บทที่ 118: บางครั้ง... คนตายก็พูดได้!

ในห้องสอบสวน... อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของดินปืนที่เข้มข้น ฝ่ายหนึ่งคือคณะเทพแห่งการสอบสวนที่มีสีหน้าดูไม่ได้ อีกฝ่ายหนึ่งคือผู้ถูกสอบสวนที่ใจเย็นและสงบนิ่ง ใครเหนือกว่าใครด้อยกว่า... แค่ดูจากสีหน้าของแต่ละคนก็พอจะเดาได้คร่าวๆ

“ท่านผู้กำกับโจว... ผมรู้ว่าคุณวาทศิลป์ดี... แต่ปัญหาบางอย่าง... ไม่ใช่แค่วาทศิลป์ดีก็จะแก้ได้” หม่าจวิน เลขาธิการคณะกรรมการตรวจสอบวินัยเมืองหยางเฉิงที่ไม่ได้พูดอะไรมาตลอด... เอ่ยปากขึ้น

“ติงกัง, โจวฉวินเปียวกลับคำให้การ... นี่คือความจริง... โทรศัพท์มือถือที่เกี่ยวข้องหลังจากที่สำนักงานตำรวจเมืองชิงหยวนได้ทำการพิสูจน์หลักฐานใหม่... บนนั้นไม่มีลายนิ้วมือของเซี่ยปิ่งอี้แต่มีเพียงลายนิ้วมือของเถียนไป่ซุ่น... นี่ก็เป็นความจริง... เพราะปัญหาการแบ่งอำนาจภายในบริษัท... เถียนไป่ซุ่นไม่พอใจเซี่ยปิ่งอี้มานานแล้ว... นี่ก็เป็นเรื่องที่คนในบริษัทเทียนเสียงรู้กันดี... จากตรงนี้ก็อนุมานได้ว่า... เถียนไป่ซุ่นจ้างวานฆ่าคน... เพื่อที่จะโยนความผิดให้เซี่ยปิ่งอี้... ความเป็นไปได้นี้... คุณจะบอกว่าไม่มีอยู่จริงได้เหรอ?”

เมื่อได้ฟังคำพูดของหม่าจวิน... โจวอี้ก็เหมือนกับได้ฟังเรื่องไร้สาระ เขามองอีกฝ่ายพลางยิ้มแต่แววตาไม่ยิ้ม... แล้วย้อนถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบอย่างที่สุด “ทำไมไม่พูดล่ะครับว่า... เป็นเซี่ยปิ่งอี้ที่ข่มขืนแล้วฆ่าเฝิงเสี่ยวหน่วนลูกสาวของเถียนไป่ซุ่น... เถียนไป่ซุ่นถึงได้เก็บความแค้นไว้ในใจ... แล้วพยายามจะป้ายสีโยนความผิดให้เซี่ยปิ่งอี้? ท่านดูสิ... เหตุผลของผมนี้เห็นได้ชัดว่ามีน้ำหนักและสมเหตุสมผลกว่า ‘ปัญหาการแบ่งอำนาจภายในบริษัท’ ของคุณเยอะเลย!”

หลิวเจี้ยนโปได้ยินดังนั้นก็พูดเสียงแข็งทันที “อย่ามาพูดจาเหลวไหล... คุณมีหลักฐานเหรอ?”