บทที่ 156: ไคเฟิงมีท่านเปาบุ้นจิ้น

หลี่หลินเซินหยิบโทรโข่งขึ้นมาประกาศอีกครั้ง และครั้งนี้ก็ได้ผลดีอย่างน่าประหลาด ชาวบ้านที่จากไปมีมากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายก็เหลือเพียงชายฉกรรจ์จากตระกูลหม่าประมาณยี่สิบกว่าคน

เจ้าหน้าที่สืบสวนสองสามนายเข้าไปจัดการที่เกิดเหตุ จ้าวซินถอดเสื้อเครื่องแบบตำรวจของตัวเองออก แล้วคลุมลงบนร่างของเถียนเจียเหวิน พลางพูดเสียงเบา “ไปกับพวกเราเถอะครับ จะไปส่งกลับบ้าน!”

เมื่อได้ยินคำว่า ‘กลับบ้าน’ สองคำ เถียนเจียเหวินก็พลันเงยใบหน้าที่แทบจะไร้สีเลือดขึ้นมา ดวงตาที่เคยเฉยชาไร้แววก็กลับมามีประกายอีกครั้ง จากนั้นหยาดน้ำตาก็ไหลทะลักออกมา เริ่มจากสะอื้นไห้อย่างไร้เสียง ก่อนจะกลายเป็นการร้องไห้โฮอย่างสุดเสียง

ในรถตำรวจอีกคันหนึ่ง ชายที่สวมหน้ากากและร่างกายถูกห่อหุ้มอย่างมิดชิด มองตำรวจที่อยู่ข้างๆ ด้วยสายตาที่ยำเกรง แล้วพูดเสียงเบา “เมียที่หม่าเอ้อร์ลี่ซื้อมาเมื่อปีที่แล้ว... ศพก็ฝังอยู่ในสวนหลังบ้านของเขานั่นแหละครับ... เดี๋ยวผมจะพาพวกท่านไปที่บ้านของเฝิงเป่าฟาและหม่าชางเซิ่งอีก... สองคนนั้นยังพอจะเป็นคนอยู่บ้าง... ไม่ได้โหดร้ายกับเมียที่ซื้อมาเท่าไหร่...”

ไช่เสี่ยวโปพยักหน้า มองอีกฝ่ายแล้วพูด “จริงสิ ถงซวานฝากพวกเรามาถามเบอร์ติดต่อของคุณ เบอร์มือถือของคุณเบอร์อะไร?”