บทที่ 157: แผนการร้องทุกข์สู่เมืองหลวง

ที่เรียกว่าการร้องทุกข์นั้น คือวิธีการแก้ปัญหานอกเหนือกฎหมายรูปแบบหนึ่ง โดยทั่วไปแล้วจะเป็นมาตรการโดยตรงของผู้อ่อนแอที่จนตรอก ในตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับอำนาจที่แข็งแกร่งและยากจะต่อกรได้ ผ่านการร้องเรียนต่อหน่วยงานรัฐบาลระดับที่สูงขึ้นไปหรือสูงที่สุด เพื่อเรียกร้องความยุติธรรมและปกป้องสิทธิ์ของตนเอง อย่างเช่นที่ได้ยินบ่อยๆ ว่า ‘ไปร้องฎีกาที่เมืองหลวง’!

แล้ว... ฮ่องเต้ดินแดนแห่งตำบลซีทงอย่างหม่าเป่าจินเป็นผู้อ่อนแอเหรอ? เขาได้รับการปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรมเหรอ?

พูดไปก็น่าเย้ยหยัน... หลายปีมานี้หม่าเป่าจินกับเฝิงจื้อหงได้ใช้เส้นสายในการสกัดกั้นและขัดขวางชาวบ้านที่ไปร้องทุกข์มาแล้วไม่น้อย มีหลายครั้งที่ผู้ร้องทุกข์ไปถึงเมืองหลวงแล้ว ก็ยังถูกพวกเขาและสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิงส่งคนไปลากตัวกลับมา... แล้วไม่นานหลังจากนั้น... ผู้ร้องทุกข์ก็ป่วยตาย! นึกถึงตอนนั้น... สถานีตำรวจเมืองหยางเฉิงก็คือพี่น้องร่วมสาบานที่ไม่ได้เกิดจากท้องเดียวกันของพวกเขา... คาดไม่ถึงเลยว่าตอนนี้... เฮ้อ!

แม้ว่าการร้องทุกข์ของเขาจะไม่เคยประสบความสำเร็จเลย... แต่หม่าเป่าจินกลับรู้ซึ้งถึงพลังของการร้องทุกข์เป็นอย่างดี... โดยเฉพาะการไปร้องทุกข์ที่เมืองหลวง... นั่นคือสุดยอดอาวุธที่ทำให้รัฐบาลทุกระดับชั้นตั้งแต่จังหวัดไปจนถึงเมืองต้องปวดหัว! ไม่ว่าแกจะมีเหตุผลหรือไม่มี... ขอเพียงแค่รวบรวมคนกลุ่มหนึ่งไปที่เมืองหลวง... แกคอยดูสิว่าผู้นำพวกนั้นจะร้อนรนรึเปล่า? จะมึนรึเปล่า? เปลี่ยนเป็นแกแกก็มึน! ถึงตอนนั้นไม่ว่าจะมีเรื่องหรือไม่มีเรื่อง... เบื้องบนโยนหมวก ‘รักษาเสถียรภาพไม่มีประสิทธิภาพ’ ลงมา... ไหนเลยจะเป็นแค่ผู้กำกับการสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิงตัวเล็กๆ... เลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองกับนายกเทศมนตรีไม่แน่อาจจะต้องเสียเก้าอี้

และนี่... ก็คือแผนการในใจของหม่าเป่าจิน