บทที่ 151: สงครามลิ้นและฝีปาก

“ผมไม่ค่อยเข้าใจ... ตกลงแล้วแกหมายความว่ายังไงวะเฒ่าหร่วน?” จ้านเปียวถามอย่างสงสัย

“เฒ่าจ้าน... พูดตามตรงนะ... พวกเรายุ่งกันมาตั้งนาน... แต่กลับมองไม่เห็นความหวังเลย... แกคิดว่ามันขาดอะไรไป?” หร่วนหัวถามด้วยน้ำเสียงที่หม่นหมอง

ขาดอะไรไป? เป็นเพราะหลักฐานไม่ครบถ้วนเหรอ? ไม่ใช่! เป็นเพราะเหตุผลในการอุทธรณ์ไม่เพียงพอเหรอ? ก็ไม่ใช่อีก! เป็นเพราะเขาและหร่วนหัวรวมถึงญาติของสองพ่อลูกตระกูลจ้าวพยายามไม่มากพอเหรอ? ยิ่งไม่ใช่!

เส้นทางแห่งการอุทธรณ์ทำไมถึงได้ยากลำบากขนาดนี้... ว่ากันถึงที่สุดแล้วก็เป็นเพราะว่าคดีที่ตัดสินผิดพลาดคดีนี้... เมื่อไหร่ที่เริ่มการพิจารณาคดีใหม่แล้วได้รับการล้างมลทิน... ก็เท่ากับเป็นการตบหน้าทั้งระบบการเมืองและกฎหมายของมณฑลเจียงหนาน... รวมถึงสถานีตำรวจเมืองกานเฉวียน, สำนักงานอัยการ, ศาล และศาลสูงของมณฑล! เจียงฮุ่ยเจิน... ผู้ก่อเหตุของคดีที่ตัดสินผิดพลาด... ยอดนักสืบสาวที่เพิ่งจะออกรายการของสถานีโทรทัศน์กลาง... เรียกได้ว่าเป็นป้ายทองคำของระบบการเมืองและกฎหมายของเมืองกานเฉวียนและมณฑลเจียงหนาน ชื่อเสียงของเธอยังดังกว่าโจวอี้... ผู้กำกับการสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิงที่เพิ่งจะโด่งดังขึ้นมาในช่วงนี้เสียอีก! ถ้าหากพิสูจน์ได้จริงๆ ว่านี่เป็นคดีที่ตัดสินผิดพลาด... เจียงฮุ่ยเจินไม่เพียงแต่อนาคตและชื่อเสียงจะพังพินาศ... เธอและเจ้าหน้าที่สืบสวนที่เกี่ยวข้องยังจะต้องถูกดำเนินคดีตามกฎหมายอีกด้วย... และผลลัพธ์เช่นนี้... คือสิ่งที่ผู้บริหารฝ่ายการเมืองและกฎหมายบางคนไม่ต้องการจะเห็น... และก็เป็นสิ่งที่เจียงฮุ่ยเจินและคนอื่นๆ ไม่อยากจะแบกรับอย่างที่สุด!

เพราะฉะนั้น... ที่หร่วนหัวถามเขาว่าตกลงแล้วมันขาดอะไรไป? เขาคิดว่า... ที่ขาดไปก็คือ... การสนับสนุนและการผลักดันจากผู้ทรงอิทธิพลระดับสูง! และนี่ก็คือเจตนาแรกเริ่มที่เขาเขียนจดหมายถึงอัยการสูงสุดของสำนักงานอัยการมณฑลเจียงหนาน! เมื่อคิดถึงตรงนี้... ในใจของจ้านเปียวก็พลันสว่างวาบ... แล้วย้อนถาม “แกพูดถึงสำนักงานกฎหมายที่ไหน?”