บทที่ 149: ยอดนักสืบสาว

เมื่อเผชิญหน้ากับท่าทีที่เด็ดเดี่ยวเช่นนี้ กัวเจ๋อกลับไม่รีบร้อน เขาถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดอย่างจริงใจ “หัวหน้าซ่าวครับ ผมรู้ว่าในใจคุณมีความขุ่นเคือง ผมก็รู้ว่า เป็นลูกชายของผมที่ทำผิดพลาดครั้งใหญ่...”

“ไม่ใช่ทำผิดพลาด นั่นมันก่ออาชญากรรม!” ซ่าวหมิงเป่าเอ่ยปากแก้

“ใช่ๆ ครับ พวกเขาก่ออาชญากรรม แต่หวังว่าหัวหน้าซ่าวจะเห็นแก่ที่พวกเขายังเป็นแค่เด็ก ปล่อยพวกเขาไปสักครั้ง ให้โอกาสพวกเขาได้กลับตัวกลับใจใหม่ และก็ให้โอกาสพวกเราได้ชดเชยด้วยครับ!” กัวเจ๋อพูดเสียงต่ำ และเน้นเสียงที่คำว่า ‘ชดเชย’ สองคำ

“เราสามารถจ่ายค่าชดเชยให้เป็นจำนวนมากได้ครับ!” วังเต๋อเหว่ยอดไม่ได้ที่จะพูดโพล่งออกมา เขากลัวว่าเจ้าคนที่ดูเหมือนคนทื่อๆ คนนี้จะฟังไม่เข้าใจ

ซ่าวหมิงเป่าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างเดือดดาล “อย่าคิดว่าตัวเองมีเงินสกปรกอยู่สองสามบาทแล้วจะมาอวดเบ่งนะ ผมจะบอกพวกคุณให้... เงินเท่าไหร่ก็ไม่มีประโยชน์...”