บทที่ 161: ลูกผู้ชายเกิดมาในใต้หล้า... ไหนเลยจะยอมอยู่ใต้ผู้อื่นไปตราบนานเท่านานได้?

ซือหม่าย่านหนานไม่ได้รู้สึกประหลาดใจหรือดีใจกับข่าวนี้มากนัก... เพราะตั้งแต่ตอนที่หม่าเป่าจินกับเฝิงจื้อหงติดกับแล้วหนีออกไป... จุดจบนี้ก็ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว ฮ่องเต้ดินแดนสองคนแห่งตำบลซีทง... ยึดครองตำบลซีทงมาเกือบสิบปี... ชื่อเสียงของพวกเขายังมาก่อนตระกูลเซี่ยแห่งหยางเฉิงเสียอีก... ผลคือก็ยังคงหนีไม่พ้นการปราบปรามอย่างเหี้ยมโหดของท่านผู้กำกับการสถานีตำรวจ

ก่อนอื่นกำจัดตระกูลเซี่ยแห่งหยางเฉิง... จากนั้นก็กวาดล้างรังหม่า-เฝิง เข้ารับตำแหน่งไม่ถึงครึ่งปี... ก็กำจัดกลุ่มอิทธิพลมืดที่มีชื่อเสียงทั้งในและนอกหยางเฉิงจนสิ้นซาก! จะความกล้าก็มีความกล้า... จะแผนการก็มีแผนการ... ลูกน้องที่เก่งกาจขนาดนี้... เธออยากจะได้จริงๆ!

เมื่อมองดูท่าทางที่สายตาลุกโชนของซือหม่าย่านหนาน... ซ่านเหวินซวี่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเล็กน้อย... เขารู้ว่าในใจอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่... ทหารพันนายหาง่าย... ขุนพลหนึ่งนายหายาก! ลองคิดถึงตัวเอง... ว่าทำอย่างไรถึงได้ค่อยๆ เปลี่ยนจากเพิกเฉย... มาเป็นศัตรู... มาเป็นแสร้งทำเป็นดีด้วย... แล้วก็มาถูกสยบ... จนกระทั่งยอมคบหาอย่างจริงใจ ยอดเยี่ยม... สองคำนี้ไม่เพียงพอที่จะบรรยายความสามารถของท่านผู้กองโจวแล้ว! ถ้าหากจะต้องใช้คำว่า ‘ยอดเยี่ยม’... งั้นก็ต้องบวกคำนำหน้าอย่าง ‘ค่อนข้าง’ ‘มาก’ ‘เป็นพิเศษ’ เข้าไปด้วยถึงจะพอ

แล้ว... ก็จะมีปัญหาที่เป็นรูปธรรมมากข้อหนึ่งวางอยู่ตรงหน้าของเขาและซือหม่าย่านหนาน—ลูกผู้ชายเกิดมาในใต้หล้า... ไหนเลยจะยอมอยู่ใต้ผู้อื่นไปตราบนานเท่านานได้? ด้วยความสามารถของโจวอี้... บวกกับสถานะว่าที่ลูกเขยของท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑล... ในอนาคตบนเส้นทางราชการที่จะแซงหน้าเขาและซือหม่าย่านหนาน... เป็นเรื่องที่มีความเป็นไปได้สูงมาก! ก็เพราะเหตุนี้... เขาถึงไม่ได้มองโจวอี้เป็นแค่ลูกน้องธรรมดาๆ... แต่เกือบจะคบหากันฉันเพื่อน ถ้าหากซือหม่าย่านหนานมองไม่ทะลุจุดนี้... ไม่เพียงแต่จะไม่ได้สิ่งที่เธอต้องการ... กลับจะยิ่งผลักไสโจวอี้ให้ห่างออกไป!

...