บทที่ 148: การประนีประนอม... มันเป็นไปไม่ได้...

ท่านรองนายกเทศมนตรีเฉินวางโทรศัพท์ลง แล้วแค่นเสียงเย็นชา พวกไพร่ชั่วคิดจะลอบทำร้ายข้า! เมืองหยางเฉิงในตอนนี้... สำหรับพวกเขา... เหล่าผู้บริหารจากเมืองชิงหยวนแล้ว... ก็คือพื้นที่ต้องห้ามอย่างไม่ต้องสงสัย ที่นั่นรวมไปด้วยเทพเซียน... น้ำลึกเกินหยั่ง... ถ้าไม่ไปข้องแวะได้... ก็พยายามอย่าไปข้องแวะ... มิฉะนั้นแล้ว... คุณอาจจะรู้ว่าตัวเองมาได้อย่างไร... แต่คุณอาจจะไม่รู้ว่าตัวเองหายไปได้อย่างไร!

สถานีตำรวจเมืองหยางเฉิงนั่นยิ่งไม่ต้องพูดถึง... ฉายานักฆ่าแห่งวงราชการของโจวอี้ไม่ใช่ว่าได้มาเพราะโชคช่วย... ข้าราชการที่ต้องตกม้าเพราะเขาหรือเกี่ยวข้องกับเขา... ตั้งแต่ระดับรองรัฐมนตรีลงไปจนถึงระดับหัวหน้าฝ่าย... ประเมินอย่างต่ำๆ ก็มีกว่ายี่สิบคนแล้วใช่ไหม? เพราะฉะนั้นขอโทษนะท่านประธานกัว... ถึงแม้ว่าการจัดแจงครั้งที่แล้วฉันจะพอใจมาก... แต่ครั้งนี้ฉันช่วยแกไม่ได้จริงๆ!

...

“ทางนั้นแกเป็นไงบ้าง?” “อย่าให้พูดเลย... พอได้ยินว่าเป็นสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิง... ทุกคนก็หน้าเปลี่ยนสีหมด! แล้วแกล่ะ?” “ก็พอๆ กัน... ฉันให้คนไปถามรองอธิบดีหลิวหมิงของกรมตำรวจมณฑล... ก็ไม่สำเร็จ!” “แม่งเอ๊ย! ผีสางอะไรวะ... แม้แต่จะพูดขอความเห็นใจให้ก็ยังไม่กล้า?” “นั่นก็ไม่ใช่... ทางฝั่งฉันให้คนจากสำนักงานใหญ่ของคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลไปช่วยพูดให้... เขาก็ยอมพูดให้นะ... เพียงแต่คำตอบที่ได้มาก็คือต้องทำไปตามขั้นตอน... จะไม่จับไม่ตัดสินเป็นไปไม่ได้!” “บอกกับซ่านเหวินซวี่ให้ชัดๆ ไปเลย... ถ้าหยางเฉิงไม่ปล่อยคน... เราก็จะถอนทุน!” “ถ้าหากพวกเขายอมถอนทุนแต่ไม่ยอมปล่อยคนล่ะ? ฉันว่าท่าทีของซ่านเหวินซวี่ก็แข็งกร้าวมากนะ!” “ฉันไม่เชื่อหรอกว่า... เงินลงทุนเป็นร้อยล้าน... หยางเฉิงจะยอมทิ้ง! พวกเขาไม่เอา... อำเภอและเมืองรอบๆ ก็แย่งกันเอา!”

กัวเจ๋อและหุ้นส่วนนักลงทุนอีกสองคนหลังจากที่เจอทางตันติดต่อกัน... ก็รู้สึกถึงความวิตกกังวลและไร้หนทางอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน... ด้วยความร้อนรนพวกเขาจึงตัดสินใจทุบหม้อข้าวทิ้งเรือ... ให้รองนายกเทศมนตรีหลิวไปส่งสารให้ท่านนายกเทศมนตรีซ่าน... แสดงท่าทีของพวกเขา—ไม่ปล่อยคน... ก็ถอนทุน! และครั้งนี้... ซ่านเหวินซวี่ไม่แม้แต่จะยอมพบพวกเขา... ให้รองนายกเทศมนตรีหลิวมาส่งสารกลับโดยตรง—ไม่ลงทุน... ก็ไสหัวไป! คำพูดเดิมๆ อาจจะไม่ใช่ประโยคนี้... แต่ความหมายก็คือความหมายนี้แหละ!