บทที่ 120: เปิดฉากกวาดล้างครั้งใหญ่

“ผมเคยไปสืบเรื่องราวความเป็นมาของผู้กำกับคนใหม่คนนี้มาแล้ว... และก็รู้ถึงวีรกรรมการกวาดล้างอิทธิพลมืดของเขาที่อำเภอตงจี๋... แต่ที่ทำให้ผมตัดสินใจแน่วแน่ที่จะมอบหลักฐานให้เขา... มันมาจากเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนวันที่ 30 พฤศจิกายน!”

“ในช่วงเวลาสามปีกว่ามานี้... นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นเซี่ยปิ่งอี้ในสภาพที่น่าสมเพชขนาดนั้น! ถูกตีจนหน้าตาบวมปูด... จำเค้าเดิมแทบไม่ได้... ฮ่าๆๆ! ขอโทษครับท่านผู้กำกับโจว... ผมต้องขอบอกประโยคหนึ่งว่า... การที่คุณในฐานะผู้กำกับการสถานีตำรวจไปตีคนมันเป็นเรื่องที่ไม่ถูก... แต่ว่า... มันสะใจจริงๆ ครับ... มันสะใจจริงๆ!” เฝิงสืออดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา... แต่หัวเราะไปหัวเราะมา... น้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุด

“หลังจากที่เซี่ยปิ่งอี้ถูกตี... เขาก็รีบสั่งให้ต้าเหลาเฮย, ฮว่าจื่อ และคนอื่นๆ สิบกว่าคนไปล้อมท่านผู้กำกับโจว... แต่คาดไม่ถึงเลยว่าจะถูกจับได้ยกแก๊ง”

“หลังจากนั้นเซี่ยปิ่งอี้ก็ใช้เงินจำนวนมาก... จ้างปาเยี่ยน เลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายและผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจเมืองชิงหยวนมาออกหน้า... และยังยุยงให้ญาติของผู้กระทำผิดฟางหยวนมาแสดงละครฉากขวางรถร้องทุกข์... เพื่อหวังจะยืมมือของปาเยี่ยนมาปลดท่านผู้กำกับโจวออกจากตำแหน่ง... ผลคือ... เพราะปาเยี่ยนถูกสอบสวนทางวินัยอย่างกะทันหัน... ทำให้แผนการชั่วร้ายของเขาต้องล่มสลายไปอีกครั้ง!”

“และจากนั้น... การที่คาราโอเกะซิตี้จินไท่หยางถูกปิด... ก็กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้อูฐหลังหัก... เซี่ยปิ่งอี้สูญเสียสติ... ถึงกับยอมทุ่มเงินหกแสน... จ้างติงกัง, โจวฉวินเปียวให้มาพยายามจะฆ่าท่านผู้กำกับโจว...” มุมปากของเฝิงสือยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่น่าเวทนา... แล้วพูดเสียงเบา “ก็ขอพูดถึงแค่ตรงนี้แล้วกันครับ... อันที่จริง... จะบอกว่านี่เป็นวิดีโอร้องเรียน…หรือจะพูดว่า นี่คือเส้นทางการแก้แค้นที่เต็มไปด้วยการดิ้นรนและทุกข์ทรมานมาตลอดสามปี... ของคนตัวเล็กๆ ที่ต่ำต้อยราวกับมดปลวก”