! การที่สามารถส่งสายลับมาอยู่ข้างกายของเซี่ยปิ่งอี้ได้... ก็น่ากลัวมากพอแล้ว... ทว่าที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ... เธอยังสามารถทำให้สายลับคนนี้ยอมออกมาให้ความร่วมมือกับปฏิบัติการของเขาในจังหวะที่สำคัญ... และทำการแทงข้างหลังเซี่ยปิ่งอี้อย่างจังจนถึงตายได้! ช่างร้ายกาจจริงๆ! ท่านผู้กองโจวแอบทอดถอนใจไปพลาง... ในใจก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความระแวดระวังอย่างสุดซึ้ง