บทที่ 112: รอข้ากลับมาก่อนเถอะ... แล้วค่อยมาคิดบัญชีกับพวกแก!

“แกอธิบายมาให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้!” ในห้องทำงานของผู้บัญชาการสถานกักกัน ฉีเหิงคำรามใส่ผู้คุมฉวี่ไฉอย่างเดือดดาล

น้ำลายกระเด็นไปทั่วใบหน้า แถมยังเป็นกลิ่นกุยช่ายที่เขาเกลียดที่สุด แต่ฉวี่ไฉกลับไม่กล้าแม้แต่จะเช็ด เมื่อคืนนี้ เถียนไป่ซุ่น หนึ่งในสามผู้ต้องสงสัยที่ถูกสั่งให้ดูแลเป็นพิเศษ ได้เกิดเรื่องขัดแย้งกับซูเซี่ยนตง นักโทษอีกคนหนึ่งเรื่องที่นอน ผลคือถูกซูเซี่ยนตงใช้ตะปูแทงทะลุลำคอเสียชีวิต

“ท่านผู้บัญชาการครับ! ใครจะไปคิดว่าไอ้สารเลวซูเซี่ยนตงนั่นมันจะบ้าขึ้นมาล่ะครับ! ผมเรียกมาอบรมทีละคนแล้ว พวกมันก็เชื่องอย่างกับหลานชายคนที่สาม... ท่านผู้บัญชาการครับ ผมถูกใส่ร้ายนะครับ!” ฉวี่ไฉร้องแรกแหกกระเชอว่าตนเองถูกใส่ร้าย

“เป็นเพราะเรื่องที่นอนจริงๆ เหรอ?” ฉีเหิงไม่ใช่คนที่จะหลอกได้ง่ายๆ เขาถลึงตาโตเท่าไข่ห่าน เปล่งประกายความฉลาดหลักแหลมออกมา เขารู้ดีว่าทำไมท่านรองผู้กำกับหลี่ถึงได้เน้นย้ำเป็นพิเศษให้รับประกันความปลอดภัยในชีวิตของผู้ต้องสงสัยทั้งสามคน... ก็ไม่ใช่เพื่อป้องกันไม่ให้มีคนฆ่าคนปิดปากหรอกเหรอ? ดันเพิ่งจะเข้ามาได้สามวัน ก็ตายไปแล้วหนึ่งคน... คนโง่ก็ดูออกว่ามีปัญหา

“จริงๆ ครับ! ตอนนั้นคนส่วนใหญ่กำลังนอนหลับอยู่ แต่คนที่ยืนเวรอย่างโหยวซิ่งลี่กับหมี่เจี๋ยก็เห็นกันหมด... เถียนไป่ซุ่นอยากจะเปลี่ยนที่นอน ซูเซี่ยนตงไม่ยอม แล้วเถียนไป่ซุ่นก็เลยตบหน้าซูเซี่ยนตงไปฉาดหนึ่ง... จริงสิครับ ติงกังกับโจวฉวินเปียวก็เห็นด้วย” ฉวี่ไฉรีบอธิบาย