บทที่ 142: ของแรง... แตะไม่ได้!

คราวนี้เหล่าตำรวจก็แน่ใจแล้วว่าเป้าหมายไม่ได้ผิดพลาด... เพราะท่านผู้กำกับไม่มีทางจะบ้าไปพร้อมกับท่านหัวหน้าหน่วยได้... ดังนั้นจึงรีบเข้าไปข้างหน้าแล้วคุมตัวจางอวี่เซวียนและคนอื่นๆ ที่ยังคงอยู่ในสภาพงุนงงออกไป

หยวนถังหัวรีบลากฟ่านถิงฟางกลับเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงของตัวเอง... แล้วอธิบายด้วยรอยยิ้มขมขื่น “คนที่สวยที่สุดคนนั้น... คือลูกสาวของท่านเลขาธิการเจี่ยนแห่งคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑล!” สีหน้าของฟ่านถิงฟางก็พลันเปลี่ยนไป มิน่าล่ะหยวนถังหัวถึงมีปฏิกิริยาแบบนั้น! ที่แท้ก็คือลูกสาวของเจี่ยนว่านเหยียน! ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้ตัวเองอยู่บนถิ่นของเขา... ต่อให้จะอยู่ที่ปักกิ่ง... บ้านของตัวเองก็ยังต้องให้เกียรติสามส่วน โชคดี... โชคดี... เป้าหมายที่น้องชายไปทำเรื่องบ้าๆ ใส่คือผู้หญิงอีกคน!

“เมื่อกี้ก็แค่แสดงไปตามบท... พอออกจากประตูกัวหย่งก็ปล่อยคนแล้วล่ะครับ... เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือรีบส่งคุณชายฟ่านไปตรวจที่โรงพยาบาลก่อน... อย่าให้เจ็บโดนที่สำคัญเข้าล่ะ” ท่านผู้กำกับหยวนแนะนำอย่างหวังดี เมื่อกี้เขาเห็นเต็มตา... ฟ่านถิงไป๋โดนลูกเตะที่ทำให้สิ้นสุดวงศ์ตระกูลเข้าไปทีหนึ่ง... แรงขนาดที่ว่าเขาผู้เป็นคนดูยังรู้สึกเสียวไข่

ทางนี้... หัวหน้าหน่วยกัวผู้บังคับใช้กฎหมายอย่างเที่ยงธรรม... ก่อนที่จะจากไป... ได้ยิ้มโบกมือให้โจวอี้... และทำมือเป็นสัญญาณว่าจะโทรติดต่อกัน โจวอี้ก็ยิ้มโบกมือพยักหน้าตอบ นี่คือบุญคุณที่สร้างไว้... ตอนคดีปล้นฆ่าชิงทรัพย์ด้วยอาวุธปืนครั้งใหญ่เมื่อปีที่แล้ว เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ... พริบตาเดียวก็ผ่านไปแปดสิบกว่าบทแล้ว!

“เพื่อนเหรอ?” เซียวหานมองโจวอี้ด้วยสีหน้าแปลกๆ แล้วถาม นี่ยังไม่ถึงคราวที่คนที่เขาเรียกมาจะได้เฉิดฉายเลยนะ... เรื่องดูเหมือนจะคลี่คลายไปแล้ว... นี่ทำให้เขาผู้เป็นเจ้าบ้านจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!