บทที่ 138: กรุณาเรียกฉันว่าเทพหุ้น!

ตำบลซีทง หมู่บ้านฉางซิง หลิวเต๋อฝูนั่งยองๆ อยู่หน้าประตูบ้าน... สูบยาเส้นอย่างเงียบๆ เหมืองถ่านหินฉางซิงถูกปิด... เขาและลูกชายไม่ได้ลงไปทำงานในเหมืองมาเดือนกว่าแล้ว... โชคดีที่ท่านผู้บริหารของเมืองพูดจริงทำจริง... จ่ายเงินชดเชยทางเศรษฐกิจมาให้ก้อนหนึ่ง

“พ่อ... ผม... ผมอยากจะช่วยถงเซวียนหนี...” หลิวซินเดินมาอยู่ข้างๆ พ่อ... ลังเลอยู่ครู่ใหญ่... ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าพูดกับพ่อ

“ถ้าแกอยากจะให้เราสองคนพ่อลูกไปโดนฝังอยู่ใต้ต้นไม้คอเบี้ยวบนเนินเขาหลังหมู่บ้านนั่น... แกก็ไปสิ” หลิวเต๋อฝูสูบยาเส้นไปอึกหนึ่ง... แล้วพูดอย่างเชื่องช้า

“พ่อครับ... ตอนนี้หม่าเหวินอู่กับหม่าจื้อหย่งก็เข้าไปนอนในคุกแล้ว...” หลิวซินเตือนอย่างไม่ยอมแพ้

“แล้วจะทำไม... หมู่บ้านฉางซิงก็ยังไม่ใช่ว่าแซ่หม่าเป็นคนคุมอยู่ดีเหรอ? คราวก่อนที่แกโทรศัพท์แจ้งตำรวจว่าเหมืองเกิดอุบัติเหตุ... หม่าฉางสี่ก็สงสัยบ้านเราแล้ว... คราวนี้ถ้าแกยังจะไปช่วยนักศึกษาคนนั้นหนีอีก... ถ้าหากถูกจับได้... แกคิดว่าเราสองคนพ่อลูกจะยังมีชีวิตอยู่รอดไหม?” หลิวเต๋อฝูสูบยาอย่างแรง... ดวงตาทั้งสองข้างที่มองทะลุความผันผวนของโลกมองไปยังลูกชาย... แล้วถอนหายใจ “แล้วอีกอย่าง... ต่อให้แกช่วยเธอหนีไปได้... แกจะได้อะไร... เขาเป็นนักศึกษาในเมือง... หน้าตาก็สวยขนาดนั้น... จะมาชอบไอ้หนุ่มบ้านนอกตีนติดโคลนอย่างแกได้ยังไง?”