บทที่ 146: ผมก็แค่ถามดูเฉยๆ!

เหล่ากรรมการประจำที่นั่งเป็นไม้ประดับในที่สุดก็ดูออกแล้วว่า... ขอเพียงแค่เป็นปัญหาที่ท่านผู้กองโจวเสนอขึ้นมา... ที่ฝั่งของท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ และท่านนายกเทศมนตรีก็ไม่ใช่ปัญหา ที่แก้ได้ต้องแก้... ที่แก้ไม่ได้ก็ต้องหาทางแก้ให้ได้! หลักๆ ก็คือคำเดียว... ‘จัดให้’!

วาระการประชุมต่อไป... โดยพื้นฐานแล้วไม่เกี่ยวข้องกับท่านผู้กองโจว หนึ่งคือการวางแผนปรับปรุงเมืองเก่า... โดยมีหลิวอี๋เป็นผู้รายงาน ท่านผู้อำนวยการหญิงที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์คนนี้พูดจาฉะฉาน... มีเนื้อหาสาระ... ข้อมูลต่างๆ หยิบยกมาพูดได้อย่างคล่องแคล่ว... ผลงานที่ประสบความสำเร็จก็กล่าวถึงเพียงผ่านๆ... แต่เน้นรายงานปัญหาที่เกิดขึ้นระหว่างการดำเนินโครงการ... โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านการรื้อถอน

“ความขัดแย้งระหว่างผู้ประกอบการกับผู้ที่ถูกรื้อถอน... บางครั้งถึงกับบานปลายเป็นคดีอาญาและความมั่นคง... จุดนี้ท่านผู้กำกับโจวก็ทราบดี” ท่านผู้อำนวยการหลิวมองผู้กำกับการสถานีตำรวจ... แล้วถอนหายใจอย่างจนปัญญา

โจวอี้พยักหน้า... สองเดือนนี้คดีความมั่นคงที่เกิดจากข้อพิพาทเรื่องการรื้อถอนมีไม่น้อยจริงๆ... เมื่อเดือนที่แล้วยังมีผู้ที่ถูกรื้อถอนไม่พอใจค่าชดเชยของผู้ประกอบการ... ยืนอยู่บนหลังคาบ้านราดน้ำมันเบนซินขู่จะเผาตัวตาย โชคดีที่หน่วยป้องกันและปราบปรามจัดการได้อย่างเหมาะสม... ถึงได้หลีกเลี่ยงโศกนาฏกรรมไปได้! เพราะฉะนั้น... ดูสิว่าหน่วยงานตำรวจของเราสำคัญแค่ไหน... ก็ต้องให้ทั้งคนทั้งเงินทั้งอุปกรณ์สิ!

...