บทที่ 147: ผมรู้ว่าพวกคุณร้อนใจ... แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งร้อนใจ

เมื่อได้ยินประโยคนี้ กัวเจ๋อและตัวแทนนักลงทุนอีกสองคนก็ตกตะลึงจนตาค้าง ในใจคิดว่า คุณเอาจริงเหรอ?

ข้อเท็จจริงก็ได้พิสูจน์แล้วว่า... ท่านรองนายกเทศมนตรีหลิวก็แค่ถามดูเฉยๆ จริงๆ... เพราะเขาถามจบก็หันหลังเดินกลับเข้าโรงแรมไปเลย สื่อหงรีบลากกัวเจ๋อและตัวแทนนักลงทุนอีกสองคนตามเข้าไป

“ผมรู้ว่าพวกคุณร้อนใจ... แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งร้อนใจ... ให้ผมไปสืบดูก่อนว่าตกลงแล้วมันเรื่องอะไรกันแน่!” ท่านรองนายกเทศมนตรีหลิวปลอบโยนเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งที่มาจากต่างถิ่นสามคนนี้

จากคำพูดของตำรวจสืบสวนคนนั้นเมื่อครู่ เขาก็สามารถตัดสินใจเบื้องต้นได้ ลูกชายของกัวเจ๋อกับทายาทรุ่นสองอีกสองคน ต้องไปทำร้ายตำรวจจนบาดเจ็บแน่ๆ... และโจวอี้ก็น่าจะรู้ภูมิหลังของสามคนนี้... แต่ก็ยังคงสั่งจับกุม... นี่หมายความว่าอะไร? หมายความว่าเรื่องนี้ทำให้ท่านผู้กองโจวโกรธแล้ว! จิ๊จิ๊.. ท่านผู้กองโจวโกรธมาก... ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก!

กัวเจ๋อและอีกสองคนในใจร้อนเป็นไฟ... ยังจะมาบอกว่าอย่าเพิ่งร้อนใจอีก? จะไม่ให้ร้อนใจได้ยังไง? ถ้าลูกชายแกถูกตำรวจจับไปดูสิว่าแกจะอารมณ์ไหน? แต่ตอนนี้ทั้งสามคนก็จนปัญญา... ทำได้เพียงอดทนรอท่านรองนายกเทศมนตรีหลิวโทรศัพท์เสร็จ