บทที่ 145: ฟันกำไรเละ!

ความตั้งใจของซือหม่าย่านหนาน ก็ไม่ต่างจากที่ซ่านเหวินซวี่คิดไว้มากนัก การที่เธอแสดงท่าทีชื่นชมโจวอี้ในสถานการณ์เช่นนี้ อันที่จริงก็เพื่อให้ทุกคนได้เห็น ‘ทุกคน’ ในที่นี้ หมายถึงสายของฉีเหวินซวี่, สายของเธอเอง, สายที่เป็นกลาง, และสายที่รอดูท่าที! ใหญ่ถึงระดับมณฑล เล็กถึงระดับอำเภอ... สภาพแวดล้อมทางสังคมที่มั่นคงและเป็นระเบียบ คือเงื่อนไขเบื้องต้นและหลักประกันในการพัฒนาเศรษฐกิจ ไม่ว่าจะเป็นการปรับปรุงและรวบรวมเหมืองถ่านหิน, การจัดระเบียบภาษี, การวาดภาพพิมพ์เขียวเมืองใหม่หยางเฉิงหนานซานเพื่อดึงดูดการลงทุนของซ่านเหวินซวี่... หรือการอาศัยทรัพยากรท้องถิ่น, การพัฒนาเกษตรกรรมเฉพาะทาง, การฟื้นฟูเศรษฐกิจในชนบทของซือหม่าย่านหนาน... ล้วนแต่หนีไม่พ้นคำสี่คำว่า ‘มั่นคงและเป็นระเบียบ’

และคำสี่คำว่า ‘มั่นคงและเป็นระเบียบ’ นี้... หากไม่มีหน่วยงานตำรวจที่ทำให้ประชาชนรู้สึกวางใจ... ไม่มีกำลังบังคับใช้กฎหมายที่ทำให้ผู้กระทำผิดกฎหมายต้องหวาดกลัวจนหัวหด... ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้เกิดขึ้นจริง

เหตุผลที่ท่านผู้กองโจวกลายเป็นของหอม... สาเหตุที่แท้จริงก็คือ... เขาใช้เวลาเพียงสามสี่เดือน... ก็สามารถปรับปรุงสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิงที่เหมือนกับน้ำนิ่งตาย... ให้กลายร่างเป็นทีมตำรวจที่มีคุณภาพ... เรียกปุ๊บมาปั๊บ... มาแล้วรบได้... รบแล้วก็พอจะชนะได้... และยังได้สร้างบารมีอันแข็งแกร่งในหมู่ประชาชนอีกด้วย ความจริงที่ทุกคนยอมรับ... ตำแหน่งผู้กำกับการสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิงในปัจจุบัน... นอกจากโจวอี้แล้ว... ใครมานั่งก็ใช้การไม่ได้!

สายตาของผู้อำนวยการคณะกรรมการการก่อสร้างหลิวอี๋เหลือบมองไปยังผู้กำกับการสถานีตำรวจอย่างตั้งใจ... ไม่ได้เจอกันพักหนึ่ง... หล่อขึ้นอีกแล้วนะ! เธอรู้สึกว่าอีกฝ่ายชาตินี้ควรจะถูกเชื่อมติดกับเครื่องแบบตำรวจบนตัว... เพราะมันเข้ากันจริงๆ! ขนาดป้าแก่วัยสามสิบสี่อย่างเธอยังรู้สึกว่าดูดี

ว่านเต๋ออันนั่งกินเผือกอยู่ข้างๆ อย่างร่าเริง... ในฐานะผู้อำนวยการสำนักงานการคลัง... การที่สามารถรักษาตัวรอดปลอดภัยในเหตุการณ์แผ่นดินไหวในวงราชการระลอกนี้ได้... ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ถึงความไม่ธรรมดาในด้านความสามารถและเส้นสายของสหายเฒ่าว่านแล้ว