บทที่ 150: เธอๆๆๆๆๆ...

ทุกๆ ครั้งที่เกิดคดีที่ตัดสินผิดพลาดขึ้น... ก็อาจจะหมายถึงชีวิตของคนคนหนึ่งหรือครอบครัวหนึ่งถูกทำลายลงโดยสิ้นเชิง! สองพ่อลูกตระกูลจ้าวต้องติดคุกอย่างไม่เป็นธรรมมาสิบกว่าปี... แม่ป่วยตาย... ภรรยาฆ่าตัวตาย... สุดท้ายได้รับเงินชดเชยสองล้านกว่า ยังมีคดีอื่นๆ... ที่ผู้ถูกกล่าวหาถูกตัดสินประหารชีวิตและถูกประหารไปแล้ว... หลายปีต่อมาถึงได้จับฆาตกรตัวจริงได้แล้วจึงได้รับการล้างมลทิน... แต่ความยุติธรรมที่ล่าช้าเช่นนี้มีความหมายต่อผู้ถูกกล่าวหาและครอบครัวสักเท่าไหร่กัน?

ผู้รับผิดชอบของหน่วยงานยุติธรรมบางคนที่กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายไว้ในมือ... ในตอนที่สืบสวนและพิจารณาคดีสำคัญ... เพื่อที่จะรับมือกับแรงกดดันจากเบื้องบนและสังคม... เพื่อผลงานทางการเมือง... ก็เพิกเฉยต่อกฎหมายและขั้นตอนอย่างสิ้นเชิง... สืบสวนลวกๆ... ปิดคดีลวกๆ... ตัดสินลวกๆ นั่นไม่ต้องสงสัยเลยว่าคือการดูหมิ่นชีวิตมนุษย์... คือการย่ำยีศักดิ์ศรีของกฎหมาย... คือการเยาะเย้ยความเชื่อที่ว่า ‘ข้ากับความชั่วอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้’ ของท่านผู้กองโจว!

หลังจากที่นึกถึงข้อมูลที่ครบถ้วนเหล่านี้แล้ว... อารมณ์ของท่านผู้กองโจวก็ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่... โดยเฉพาะอย่างยิ่งนักฆ่าหญิงคนนี้ยังจะนำทีมมาทำคดีที่นี่อีก... นั่นยิ่งทำให้ท่านผู้กองโจวขุ่นเคืองในใจ! ยังจะ ‘วีรสตรี’ อีกเหรอ? เจียงฮุ่ยเจินนางนับเป็นวีรสตรีอะไรได้?

“การให้ความช่วยเหลือไม่มีปัญหา... แต่ต้องพูดเรื่องที่ไม่น่าฟังกันก่อน... ผลกระทบในทางลบที่เกิดขึ้นจากเรื่องนี้... ให้สถานีตำรวจเมืองกานเฉวียนของพวกเขารับผิดชอบทั้งหมด!” ท่านผู้กองโจวพูดด้วยสีหน้าที่บึ้งตึง

หลี่ผิงอู่กับฟู่จื้อกังชะงักไปครู่หนึ่ง... แล้วก็ถามอย่างระมัดระวัง “ท่านผู้กำกับครับ... จะพูดตรงๆ แบบนี้เลยเหรอครับ?” แม้ว่าจะไม่มีความสัมพันธ์ในการบังคับบัญชา... แต่เมืองกานเฉวียนท้ายที่สุดก็เป็นเมืองหลวงของมณฑลเจียงหนาน... ระดับของสถานีตำรวจยังสูงกว่าเมืองชิงหยวนครึ่งขั้น... ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเมืองหยางเฉิงเล็กๆ ของพวกเขาเลย... เพราะฉะนั้น... การพูดตรงๆ แบบนี้…ใช่หรือเปล่า... ไม่ค่อยจะสุภาพ?