บทที่ 140: ไสหัวออกไป!

เพียะ! หม่าฉางสี่ยังไม่ทันจะได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง ก็ถูกก้อนอิฐทุบเข้าที่ศีรษะอย่างแรง... ไม่ทันจะได้ร้องออกมาสักคำ... ก็สลบไปในที่เกิดเหตุทันที

ถงซวานรีบรื้อค้นเสื้อผ้าของหม่าฉางสี่... ได้กุญแจมาดอกหนึ่ง... แล้วไขโซ่เหล็กที่ล่ามข้อเท้าของตัวเองออก จากนั้นก็หยิบมือถือของหม่าฉางสี่ขึ้นมาโทรแจ้ง 110 “ฉันชื่อถงซวาน เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเจียงหนาน เมื่อสองเดือนก่อนถูกแก๊งค้ามนุษย์ลักพาตัวมาที่บ้านของหม่าฉางสี่ ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านฉางซิง ตำบลซีทง ตอนนี้ฉันตีเขาสลบไปแล้ว ใช้โทรศัพท์ของเขาแจ้งความ... ฉันจะไปหลบบนเขาก่อน พวกคุณรีบมาช่วยฉันด้วย” ถงซวานพูดไปพลางน้ำตาไหลไปพลาง... แต่ก็พูดบรรยายสถานการณ์ของตัวเองให้เจ้าหน้าที่รับแจ้งเหตุฟังอย่างใจเย็นและกระชับได้ใจความ

จากนั้นก็ไปค้นเสื้อผ้าของตัวเองในตู้... รีบสวมใส่... แล้วก็ไปที่ห้องครัวหยิบกระดูกชิ้นหนึ่งโยนให้หมาดำตัวใหญ่ในสวน... ย่องเบาๆ ออกจากประตูใหญ่... และอาศัยความมืดเป็นฉากบังหน้า... หนีเข้าไปในป่าเขา

และทางนี้... เจ้าหน้าที่รับแจ้งเหตุก็ได้ส่งต่อเรื่องไปยังสถานีตำรวจย่อยตำบลซีทงตามหลักการที่ใกล้ที่สุดแล้ว

...